Sneeuw.

In Nederland mag dan een beetje sneeuw liggen, maar ook hier is weer het een en ander gevallen. Wat, is dat niet veel in Nederlandse ogen?
Ik vind dit al heel onbehoorlijk.

Ik had het vanmorgen te laat in de gaten, ik was mijn bed al uit voor ik naar buiten keek.
De weg was wit en glad en net zo als afgelopen maandag heb ik het risico niet genomen om met de auto er op uit gegaan.
Ik zag dat er al een auto het taluud was afgegleden en daar heb ik geen zin aan.

Ook Diny heeft haar franse les afgebeld en dat doet ze niet zo makkelijk. Kun je nagaan hoe erg het is.

Weer over weer.

Wat doe je als er niet veel nieuws is te vertellen?
Dan schrijf je maar weer eens over het weer. Dat gaat er altijd wel in.

Het is hier koud, het vriest zelfs ’s nachts een beetje. Gelukkig heeft mijn opdrachtgever in zijn goedheid een gaskacheltje op mijn werkplek neergezet zodat het allemaal nog wel meevalt.

Maandagmorgen liep om 10 voor 8 de wekker af en toen ik met één lodderig oog naar buiten keek zag ik dat het volop sneeuwde.
Gauw het dekbed weer over het hooft getrokken en verder geslapen.
Met dit weer kom ik er niet uit. Want om dan op weg te gaan terwijl het niet ontzettend noodzakelijk is, dan vraag je om moeilijkheden.

Als de sneeuw op de weg blijft liggen hier in de heuvels kom je niet ver met de auto. Want op een strooiwagen hoef je hier niet te wachten. Achteraf viel het zo als gewoonlijk erg mee, het werd nauwelijks wit. De foto hierboven is dus van een voorgaand jaar.
Maar evengoed had ik dus een onverwachte vrije dag.

Maar het grote bezwaar van eigen baas zijn is dat als je niet werkt je ook geen rekening kunt schrijven. En dat is dan weer jammer voor mijn bankrekening.

Klimaat.

Zou het nu toch echt waar zijn? Veranderd het klimaat zo snel?
Als ik hier buiten de natuur zo bezig zie, lijkt dat wel het geval te zijn.

Het perzikenboompje heeft al weer een bloesemknop en er lopen ook al nieuwe blaadjes uit.
En zo net zag ik ook dat één van de druiven het voorjaar in de kop heeft en ook al uitloopt.
Als dat maar goed komt, het kan ook hier nog wel gaan vriezen.

Maar ik kan er niets aan doen dus laat ik het maar gebeuren.

Geleerden en politici houden zich daar momenteel in Kopenhagen druk mee bezig, dus het is in vertrouwde handen en het komt vast goed. Er komen vast en zeker stevige afspraken die ons in elk geval geld gaan kosten.
En de natuur gaat toch zijn eigen gang.

Dat is toch geruststellend, nietwaar?

Jaloers.

Jaloers op de buren. Dat ben ik niet zo heel gauw, dat ben ik zelfs nog nooit eerder geweest. Niet op hun mooiere auto, niet op hun hogere salaris, niet op hun grotere huis.
Nee, daar heb ik nooit last van gehad.

Maar nu, sinds wij hier wonen, ben ik elke winter jaloers op de buren.
Zoals vandaag ook weer. Wij zitten gezellig en tevreden voor ons huis lekker in het zonnetje koffie te drinken tot om kwart voor vier de zon verdwijnt achter de hangaar en even later ook achter de heuvel. En dan is het gebeurd, dan wordt het koud en moeten we naar binnen.

En dan ga ik om een uur of vijf weer naar buiten om de beesten te verzorgen en dan zie ik dat het huis van de buren, dat op een zuidhelling staat, nog volop in het zonnetje staat. En dat is balen.

’s Zomers is dat niet erg, dan zijn we om vijf uur blij dat we schaduw krijgen en de grootste hitte voorbij is.

Kerstmannetje.

Laatst moest ik me, als auto-entrepreneur, onledig houden met het maken van een soortement van arreslee. Ja, als het om geld verdienen gaat doe ik desnoods de gekste dingen.

Die slee is mooi opgespoten in een rode kleur en achter een trekkertje gehangen.
Ik weet het, de kerstman heeft normaal iets met rendieren, maar omdat we meer trekkertjes dan rendieren ter beschikking hebben was onze keuze niet zo moeilijk.

De hele combinatie is omgeven door een streng van lampjes en opgehesen door een hoogwerker. Een kerstmannetje er in en alles lijkt net echt.
Als je niet beter wist zou je zweren dat er een trekker door de lucht vliegt. Maar je weet dat dat niet kan, daar zijn ze te zwaar voor en ze hebben geen vleugels.

De belangstelling vanaf de N20 is groot, als ze niet oppassen gebeuren er nog ongelukken door opzij kijkende weggebruikers.

5 December

was de dag van een kerstconcert in Carla Bayle, een prachtig oud dorpje in de Ariége op dik 20 minuten rijden van hier.
’s Avonds als het donker is zie je dat dorpje, hoog gelegen op een heuveltop en mooi verlicht, al van verre.
De bezoekers stroomden in grote drommen toe en er stond een lange rij te wachten om naar binnen te mogen. Maar niet heus, je moet heel wat te bieden hebben om hier een volle zaal te krijgen als er een koor optreedt.

In de temple, een protestants kerkje, worden vaker concerten gehouden. Het is er dan ook heel geschikt voor. Je zou er zo een theater van kunnen maken met z’n galerijen van 2 verdiepingen hoog.

Er trad een klein maar erg goed zingend vrouwenkoor uit Toulouse op. En dat samen met een orkestje en een kleine groep van 4 mensen die muziek maakten met handbellen.
Nog nooit eerder gehoord, maar het klonk erg mooi. Nu zijn kerstliedjes daar ook bijzonder geschikt voor.
Al met al een geslaagde culturele avond. En die hebben we niet zo vaak.

Wie een paar mooie 180 graden foto’s wil zien van Carla Bayle kan hier op klikken.
Onderaan die site kun je dan klikken op:
Vidéo de la place de la marie (het gemeentehuisplein)
Vue des remparts sud (zicht vanaf de zuidmuren)
Vue des remparts nord (zicht vanaf de noordmuren)
Vue de la place du musée Pierre-Bayle (rondzicht bij het museum)

Rotweer weer.

Het valt niet mee om in december te leven. Zeker niet als je Filou heet en het is koud en guur en nat buiten.

Zijn baas is alle morgens al weg en als hij ’s middags wel thuis is zit hij met dit rotweer op zijn kamer. De boel eens een beetje opruimen, oude gelezen boeken verzamelen om een keer weg te geven en oude tijdschriften bij het oud papier gooien.
Dat werd ook wel eens tijd.

En de bazin vermaakt zich op zo'n gure middag kostelijk in Auterive, op de franse les die zij nog steeds ijverig en volhardend blijft volgen.

Dus Filou verveelt zich te pletter en de baas vermaakt zich toch wel. Maar het rondje door het weiland gaat er evengoed om door. Weer of geen weer.

Als we in Nederland zouden wonen zouden we ons vermoedelijk afvragen of de goede sint wel zal komen nu het weer zo lelijk is.
Maar hier is dat geen vraag, hier bestaat hij echt niet. Ofschoon sommige Nederlanders zich daar niets van aantrekken en net blijven doen alsof.