Rommel.

Vandaag is het voor het eerst eigenlijk wat frisser. Ik heb de hele dag in de lange broek gelopen en dat is even wennen. De zomer is blijkbaar voorbij en dat is jammer.

Al voorbereidend op de komende drukke tijden ben ik op inkoopjacht gegaan. Daar heb ik nu nog mooi de tijd voor.
Er moet een afvoerkanaal aangelegd worden voor de houtkachel die we ook nog weer nieuw moeten kopen.
Maar eerst die afvoer. Ik had in Auterive een bedrijf gevonden die de dubbelwandige geïsoleerde roestvrijstalen buizen kon leveren. 2 Meter buis met een paar hulpstukken, dat is alles.

Maar blijkbaar gaf ik een verkeerd antwoord op een vraag van die verkoopman over welke diameter ik moest hebben want ineens gaf hij mij te kennen dat hij mij die pijpen helemaal niet wilde leveren Die verantwoordelijkheid kon hij niet nemen. Als er iets mis zou gaan kreeg hij de schuld.
Ik zeg nog tegen die vent "wat een overtrokken flauwekul" maar niets kon zijn mening veranderen.
Dus had ik de pest in, want hoe kom ik nu aan die spullen.

Ik kom even later in Saverdun bij een doe-het-zelfzaak en zie dat daar, omdat het herfst wordt, een aantal houtkachels staan uitgestald. Ik vraag aan die man die er bij zit voor de verkoop of hij ook het bijbehorende afvoermateriaal leveren kan.

Maar natuurlijk kon hij dat, zeg het maar wat en hoeveel wil je hebben. "Wat wil je, moeten wij dat aanleggen of doe je dat zelf. Oh doe je dat zelf, groot gelijk want zo moeilijk is dat niet".

En zo heb ik daar dus die noodzakelijke materialen kunnen bestellen. Zo simpel kan het dus ook gaan, niet zeuren maar leveren. Eind goed al goed.

En om even te laten zien wat een enorme rotzooi die hond van ons kan maken heb ik bovenstaande foto geplaatst. Zelfs mijn kostbare beelden ontsnappen niet aan haar bijtende tanden.

Groot bezoek.

Deze week kreeg Anka bezoek.
Doerac, een australische herder van Ruud en Ena kwam kennis maken. En dat ging erg goed, Anka en Doerac waren bereid elkaar te accepteren zoals ze waren. Ze gingen zelfs ravotten.

Dat ging zaterdag op de hondenclub wel anders. Aan het eind van het uurtje les mogen alle honden vrij rondlopen op het hondentrainingsveld. De bedoeling is dat ze dan “socialiseren”, dat ze dus samen spelen en rennen.

Dan moet je toch geen Anka heten. Zij blijft het liefst tussen de benen van de baas zitten en als dat niet mag zoekt ze langs het gaas wel een toeschouwer uit die zich met haar wil bemoeien. Dat geraas en geren van die andere, meest grotere honden, is niks voor haar. Daar wordt ze maar bang van.
Wat dat betreft is ze net als haar baas, die houdt ook niet zo van grote groepen druktemakers.

En vannacht heb ik haar voor de verandering eens niet opgesloten in haar hok. Iedere morgen tussen 7 en half acht begon ze lawaai te schoppen, dan wilde ze er uit gelaten worden. En dat vinden wij te vroeg.
Dus deze nacht heeft ze in haar mand onder de veranda liggen slapen. En we hebben haar niet gehoord.
Dus dat opsluiten is ook voorbij, deze hond blijft 's nachts rustig bij huis.
Wel zo makkelijk.

Bankperikelen.

Vandaag zijn we weer eens naar de bank geweest om het geldleencontract te tekenen. We hebben gisteren hun aanbieding ontvangen en om de snelheid er een beetje in te houden hebben we meteen een afspraak gemaakt.

We hebben heel veel parafen gezet en het contract ondertekend.
Zo dat is dan geregeld.
Ja, dat dacht je. Nu gaat er nog een bedenktijd in van 11 dagen voor het geval dat we ons eens overrompeld mochten voelen door de “snelheid” waar alles mee geregeld is.

We mochten het contract weer mee naar huis nemen en moeten dat op z’n vroegst de 27e weer op post doen, samen met de enveloppe waar we het gisteren in ontvangen hebben en waar de datumstempel van het postkantoor op staat.
Niet zelf naar de bank brengen, maar echt op de post doen want er moet weer een datumstempel op de enveloppe staan. Ze trekken, als alles weer bij de bank per post binnenkomt, die beide datums van elkaar af en dan kunnen ze precies uitrekenen of we er 11 dagen over nagedacht hebben. Slim he?

En dan geldt niet de datum van die poststempel maar natuurlijk één dag later want die postbode brengt die brief ook pas de volgende dag. We moeten wel precies blijven.
En dan duurt het nog een paar dagen voor het geld bij de notaris op de bankrekening staat.

Al met al wordt het deze maand niets meer met de overdracht van le Tamaris.

Kijk, we zijn gek op Frankrijk en de Fransen maar hun banksysteem is iets uit het jaar nul. Ambtenaren van het meest bureaucratische ministerie in Nederland zullen jaloers zijn op deze manier van werken.
Geen wonder dat het land naar de bliksem gaat.

Neem nu het gestoei over de pensioengerechtigde leeftijd.
In Nederland moppert men een beetje dat het opgetrokken wordt naar 67 jaar.
Hier gooit men de beuk er in en legt men het land plat door stakingen omdat die leeftijd opgeschroefd dreigt te worden naar 62 jaar.

Dit laatste heeft natuurlijk niks met onze hartstikke dure lening te maken maar ik moest het even kwijt.

We zullen doorgaan.

Het ene is nog niet af of we beginnen alweer met een andere klus. Het aanrecht is nu zover klaar. De rest doen we als we eindelijk in het andere huis kunnen, dan kan ik het ter plekke passend maken.

Nu ben ik begonnen aan een kozijn, compleet met ramen en een deur en die de huidige garagedeur moet vervangen.
Dat moet een fatsoenlijke achteringang worden waardoor je via de berging in huis kunt komen. Dat is wel zo makkelijk.

En zo blijven we voorlopig bezig.

Buuf.

Ik liep, zoals de laatste tijd wel vaker, weer eens bij de mr Bricolage rond om enige noodzakelijk bouwkundige dingen te kopen. Ineens hoor ik achter me een aarzelende en vragende vrouwenstem zeggen “monsieur Chicane?” en nog eens “monsieur Chicane?”. Wie kent mijn kont in frankrijk zegt een goede vriendin wel eens, maar dat dacht ik toen ook.

Ik keek om me heen waar de stem vandaan kwam en zag ineens een buurvrouw, die op de heuvel voor ons woont, achter me staan.
“Ja”, zei ze, “ik wist het niet zeker of jij het echt was”. Ze vond dat ik veranderd was, een andere baard en geen hoed op waarmee ze me wel eens ziet. Dus had ze maar eens zachtjes geprobeerd mij aandacht te trekken.

Eigenlijk was ze nieuwsgierig hoe het ging met onze huizen aan-en verkoop. Daar wordt natuurlijk wel over geluld in de buurt al horen we daar niks over. Maar zij besloot om het me rechtstreeks te vragen en gelijk heeft ze.
Ik vroeg haar of ze le Tamaris wel kende van binnen. “Dat zou ik denken” zei ze.
Want toen kwam de aap uit de mouw waarom ze nieuwsgierig was. Ze vertelde dat zij en haar toenmalige echtgenoot dat huis gebouwd hadden. Ze had daar gewoond tot haar scheiding, waarna ze bij onze huidige buurman ingetrokken was.
Ze gaf ons groot gelijk want het is daar prachtig wonen, vond ze

En dan kom je ook eindelijk eens achter de familieverhoudingen. Zij blijkt een zuster te zijn van de vroegere burgemeester, die weer de schoonvader is van de huidige burgemeester.
Maar de verhouding met haar broer was niet meer je van het, en dat al meer dan 30 jaar. Na een erfenis onenigheid hebben ze elkaar nooit meer vriendelijk aangekeken en de helft van de neven en nichten waren solidair met pa.

Toen we weer verder gingen met onze eigen beslommeringen waren we allebei weer wat wijzer geworden.

Hi, ha, hondenclub.

Net als lang geleden met Filou gaan we met Anka naar de hondenclub. Dit vooral om haar te socialiseren zoals dat met een moeilijk woord heet. Om haar vertrouwd te laten worden met andere mensen maar vooral met andere honden.

Vanmiddag was het zo ver. Ter ere van de eerste keer ging Diny mee om te zien of alles goed zou gaan. En dat ging het ook wel, het ging prima zelfs.

Er was een grote groep hondenliefhebbers met jonge hondjes dus daar konden we bij aansluiten. Wat we daar feitelijk leerden aan commando’s hadden we thuis al uitgeprobeerd, dus dat kenden we al. Ik moest Anka laten zitten, liggen, volgen en komen op afroep. Allemaal basis commando’s.

Wat erg grappig was: voor aanvang van de lessen zat ik even naast een jonge Franse schoonheid (ze zijn hier vaak heel erg mooi!) van een jaar of 20. Ze keek me een paar keer aan en vroeg of ik hier al eens eerder geweest was met een andere hond.
Ik zeg “ja, een jaar of 10 geleden was ik hier ook met Filou”.
“Ja”, zegt ze “dat weet ik nog en ik weet ook nog goed hoe die er uit zag. Dat was een heel leuke vriendelijke hond”.
Ze herinnerde zich nog goed dat ze ons ze als meisje van een jaar of 10 gezien had.

We hebben toen blijkbaar behoorlijk indruk gemaakt, al geloof ik stellig dat, zonder mezelf te kort te doen, het meer Filou was als ik.

Slang.

Om even te kijken of de regenwaterton al volgestroomd was tilde ik het deksel op en zag met een half oog enig raar gewiemel in het water.

Toen ik nog weer wat beter keek zag ik dat in die regenton een slang rondzwom.
Een slangetje van een centimeter of 30 lang en pinkdik, bruin met lichte vlekken en een witte band om de hals.
Ik kan nog niet ontdekken welke naam dit beestje zou moeten hebben. Ik dacht aan een ringslang maar die zien er toch wat anders uit. Op internet zag ik een goed gelijkende foto maar daar stond ook geen benaming bij.
Lezers die deze slang herkennen verzoek ik te reageren.

En dan blijft er natuurlijk de prangende vraag: hoe komt zo’n beest in een regenwaterton terecht. Zou hij tegen de buitenkant zijn opgeklommen om dan door een gat in het deksel in het water te duiken?
Mocht hij in de droge periode op zoek zijn gegaan naar water dan had hij veel makkelijker een duik kunnen nemen in de vijver.
Daar heb ik hem nu uiteindelijk ook in gekieperd. Want ook een slang mag er zijn.
Van mij wel tenminste.