Huizenhandel.

Het was voor veel mensen nogal een verrassing, die verhuisplannen van ons. Velen hebben ook gekeken op de site waar Chicane te koop staat. Gemiddeld 20 unieke bezoekers per dag, dat is voor mijn doen erg veel.
Maar er heeft zich nog steeds geen belangstellende gemeld die ons huis graag wil kopen.
Hoe zit dat? Misschien is er meer bedenktijd nodig.
Het kan natuurlijk ook zijn dat Nederlanders honkvast zijn geworden en dat we het toch van Franse kopers moeten hebben. Mij maakt het niet uit.

En waar gaan we naar toe? We gaan, als alles goed gaat, naar een huisje genaamd la Tamaris, niet ver hier vandaan ook nog in de gemeente Esplas. Het is een huis met maar één verdieping en ongeveer net zo veel woonruimte als we nu hebben. Ook is er veel minder grond bij, 4000 m2, net genoeg voor de kippen en de geiten.

Het uitzicht op de bergen is daar oogverblindend en we hebben daar de hele dag de zon.
Maar dat is op een dag als vandaag niet echt een voordeel.
Wij waren hier nu erg blij met onze schaduwplekjes. Het is warm hier.

Maar er moet nog wel het één en ander aan gebeuren als het zo ver is.
Dat wordt weer echt werken.

Welkom op Chicane.

Vanmorgen hebben we haar opgehaald ook al is ze nog maar net 5 weken oud. De fokker wilde haar graag kwijt en haar moeder bekommerde zich niet meer om haar jonkies.
Dus kan ze net zo goed bij ons rond lopen.

Ze mag leren luisteren naar de naam Anka. Of ze dat ooit ook gaat doen moeten we afwachten.

Zegt het voort!

Iedereen moet het weten en dan natuurlijk vooral mensen die het idee hebben om naar Frankrijk te verhuizen. Ver weg van dat hectische en drukke Nederland.

Wie dat wil moet toch direct klikken op de volgende link:
Website van Chicane.

Waarom dat zou moeten?
Dat is omdat ons mooie huis nu te koop staat.
Ja, wij gaan verhuizen en wel bijna 2 kilometer verder naar het zuiden in dezelfde gemeente Esplas.
We hebben daar een andere villa gekocht.

Meer gegevens daarover volgen later wel weer.

Fabio Casartelli.

Bijna bovenop de col de Portet d’Aspet staat een behoorlijk groot marmeren monument.
Dat staat er ter gedachtenis van een Italiaanse wielrenner die daar enkele jaren geleden is verongelukt.

Volgens een man die daar bezig was om alles een beetje aan te vegen en die daar ook een tafeltje met een foto neergezet had, zou over enkele uren de familie aankomen voor een herdenkingsceremonie.

Dat gebeurt volgens hem nog steeds ieder jaar op dezelfde dag.
Deze man, van Italiaanse afkomst waarvan de ouders naar Frankrijk gevlucht waren uit angst voor Mussolini, heeft zich opgeworpen als beheerder van dat monument en voor ons als gids.

Hij liet ons iets verderop de exacte plaats zien waar Fabio ten val was gekomen tijdens de afdaling. Hij wist het nog precies, precies daar lag hij hevig bloedend met zijn hoofd op het asfalt. Helmen hadden de wielrenners toen nog niet op, maar de doktoren hadden verteld dat die toch niet zou hebben geholpen.

We zagen het allemaal duidelijk voor ons.

Route du cols

De afgelopen dagen hebben wij door de Pyreneeën gezworven met de camper. Ik vond op internet een beschrijving van een route die dwars door de Pyreneeën loopt, van oost naar west of andersom. Deze hele route is te downloaden op de TomTom. En het klopt ook nog als een bus.

Die route leidt over tientallen cols, of bergpassen zo je wilt. Variërend van een 600 meter tot 2115 meter hoogte op de col de Tourmalet.
Een zwerftocht door prachtige gebieden met erg variërende uitzichten. Afhankelijk van de hoogte en de temperatuur hadden we zicht van net 10 meter tot bijna oneindig.

Wij zijn bij de dichtstbijzijnde col begonnen, de col de la Core en zijn van daaruit naar het westen gereden. Om een paar dagen later te eindigen in Hendaye, een dorp in de meest zuidwestelijke punt van Frankrijk.
Het is daar het Baskenland, dus eigenlijk geen Frankrijk vinden ze zelf. Het is ook goed te zien aan de huizenbouw met zijn specifieke kleuren rood en groen. Het ziet er welvarender uit als in de rest van de Pyreneeën.

Frankrijk vindt blijkbaar ook dat het er niet bij hoort want toen ik daar dinsdagavond televisiezenders probeerde te vinden kreeg ik alleen maar Spaanse zenders op mijn scherm. Maar ook die zenden voetbal uit.

De rest van de route, richting oosten doen we een andere keer.

Sateliet tv.

Wij leven hier eenvoudig en sober. Neem nou onze televisie, wij kunnen met ons analoge satelietkastje net 5 franse zenders ontvangen. Dat is alles maar dat was ook altijd voldoende.

En dat kastje is nu stuk. Dat was net na de voetbalwedstrijd Nederland- Brazilië dus we kunnen niet zeggen dat ik een pechvogel ben. Het had erger gekund.

Vandaag ben ik een nieuwe gaan kopen en ik vroeg in de kastjeswinkel naar zo’n kastje. Meewarig hoofdschuddend vertelden ze me daar dat ik wel heel erg achterliep qua tv techniek.

Nou, vertel, wat moet ik dan? Ik moest een digitaal kastje kopen met een zogenaamde TNT ontvanger. Dan zou ik 20 franse zenders hebben en een paar honderd andere. Dat leek me wel wat en dus heb ik dat gekocht.

De satellietschotel moest op de Astra satelliet gericht worden en dan kon ik kijken, net zoveel ik wilde.

Astra-sateliet? Hé, daar zit toch ook BVN tv op, de enige Nederlandstalige zender die vrij te ontvangen is in het buitenland. Dat is mooi meegenomen.

Thuis zet ik alles in het werk om die honderden zenders op mijn tv toestel te krijgen. Dat is een fluitje van een cent. Maar waar ik ook kijk, geen BVN tv te zien.

Dus ik weer terug naar die winkel met de vraag hoe dat kan. Dat moest kunnen, dat zou ik niet goed hebben gedaan. Prima, maar doe het dan maar eens voor.
Intussen is iemand zo slim om de leverancier te bellen en komt met de boodschap dat inderdaad sommige frequenties geblokkeerd zijn en er dus uitgerekend geen BVN op te ontvangen valt.

Merde!

De oplossing is om er nog een extra kastje tussen te zetten en dat doen we dan maar.
Nu zit ik nog te wachten op voldoende tijd om al die zenders te bekijken want ik ga met dit mooie weer niet binnen zitten.

Maar eerst gaan we nu een dag of 5 de bergen in. Ook leuk.

Perziken.

We hebben een mooi perzikboompje. Althans dat was het toen we hem plantten een paar jaar geleden. Hij draagt zo overdadig vrucht dat er vorig jaar een volbeladen tak is afgebroken. Toen was het model er uit. Zonde.

En nu, nu draagt hij weer volop vrucht, zoveel dat ik dacht verstandig te zijn door een zwaar beladen tak te ondersteunen. Dat gaat ook wel goed.

Maar nu gaat er zomaar een andere tak dood, met vrucht en al.
Ra, ra, hoe kan dat?
Deskundigen die dit lezen wordt verzocht een oplossing aan te dragen.