Ontwikkeling.

Alles verandert hier. Misschien ergens anders ook wel, maar hier zie ik dat beter.

Vanmorgen, tijdens mijn zondagmorgenwandeling, liepen we (Filou en ik) door het bos. In dat bos was altijd een mooi bospad. Het werd van tijd tot tijd ook nog onderhouden en vrijgemaakt van obstakels.
Dat is nu wel anders. De ingang van dat pad is nauwelijks terug te vinden en het pad zelf is door een wirwar van omgewaaide bomen nauwelijks meer toegankelijk.

En zo gaat dat met meer paden hier, paden die tot 10 jaar geleden steeds open gehouden werden door hardwerkende boeren, die hun vee daar langs dreven of er een afrastering voor schapen langs spanden.

Maar de boeren worden ouder en hun opvolgers willen niet opvolgen en dus stoppen ze met hun bezigheden en het onderhoud van het land stagneert.
De natuur vaart er natuurlijk wel bij, maar de cultuur verdwijnt.

Ik zag in dat bos vandaag wel voor de eerste keer een wild zwijn voor me weg vluchten. Ook stormde een ree voorbij, achtervolgd door Filou. Dat is natuurlijk wel weer mooi om te zien.

Pruimentijd.

Rondom ons terrein staan allerlei soorten wilde pruimenbomen. Het ene jaar zitten ze vol met fruit, terwijl het andere jaar de oogst minimaal is.
Maar ik heb toch nog een paar bomen gevonden waar ik een aardige oogst van af kan schudden.

Dat heeft dan wel tot gevolg dat Diny mij die pruimen laat ontpitten, terwijl ze zelf die pruimen aan pap kookt om in de inmaakpotten te doen.

Zo zijn we toch weer mooi harmonisch bezig.

Warm.

Op de foto kan je het zien, Bijna 40 graden is het onder onze veranda, en dat is echt wel warm. Daar zitten we dus niet.
Een eindje hogerop, in de schaduw van de twee grote eiken vang je elk zuchtje wind en dus is het daar veel beter vertoeven. Daar staat ook de onmisbare hangmat.

Of, waar ik nu zit, op mijn kamer waar ook de computer staat. Daar is het ook prima uit te houden en ik heb meteen de hele wereld onder bereik.

En dat schoonmaken van die thermometer, dat doen we een andere keer dan wel weer.

Weiland.

Onze pachter, de schapenboer Jean Louis is onlangs gestopt met boeren. Hij heeft alle schapen en machines verkocht en gaat op zijn lauweren rusten.
Gelukkig heeft hij nog wel onze weilanden laten maaien en hooien door een loonwerker.

Hij trekt dus niet meer rond met zijn kudde schapen, maar hij heeft nog wel de ruige hoekjes van de weilanden in gebruik om er 2 bejaarde paarden op te laten grazen.

Nu moet ik alleen nog zien dat hij evengoed zijn jaarlijkse bijdrage in de grondbelasting betaalt. Daar is hij dit jaar niet vlot mee, maar het moet wel.

Lekker rustig

De haren rijzen je hier soms ten berge van de geheimzinnige geluiden ‘s avonds en ‘s nachts.

Eergisternacht werd ik wakker van het gekrijs als van een klein kind dat heel erge pijn heeft of zoiets. Dat kan toch niet, er zijn hier geen kleine kinderen. Als je dan even goed blijft luisteren blijkt het toch duidelijk een uilengekrijs te zijn. Maar je bent evengoed wel wakker.

Gisteravond zaten we nog lang buiten en opeens klonk er een hels lawaai op van onder uit het weiland. De hond vliegt woedend blaffend naar het hek en de katten vluchten angstig alle kanten op.
Als je het even op je laat inwerken kan het niet anders dan het lawaai van een krijsend wild zwijn geweest zijn. Ook die zijn hier zo nu en dan.

En tot overmaat van ramp laat een of andere onverlaat zijn jachthond loslopen. Die gaat dus, midden in de nacht, al jankend en huilend door de heuvels op jacht naar wild.

Ja, we wonen hier lekker rustig.

Vakantie.

Al weer 6 dagen gewerkt. Nou ja, 6 dagen van 3 uur. Ik mag natuurlijk niet overdrijven.

Maar gelukkig heb ik nu vakantie. De hele maand augustus is het bedrijf gesloten.
1 September wordt ik weer terug verwacht.

Nu kan ik eindelijk weer van mijn welverdiende rust genieten en leuke dingen doen.

Piano.

Het is al weer even geleden dat Diny haar laatste pianoles had. Na de vakantie gaat het verder, maar dan met een nieuwe pianonanny. Er zijn steeds meer leerlingen, zeggen ze.

Maar een poosje na die laatste les bracht de postbode een briefje van de muziekschool.

Het was een rapport. En wat voor één.
Degenen die een beetje Frans kunnen lezen zullen zien dat ze enorm goed gepresteerd heeft.
Ik had niet anders gedacht, ik ben tenslotte de meest trouwe luisteraar bij haar studie.