Nieuwjaarsdag.

Ik wil dit jaar goed beginnen door jullie allemaal een fijn, gezond en gelukkig 2010 toe te wensen.
Veul heil en zegen, om het maar eens nostalgisch te zeggen.

Na een, zoals gewoonlijk, enerverende oudejaarsavond gaan we weer over tot de orde van de dag. Je kon trouwens wel horen dat we enkele nieuwe buren hebben. Bleef het andere jaren doodstil om 12 uur ’s nachts, nu hoorden we toch wel degelijk enkele vuurwerk knallen in de buurt. Verder viel het met de rellen 100 procent mee, dit jaar.

Wij brachten de avond door met o.a. het kijken naar een zo mooi mogelijk televisieprogramma. En dat valt nog niet mee.
Je staat versteld van de humor die ons wordt voorgeschoteld. We hebben 5 franse zenders, en alle 5 hebben ze een zelfde programma, Le grand bêtisier 2009, dat gaat over missers in de omroepwereld. Presentatoren die niet bijkomen van het lachen, artiesten die struikelen en meer van dat soort spectaculaire dingen. En daar wordt dan door een panel van een stuk of 5 bekende Fransen over nagepraat en gelachen. En dat 2,5 uur lang!
Gelukkig zenden al die zenders dat nog net niet tegelijk uit.

Terwijl Diny gisteren dus druk was met haar cijfers en bedragen voor de belasting, ben ik vandaag weer bezig geweest met mijn brandhout. En dat is minstens zo belangrijk. Als ik dat een jaar vergeet komen we uiteindelijk in de kou te zitten.
Ik ga dagelijks een keer met de trekker naar ons bosje waar een paar omgewaaide bomen en veel dunne dode boompjes lagen en stonden te wachten om door mij opgehaald te worden.

Binnenkort gaan er daar ook nog een paar volwassen bomen tegen de vlakte, dan krijgen de jonge boompjes ook een kans om groter te groeien. Maar dat kan ook nog wel volgende winter worden, dat is nog niet zeker.

Oudejaarsdag.

Ik dacht dat de datum op mijn horloge niet klopte. Hij geeft 31 december aan en dat was tot nu toe, bij mijn weten, altijd de laatste dag van het jaar.
Ik was in de veronderstelling dat het niet vandaag maar pas morgen oudejaarsdag zou zijn. Navraag bij mijn geliefde echtgenote leerde mij dat ik helemaal fout zat.
Het horloge had het goed, ik niet.

Wat gaat de tijd toch snel. Zomaar en hele dag de mist in.
Nu moet ik me nog hals over kop geestelijk instellen op ons bruisende feest van vanavond.

Maar de tijd gaat ook veel te snel voor Diny. Dat blijkt uit een brief van de Nederlandse belastingdienst die we gisteren mochten ontvangen in die bekende mooie blauwe enveloppe.
Een vriendelijke brief vol met kreten als: u moet dit en u moet dat en als u dat niet doet dan….

Ze menen dat Diny geen aangifte over ons karige inkomen van 2008 gedaan heeft.
Zij meende van wel, maar omdat die tijd zo vlug gaat had ze vermoedelijk de aangifte van 2007 nog vers in haar hoofd zitten.
Dus dat moet ook nog even snel gebeuren. Maar omdat ik daar geen verstand van heb, hoef ik me daar ook niet mee te bemoeien. Wel zo makkelijk.

Wij wensen jullie allemaal een fijne avond toe, met oliebollen en zo.

Rust.

Wat moet je na die drukke kerstdagen met een huis vol visite, kadootjes en ook nog vol van het overvloedige eten en drinken?
Rust nemen.

En dat is wat deze katten goed begrepen hebben. Ook al hebben ze het voorgaande, net als wij, niet meegemaakt.

Maar we zijn ook blij dat het kersttijd is. Het feest van het licht.
Dat eindelijk het licht weer terug komt en het alle dagen weer een beetje langer licht wordt na deze donkere tijd.
Dat geeft de burger moed en vertrouwen dat het ooit ook weer voorjaar worden zal.
.

Vrede.

Die nieuwe zijdehoenders zijn wel echt een ras apart.
Het zijn heel gezellige en rustige kipjes die de hele dag maar zo een beetje rondscharrelen om het huis. Als we de buitendeur open zouden laten zouden ze zo naar binnen lopen.

En Filou kan er dan uren naar staan kijken, doodstil en gespannen. Hij houdt van die medebeestjes.
De kippen maakt het niets uit, die zien geen gevaar. Ze vinden dat ze het volste recht hebben om er te zijn. En dat is natuurlijk ook zo.

Maar het is wel goed dat ze niet al te klein zijn, want de kleine kater op de voorgrond is bepaald niet te vertrouwen met klein gevogelte. Maar deze kipjes laat hij toch met rust.

kerstfeest

Wij wensen jullie allemaal fijne kerstdagen en een goed en gezegend en vooral gezond 2010 toe.

Skype.

Diny en Sylvie (zie foto) leren elkanders talen. Diny leert Frans (dat mag inmiddels bekend zijn) en Sylvie wil Nederlands leren.
Dat doen ze dus samen, de ene dag een uurtje Frans en de andere dag een uurtje Nederlands.
En dat gaat via het wonderprogramma Skype. Daarmee kun je via de computer niet alleen met elkaar praten maar, wonder boven wonder, je kunt elkaar ook nog zien. En dat praat wat makkelijker.

En om toch elke keer maar weer een onderwerp te hebben waar ze over kunnen praten, heeft Sylvie bedacht om mijn verhaaltjes op het blog door ter spitten.

En zodoende rolt er dan ook nog een Franse editie van het laatste verhaaltje uit de bus.
Kijk maar:

"C'était juste hier. Sur la route de Saverdun, où j'allais faire quelques courses de première nécessité, j'ai évité de justesse une collision avec de dangereux chevreuils qui ne traversaient pas sur le passage pour piétons. Du coin de l'oeil, j'ai vu venir une ombre en un éclair et j'ai pu encore freiner pour éviter de gros dégâts.

Ca aurait été dommage une telle collision.
Pour les chevreuils, naturellement, bien que ces derniers temps leur vie ne soit déjà pas très sûre avec tous ces chasseurs avant Noël.
Mais aussi assez dommage pour notre vieille petite Peugeot qui a maintenant précisément 200 000 KM au compteur. Elle doit encore durer.
Et peut-être aussi dommage pour moi, je ne sais naturellement pas ce qui se serait passé si j'avais dérapé. Moi aussi, je dois encore durer.

Mais donc, ça s'est assez bien passé , tu te dis que tu dois être à nouveau attentif et rester vigilant, que tu n'es pas seul sur la route devant toi. Selon Diny, je regarde beaucoup trop les alentours en cherchant des choses à voir.

A cause de cette vigilance, j'ai vu au retour un champ plein de vanneaux qui cherchaient de la nourriture. Je pense qu'ils sont descendus si loin au sud devant la frontière progressive de gel et de neige. Je les ai déjà vus seulement une fois ici. Ce ne sont pas des oiseaux qui font leurs nids ici."

Op ‘t nippertje.

Het was bijna raak gisteren. Op weg naar Saverdun om enkele broodnodige boodschappen te doen had ik bijna een aanrijding met enkele niet op het zebrapad en dus gevaarlijk overstekend reeën. Ik zag uit een ooghoek een schaduw aan komen flitsen en kon nog net door voluit te remmen grote schade voorkomen.

Het zou zonde zijn geweest, zo’n aanrijding.
Voor de reeën natuurlijk, ofschoon die de laatste tijd toch al hun leven niet zeker zijn met al die jagers nu net voor de kerst.
Maar ook zonde van ons inmiddels tamelijk oude peugeotje dat nu net 200.000 kilometer op de klok heeft. Hij moet nog even mee.
En misschien ook wel zonde van mij, je weet natuurlijk nooit wat er gebeurt als je een schuiver maakt. Ik moet ook nog even mee.

Maar het ging dus net goed en je wordt er weer op attent gemaakt dat je moet blijven opletten en dat niet alleen op de weg voor je. En ik kijk volgens Diny al veel te veel om me heen om alles onderweg te zien.

Door dat opletten zag ik op de terugweg een weiland vol met voedsel zoekende kievieten. Ik denk dat ze voor een oprukkende vorst-en sneeuwgrens zo ver naar het zuiden zijn afgezakt.
Ik heb ze hier nog maar één keer eerder gezien. Het zijn hier geen stand en broedvogels.