Poedel.

Een nieuw beeldje is geboren.
Zie beeldenstorm.

Gasten.

De zomer is bijna voorbij. Maar het gastenseizoen nog niet.

Marietje, de net jarig geweeste zus van Diny, kwam vandaag aan op Blagnac om twee weken in alle rust bij ons door te brengen. Nou ja, alle rust? Dat moet nog blijken.
Ze is zich aan het installeren in het appartement, net of ze nooit meer weg wil.

Ze heeft geluk, de weerberichten voorspellen de komende week weer mooi en warm weer.

Hoera, er is weer koor.

Eindelijk is ook Diny weer gelukkig. De repetitie avonden van het koor zijn weer begonnen.
Een heel lange vakantie zonder zingen is voor haar haast niet vol te houden. Maar nu mag het weer. Elke donderdagavond, weer of geen weer, op naar Auterive.

En ik ben die hele avond weer alleen thuis. Nee, niet zielig, wel fijn. Ik zit mooi mijn favoriete donderdagavond televisie serie te kijken.
En altijd om klokslag 11 uur hoor ik het oude peugeotje langs zoemen en is ze er weer.
Dan moet ik zorgen dat een glaasje wijn en een paar stukjes kaas klaarstaan.
Maar dat is te doen, zo werkt het ritueel.

En zo is iedereen weer tevreden.

Tiran

Geen groot en spannend nieuws vandaag.

Daarom zo maar een foto van Wat en Halfwat. De kleine lastpost lijkt Filou voor de gek te houden: "ik kan lekker net zo gek liggen als jij". Of zoiets. En dat natuurlijk stiekem achter zijn rug.

Dombo, zoals dat kleine monster heet, leeft hier als een tiran. Alles en iedereen moet naar zijn pijpen dansen. Wij ook.
En de twee andere grote katten zijn als de dood voor hem als hij dreigend begint te blazen. Wij niet.

29 augustus.

“Doen jullie er nog wat aan, aan dat heugelijke feit”, vroeg iemand mij.
Nee, geen feest deze keer.

Maar om het toch wel een beetje te vieren, zijn we met z’n beiden naar een restaurant gegaan voor een eenvoudig doch voedzame maaltijd.

Dat is ook wel eens leuk.

29 augustus 1969

40 jaar zijn we inmiddels getrouwd. En nog steeds bij elkaar en zoals het er naar uitzien hebben we geen van beiden de neiging dat te veranderen. Dus gaan we maar op naar de 50.

We moesten ineens denken aan wijlen (schoon)vader Jansen. Een vroom man van weinig woorden. Hij heeft eens, tot onze grote verbazing en vreugde, op gedragen toon een passend gedicht geclameert bij een gelijksoortig jubileum.

Veertig gouden huw’lijks jaren

Zijn aan u voorbij gegaan

En voor hetgeen gij mocht ervaren

Kunt gij dankbaar opwaarts staren.

Juichend, god heeft welgedaan.

Dat dit gedicht nu helemaal woordelijk uit ons hart gegrepen is kan ik niet zeggen. Wel dat we gelukkig zijn dat we deze mijlpaal toch maar weer hebben mogen meemaken.