Wat wel goed is.

De courgettes, ja, de courgettes zijn geweldig. Nog nooit zulke grote courgettes gezien. Volgens Diny lijken het wel clusterbommen, zo groot. Hopelijk wel minder gevaarlijk.

Dus die krijgen we niet op, zelfs niet met het alle dagen eten van courgettetaart, courgettesoep, courgetterauwkost en wat je nog meer aan recepten kunt bedenken.
Zelfs de geiten hebben er al genoeg van en die vreten toch bijna alles. Ik hoor ze denken: heb je hem weer met zijn courgettes.

Pover.

Dat is het goede woord om aan te geven hoe de groentetuin dit jaar zijn vruchten prijs geeft.
De bonen zijn niet opgekomen, de tomaten zien er raar uit, de worteltjes wordt niks.

En dan de aardappelen. Ze moeten volgens voorschrift nog een dag of tien in de grond blijven, maar groeien doen ze niet meer. En de opbrengst is mager.

Het is kommer en kwel dit jaar. En daar doe je dan zoveel moeite voor.
Wat we met veel moeite uit de keiharde kleigrond opgraven is klein maar wel lekker. Met de smaak is niks mis.

Zoele zomeravonden.

Ze zijn er wel, maar niet zo vaak dit jaar. Andere jaren had je regelmatig van die avonden waarop het maar niet af wilde koelen. Dit jaar weinig.

Maar we willen toch wel buiten zitten om, bij het amper voldoende licht van de openbare verlichting, rustig een boekje te zitten lezen.
De franse televisie, daar hoef je 's zomers niet voor binnen te blijven. 5 Zenders, 5 keer niks. Ja, oude herhalingen die bijna ieder jaar opnieuw weer worden uitgezonden. Eigenlijk is het een grof schandaal hoe ze met ons kijkers om durven gaan. Als het niet zo veel moeite was zou ik er wat van zeggen.

Maar liever stoken we een mooi warm vuurtje in de open tuinhaard en gaan daar voor zitten mijmeren. Lekker warm en toch buiten.
Een glaasje wijn, een stukje kaas, ons idee van het leven in Frankrijk.

Voorjaarsschoonmaak.

En dat pas in juli.
Maar het moet een keer gebeuren, omdat voor je het weet de R weer in de maand is en dan moet er weer gestookt kunnen worden. En moet dus, voor alle veiligheid, de schoorsteen geveegd zijn.
Dus alles naar buiten, ik het dak op om het schoorsteenkanaal door te raggen en Diny daarna met de dweil, "spinnenjaeger" en poetslap door de kamer fladderend.

Ja, de werkverdeling in dit huis is traditioneel, ieder naar kunde en draagkracht.

Een rondje om Toulouse

Het weer was mooi, de camper stond klaar en wij hadden wel tijd. Dus alles spande samen om maar weer eens een (kort) reisje te maken. En dat hebben we dus maar gedaan.
Het verhaal is te lezen op de camperreizenblog. Hiernaast aan te klikken.

Weer een ree.

Zo, we zijn weer terug van een paar daagjes weg. Dat verhaal schrijf ik uiteraard op en volgt later.

Of het komt omdat we een paar dagen weg zijn geweest en dus alles nog rustiger was in de buurt, maar gisteravond zag in het weiland ineens op zo'n 30 meter afstand een reebokje lopen grazen. Van zo dichtbij heb ik nog nooit een ree gezien.
Filou was even van tevoren als een speer weggerend, vermoedelijk om een dier, die ik zo gauw niet heb kunnen zien, een heel eind weg te brengen. Dat vind hij leuk.
Ik liep dus alleen verder en om de bocht van de heuvel zag ik die ree, die mij niet in de gaten had. Elke keer als hij de kop naar beneden had om te grazen kon ik dichterbij komen.
Als hij waakzaam opkeek stond ik doodstil.

Intussen kwam Filou weer als een gek de heuvel afstormen, gelukkig net uit het zicht van de ree, maar ik kon hem net op tijd tot orde fluisteren.

De ree zag mij wel staan maar hij schatte me niet in als gevaarlijk. In tegendeel, nieuwsgierig kwam hij nog wat dichterbij om me nader te bestuderen. Op 20 meter afstand besloot hij dat hij beter voorzichtig kan zijn en langzaam huppelde hij weg.
Erg leuk om te zien

Nat.

Zaterdag, een regendag en dat verveeld snel. We zijn er net zo lekker aan gewend om de hele dag tot 's avonds laat buiten te zijn. En nu trekt een regenstoring over het land en dus ook over Esplas.
En is het koud en nat.
In één dag valt er maar liefst 23 millimeter water.
Het zal wel goed zijn, maar het is niet fijn.