Pruimentaarttijd.

Het is pruimentijd momenteel. Ze zijn er nu volop.
En als dan ook nog Sylvie in de buurt is gebeuren er mooie dingen. Lekkere dingen.

Bouterse.

Bouterse for president. Wie had dat ooit gedacht, lang geleden, toen hij en zijn vrouw Ingrid met hun beide kinderen in Steenwijk in het huis naast ons woonden.

Hij was een vriendelijk en eenvoudig sportinstructeur bij het leger en niets wees er op dat deze man ooit de hoogste functie in Suriname zou gaan bekleden. Ook niet dat hij verantwoordelijk zou worden gehouden voor enkele nare moorden.

Zo kan het dus raar lopen in een leven, je rolt soms zoals hij in situaties die je niet voorzien kunt en die je volgens mij dan ook niet meer in de hand hebt.

En dan kunnen er rare dingen gebeuren. Zoals president worden van Suriname.
Hij is nu een belangrijk man en tevens ook een gezochte boef .

Ik denk dat ik het toch wel wat gemakkelijker heb als hij.
Dus van jaloezie is geen sprake.

De groenten.

We eten toch al weer geruime tijd van de groenten die Diny heeft geteeld in de DMM.
Boontjes, tomaten, sla, bietjes en weet wat ik allemaal nog meer.
Het schijnt erg gezond te zijn, groenten uit eigen tuin. Lekker is het in elk geval wel.

Basken.

Dit weekend was het weekend van het jaarlijkse feest in Esplas. Zaterdagavond was er een maaltijd voor iedereen die maar wilde komen. Daar zijn we weer niet bij geweest.
Ook zijn we ’s middags, ondanks de prachtige prijzen die op de winnaars lagen te wachten, niet gaan jeu-de-boellen.

En zondag was er één van de zeldzame missen die nog in het recent van een nieuw pannendak voorziene kerkje worden gehouden. Met nadien het traditionele deponeren van een bloemenkrans bij het plaatselijke herdenkingsmonument voor de gevallenen. Ook dat hebben we laten gebeuren zonder ons.

Maar ’s avonds zijn we wel weer naar het aperitiefconcert geweest. Daar traden deze keer Baskische zangers op die het esplasser publiek probeerden te vermaken. En dat lukte wonderwel, ze konden er wat van.
Daarna hebben we meegenoten van de geserveerde maaltijd die dit jaar een klein beetje in het teken van de Baskische keuken stond.

Ook tijdens dit eten was er volop gelegenheid tot uitbundig gezang. We moeten toch eens zien dat we de tekst van de liedjes die altijd weer gezongen worden, kunnen achterhalen. Want verstaan doe je dat absoluut niet en we willen toch graag uit volle borst mee kunnen zingen. Of we dat dan ook werkelijk doen is weer een ander verhaal.

Dit ging zo door tot een uur of 11, waarna we zo’n beetje als eersten verzadigd en doof weer vertrokken.
Om daarna de rest van de avond samen met Marcel en Sylvie, die ’s middag waren aangekomen, door te brengen.
Ook gezellig.

compromis de vente

Voorlopig is nu het huis verkocht. Volgens het gisteren door ons bij de notaris ondertekende voorlopige koopcontract ofwel zoals dat hier heet: compromis de vente.
Nu mogen de kopers nog tekenen, want die waren er niet bij omdat ze een beetje te ver weg wonen om even voor een paar handtekeningen op en neer te rijden. Ze wonen in het uiterste zuiden van het land in het dorpje Osséja.

Het document wordt naar hun opgestuurd per post en ze mogen het thuis ondertekenen. En dan hebben ze nog een wettelijke bedenktijd van 7 dagen. Vervolgens duurt het dan nog maanden voor het definitieve contract kan worden getekend.
Voorlopig is dat vastgesteld op 23 oktober. Geduld is ook hier een schone zaak.

Het heeft ons verbaast dat onze makelaar, die er ook bij was en een ervaren en door de wol geverfde huizenboer is, zo uiterst beleefd om niet te zeggen onderdanig reageerde op die notaris. Hij was zo beleefd en voorkomend dat we ons bijna in vroeger tijden waanden toen notarissen nog heel hoogstaande en eerbiedwaardige notabelen waren.

Beleefdheid is een mooie eigenschap maar dit vonden we toch wel een beetje overdreven. Terwijl wij vinden dat wij gewoon een goede klant zijn die verplicht van zijn functie gebruik maken en waar hij meer dan royaal voor wordt betaald.

Maar misschien zijn hier notabelen nog steeds was ze altijd waren.

Zorgen.

Wat zijn we blij met de Nederlandse zorgverzekering. Gelukkig hoeven we er maar zelden een beroep op te doen, daar zijn we natuurlijk dankbaar voor. Maar een goede dekking is toch nooit weg.

We dachten dat we er maandelijks al een behoorlijk bedrag voor mochten betalen. Maar goed, dan heb je ook niks. Want een aanvullende Franse verzekering wordt evengoed van harte aanbevolen. Je kunt niet zonder, wordt gezegd.

Wat schetst onze verbazing en vooral onze ontsteltenis toen we vandaag een naheffing in de bus kregen over 2006, of we zo vriendelijk willen zijn om nog maar weer eens een luttel bedragje van 3600,00 (zesendertighonderd!!) euro over te maken. En dan hebben we nog geluk dat de woonlandfactor voor Frankrijk zo ongeveer 65 procent is, anders zou het nog veel hoger uitvallen.

Hier valt toch niet tegen aan te verdienen, hier wordt je toch ziek van?

Begin van de klus.

Het duurt nog wel even voor we ons andere huis kunnen betrekken. Maar ik hoef natuurlijk niet werkloos af te wachten tot het zover is.

Er zijn heel wat dingen die ik nu al kan gaan doen. Zoals plannen en tekeningen maken en, heel belangrijk volgens Diny, een kostenbegroting maken van alle te verwachten werkzaamheden.

Vandaag ben ik begonnen om een paar nieuwe vensterluiken te maken voor de slaapkamerramen. In de oude zit een groot gat en verder is de conditie ook niet best.

De slaapkamer is daar op de begane grond gesitueerd en het lijkt me niet aan te bevelen om daar ook met open ramen te slapen zoals we gewend zijn. We houden er niet van dat de katten of, wie weet, nog ander gespuis zomaar de slaapkamer binnen komt springen. En zeker niet als wij daar liggen te slapen.

Om die ellende te voorkomen maak ik nu zogenaamde louvreluiken. Die kun je dan sluiten en komt er toch voldoende frisse lucht binnen.