Vent d’autan.

Dat is een periodieke harde oostenwind en vandaag is die wind nog koud ook.
Voor het huis in de luwte en in de zon is het kortebroekenweer, maar aan de andere kant moet je een jas aan.

Maar desalniettemin gaan we toch maar weer aan de slag.
Naar de bricolage, hout halen voor een nieuw te maken louvrevenster voor het appartement. De bedden in elkaar zetten, een spiegel, een douchegordijn en wandversiering ophangen, een deur bijschaven die toch niet goed blijkt te passen. Allemaal klusjes die de puntjes op de I moeten zetten.

En dan, omdat het nu nog goed weer is ondanks de koude wind, nog even aan de slag met de nieuwe kippenrennen. Achter in de tuin komen eerst 2 en misschien later 3 kippenhokken op een rij te staan met een redelijk grote uitloop voor het geval dat de kippen niet los mogen lopen omdat er van alles gezaaid is in de groentetuin.

En dat is nu al het geval, Diny heeft vandaag de eerste zaadjes gezaaid in de DMM. Het schijnt dat je worteltjes al heel vroeg kunt zaaien en dat ze dan ook vroeg opkomen.
We zullen zien.

Indentiteitscrisis.

Niet dat ik daar zo veel last met heb, ik weet wel zo’n beetje wie ik ben.
Maar die arme oude Peugeot die nu al weer zijn 3e nieuwe kentekennummer heeft.

Bij de verhuizing vertelde iemand dat we ook de kentekenbewijzen van de auto’s moesten laten wijzigen naar het nieuwe adres.
Dat was er nog steeds bij gebleven, maar gisteren kreeg ik het flitsende idee om eens op internet op te zoeken wat daar van waar was.

En jawel hoor, het stond er duidelijk dat de “carte grise” moet gewijzigd worden door de prefectuur of de sous-prefectuur en wel binnen 1 maand na de verhuizing op straffe van een boete in de categorie A. En dat kan oplopen tot een 90 euro.
De benodigde formulieren waren ook te downloaden en uit te printen, dus dat scheelt weer een reis.

Dus ik vandaag naar de sous-prefectuur in Pamiers, ik moest daar toch zijn voor andere inkopen. Lekker rustig daar, niemand anders stond er voor de balie. Mooi, dan ben ik daar snel mee klaar.

Ja aan me hoela, uitgerekend de sous-prefectuur van Pamiers doet zo iets niet: “daarvoor moet u naar Foix, monsieur”

Bij de prefectuur in Foix is het iets minder rustig, wanneer ik om 10 uur bij binnenkomst een volgnummer trek zie ik dat er dertig (30!) wachtenden voor mij zijn en maar 2 balies open.
Gelukkig dat ik zo geduldig van aard (!) ben want er zit er niks anders op dan rustig te wachten, buiten rond te slenteren in het lekkere zonnetje, een kopje koffie te drinken in een nabijgelegen café en onder het oog van een bonnenschrijvende parkeerwachter net op tijd de parkeermeter bijvullen.

Maar aan alles komt een einde, zelfs aan het op je beurt wachten bij de toch wel hard werkende baliekluivers. Geen enkel commentaar werd er gegeven op de veel te late indiening van de aanvraag. Dat konden ze trouwens ook niet weten want nergens stond een verhuisdatum geregistreerd, dus dat scheelt toch weer 2 x 90 euro boete.
Om klokslag 11.42 uur, het tweede parkeertermijn is ook net afgelopen, sta ik weer bij de auto.

De camper mag zijn nummer houden maar de Peugeot moet weer eens van identiteit veranderen. Waarom mag joost weten.

Tekenles.

Iedere woensdag gaat Diny er naar toe. Helemaal naar Saint Martin voor de tekenles.
En iedere keer komt ze me na afloop haar prestaties laten zien.

Deze keer wil ik het jullie niet onthouden want het is knap gedaan, vind ik.

Ze moet natekenen van een voorbeeld dat ondersteboven hangt. Het is niet de bedoeling dat ze gaat nadenken wat het zou moeten voorstellen, dus domweg het potlood gebruiken en tekenen wat je ziet
Als het dan klaar is mag ze de tekening omdraaien en dan kan ze zien wat ze nu eigenlijk getekend heeft.

Dat zal een tekenleraar trucje zijn vermoedelijk. Maar het werkt wel.

Specialistenwerk.

Vandaag deed een ieder waar hij/zij het beste in is.

Diny is goed in het lijntrekken en ik in het opzichteren. Daar ben ik jarenlang (redelijk goed) voor betaald en dat nobele vak wil ik een beetje bijhouden. Je weet
maar nooit of het nog eens van pas komt, net als het loodgieteren. Van die vakkennis, opgedaan in mijn jongere jaren, heb ik ook mijn leven lang plezier gehad.

Gelukkig scheen de zon volop en was er een behaaglijk temperatuurtje voor de tijd van het jaar. Dus voor de eerste keer dit jaar kon ik de korte broek weer aan.
Nee, Diny niet, daarvoor moet het eerst nog een heel stuk warmer worden.

Weer zondag.

En dus traditiegetrouw weer een wandeling. Vandaag zelfs 2, één keer alleen met Anka dwars door de velden en ’s middags nog een keer met natuurlijk weer Anka, maar nu ging Diny ook mee. En deze keer liepen we wat makkelijker over begaande wegen.

En dat is ook veiliger, want vanmorgen kreeg Anka nog een oplawaaier van een schrikdraad. Ze liep natuurlijk voor me uit en daar had ik dan weer geluk mee want anders had ik die schok gehad. En als ik moet kiezen………

Maar daar staat dan weer tegenover dat ze zich mooi kon vermaken in een waterplasje. Dat vond ze prachtig.

En thuisgekomen hebben we bij gebrek aan geiten nog even wat oud brood aan de paarden en de ezels gevoerd. En ook bij die beesten gaat de liefde door de maag. En dan vooral die ezels, die bleven altijd op een veilige afstand van 2 meter staan als ik in het weiland kom.

Nu wilden ze graag meedelen in de wonderbaarlijke spijziging.
Want 5 grote dieren voeren met één snee brood is toch een kunststuk op zich. En dan staat er ook nog één te hopen dat er wat op de grond valt.

Eindelijk.

Eindelijk is gisteren het mooie weer teruggekeerd. De zon scheen weer en de temperatuur is weer dragelijk.
Eindelijk konden we weer buiten aan de slag.

En dan moet wat het hardst nodig is het eerst gebeuren. En dat is een betonvloertje storten in het appartement. Eén van onze voorgangers heeft dat ooit ook al eens gedaan maar die had vermoedelijk nog nooit van een waterpas gehoord, want die oude

vloer loopt bijna 10 centimeter af. En dat is teveel van het slechte.
Dus daar moet wat beton overheen gegoten worden opdat later alle stoelen en de tafel een beetje recht zullen staan.

Want het nieuwe appartement wordt hopelijk binnen 14 dagen in gebruik genomen door de eerste gasten en dan moet het er toch een beetje netjes uitzien.
Helemaal klaar zal het dan nog niet zijn maar de grootste klussen zijn dan toch volbracht.

Brrrr.

Het was de laatste tijd koud, grijs en guur. Echt een weer om binnen bij de warme kachel te blijven zitten.

Of om, zoals gisteren, in de auto te stappen en andere noodzakelijke dingen te doen.
Bijvoorbeeld naar de kapper gaan want dat was ook al weer ruim 2 maand geleden. Misschien heb ik het er al wel eerder over geschreven, maar na lang zoeken heb ik nu al weer jaren een vaste kapper, een echte herenkapper die desondanks ook mijn haren wel wil knippen.
Een jongeman van een jaar of, ja wat zou het zijn, 35? En hij knipt nu al weer bijna 2 jaar voor de zelfde prijs, 12 euro.
Als je nagaat hoeveel haar hij er voor dat geld af moet knippen lijkt me dat niet overdreven duur.

En daarna was er nog tijd om bij Mr Bricolage enkele laatste dingen te kopen voor de douche in het appartement. Een closetrolhouder, een douchegordijn, dat soort dingen. En nadat dit alles gemonteerd zal zijn verklaar ik de logeerkamer met bijbehorende toiletruimte voor gereed. Nu alleen het zit-en kookgedeelte nog.

En daarna was er zelfs nog tijd om een glaasje wijn te drinken en even bij te praten bij Peet en Nicole. Maar toen werd het ook hoog tijd om op huis aan te gaan waar Diny stond te trappelen van ongeduld om naar haar tekenles te gaan.

Tot zover het verslag van die dag, dan zijn jullie weer helemaal op de hoogte.