Tegelen.

Vandaag ben ik de hele dag bezig geweest met het betegelen van de keukenwand rond het toekomstige aanrecht.

En omdat ik daar zo vreselijk druk mee bezig was is Diny vanmiddag met Anka naar de hondenclub geweest. Dat was een ramp volgens haar, dat beest doet van alles op het veld behalve luisteren naar de commando’s die hij geacht wordt te leren.

Maar hierdoor heb ik mooi tijd gehad om bijna alle tegels kunnen plakken en dat is ook wel mooi.

En ik was hier net mee klaar en had de vloer een beetje aangeveegd toen er een mooie Audi stopte boven aan de oprit en Ruud en Kitty een kijkje kwamen nemen.
Voor ons was dat een mooie gelegenheid om het er ook even van te nemen en een lekker pilsje te gaan drinken.

En het mooie was dat toen ik Ruud vertelde dat ik van plan was om de oude onrendabele en slecht te regelen verwarmings radiatoren te vervangen, hij mij spontaan nieuwe radiatoren aanbood. Die had hij nog liggen van een eerder project. Dat komt goed uit.

In de kast.

Wie meent dat ik alleen bezig ben met het storten van bloed, zweet en tranen wegens het harde werken, vergist zich toch deerlijk.

Diny heeft op zich genomen om de vaste hang-leg kast in de slaapkamer te slopen. Zij bood zich aan als dommekracht (haar eigen woorden).
Die kast leek op het eerste gezicht nog heel wat en was ook lekker ruim. Maar na kritische inspectie kwam Diny tot de conclusie dat het een lelijke smerige kast was. Het zien van kromme legplanken, scheve deuren en ongeschaafd hout deed haar besluiten hamer en breekijzer ter hand te nemen en de boel te gaan slopen.

En wie mag dat allemaal weer in orde brengen, wie moet zorgen voor een nieuwe en dan ook een mooie kast? Juist ja, ik natuurlijk weer.
Of ik niet al genoeg te doen heb.

Vervolg.

Na het vervelende werkje van gisteren was het vandaag weer tijd om op te bouwen. Ik heb het plafond proberen te verven. Maar ook van dat werk krijg je pijn in de nek, ook al kun je dat doen met een grote verfroller aan een lange steel. En het beroerde is, het moet zeker twee keer. Anders dekt het niet.

Maar we zijn er achter gekomen dat als je moe bent, het erg goed rusten is onder de veranda.
De brave Zwitsers hebben twee mooie ligstoelen voor ons achtergelaten die qua gemak niet onderdoen voor mijn dierbare hangmat.

En tijdens de lunch, Diny had een lekkere hartige taart gebakken en een flesje wijn mee gebracht, was het goed toeven in het zogenoemde tuinkamertje.
De zon scheen er net niet volop in zodat het daar erg lekker was van temperatuur. En het uitzicht over het dal en op de bergen is formidabel.

Dat hebben we toch maar.

Klote werk.

Dat is het enige juiste woord voor het verwijderen van behang van muren en plafond.
Het gaat moeizaam en je krijgt er een stijve nek van.

Maar het moet want de hele keuken gaat op z’n kop. Nieuw aanrecht, nieuwe wandtegels, meer stopcontacten met het bijbehorende hak-en freeswerk, waterleiding veranderen, nieuwe plavuizen en dan natuurlijk ook een nieuw verfje op plafond en muur.

Zo komen wij de dag wel door.

En dan was er tussen door ook nog een controleur die de gasinstallatie wilde keuren. Oud collega’s die meelezen weten wel wat dat betekent, er is altijd wel wat: de afvoer die niet deugd, luchttoevoeropeningen die er niet zijn, gasleidingen die verkeerd gesoldeerd zijn.
En dan de klant die zegt dat het altijd zo gezeten heeft en dat er nog nooit ongelukken zijn gebeurd. Het is in alle landen en in alle talen hetzelfde liedje.

Gisteren was ik daar ook bezig en toen kwam een nabije buurman het erf oprijden. Een Zwitser of Duitser, dat weet ik eigenlijk niet zeker maar dat doet er ook niet toe.
Hij kwam op me af en heette me van harte welkom in de buurt en mocht ik tegen een klus aanlopen die te zwaar zou zijn voor mij alleen dan hoefde ik maar te bellen en hij zou er zijn om mij te helpen.
Kijk, aan zulke buren daar heb je wat aan.

Notaris.

Eindelijk was het dan zover, vanmiddag is er eindelijk getekend. We hebben een hoop geld geruild tegen een mooi huisje.
Dat huisje houden we voorlopig en die hoop geld en zelfs een klein beetje meer, komt vanzelf over 4 weken weer terug bij de overdracht van Chicane,.
En iedereen is weer tevreden.

De Zwitserse mevrouw heeft met haar zoon en schoondochter het huis prima achtergelaten en nu, zodra ze hun geld binnen hadden, gingen ze weer met gezwinde spoed terug naar die heimat.
Ze vertelde nog wel even dat ze een erg gelukkige tijd hadden gehad in le Tamaris. Dat is mooi.

Daar vandaan zijn we even langs onze verzekeraar gereden om te vertellen dat we een ander huis gekocht hadden en beleefd gevraagd of ze die ook wilden verzekeren. Dat wilden ze graag doen.

Maar daar moesten we ons wel weer eens verbazen over de franse regels. Je gelooft het nooit, maar de verzekerjuffrouw vertelde ons dat we wegens de verhuizing, voor de camper een nieuw nummerbord moeten aanvragen. Dat hoeft niet voor de Peugeot die nog een oud departement gebonden nummer heeft maar wel voor auto’s met de nieuwe nummering. Ik had juist gedacht dat deze nieuwe nummers nu, net als in NL altijd bij de auto bleven. Maar nee, ze zijn blijkbaar adres gebonden. Ik denk weer te simpel voor de franse ambtenaren.

Later zijn we naar le of les (daar zijn we nog niet uit) Tamaris gegaan om eens rustig rond te kijken en van het uitzicht te genieten.
Erg mooi.

Maar morgen: au travaille.

Bijzonder.

Alweer een bijzondere dag, zaterdag.
Allereerst, Diny was jarig. Ze mocht de gezegende leeftijd bereiken van bijna gepensioneerd. Tenminste als die Nederlandse overheid nog niet snel ook daaraan gaat rommelen.

En in de loop van de morgen zijn we samen naar le Tamaris geweest om even kennis te maken met frau Haki, de huidige eigenaresse. Ze waren daar druk met het ontruimen van het huis. De mensen van een bedrijf in tweedehands goederen waren bezig met het ontmantelen van meubels en bedden.
We waren net op tijd om nog wat vitrage en een mooie kast voor ons te reserveren. Frau Haki, een erg aardig mens, liet ons even zien hoe een en ander werkt met de verwarming en dergelijke.

Na de middag mocht Diny naar haar koor en ik met Anka naar de hondenclub. Allemaal leuk en aardig.

Toen Diny, wat later als wij, ook thuis kwam was ze voorzien van één prachtige roos. Gekregen van de medekoorleden voor haar verjaardag. Ook had een koorvriendin een grote taart gebakken waarvan alle koorleden getrakteerd werden. Die vriendin had zich eerder in de oren geknoopt dat Diny gezegd had dat ze op die koormiddag jarig zou zijn maar desondanks natuurlijk wel zou komen.
Erg leuk en aardig.

Nou en toen we ’s avonds ook nog samen naar een restaurant in le Fossat zijn gegaan om een lekker hapje te eten, toen kon deze dag helemaal niet meer stuk.

Man, man, wat een dag.

Gas.

Voor het huis staat een erg mooie witte propaangastank met groene strepen. Niets mis mee. Alleen de plek waar die staat vinden we afgrijselijk, het is een echte blikvanger in negatieve zin.
Maar ja, hij staat er nu eenmaal.

Ik heb de gasleverancier Vitogas per mail benaderd om te vragen hoe het met die gaslevering gaat, hoe dat werkt met bestellen en afleveren.
Vroeger in de goeie oude tijd toen ik zelf nog gasboer was ging alles veel simpeler. Een leiding van de straat tot in het huis en stoken maar. Maar voor dat soort luxe wonen we hier te afgelegen.

Maar al surfende kwam ik op een site terecht van Butagas. En ik ontdekte op die site een grafiek met gasprijzen van verschillende gasleveranciers. Daaruit blijkt dat Butagas toch aanmerkelijk goedkoper is met z’n gas en dus heb ik die ook maar eens gemaild.
Binnen de kortste keren was een vertegenwoordiger hier om ons de voordelen van zijn firma breed uit te meten.

Volgens hem zijn ze bijna de helft goedkoper als Vitogas en daar boven leveren ze ook een nieuwe gastank die ingegraven zal worden in de grond. Helemaal gratis.
Waar het filantropische van die firma zit heb ik niet kunnen ontdekken, maar als we besluiten om een nieuwe hoogrendement gasketel te kopen krijgen we van hullie ook nog 400 euro korting op het gas. En zelfs de verplichte keuringskosten van de installatie betaald hij door een korting op de gasprijs

Kortom, louter voordelen.


En die Vitogas zou ook een offerte sturen maar die hebben we nog niet gezien.