Badkamer.

Het weer is erg mooi, het was vandaag 29 graden bij ons onder het afdak. Zomerse temperaturen dus.

Maar desalniettemin gaan we gestaag verder met het restaureren van de badkamer.
Er is geïsoleerd, er zijn gipsplaten geschroefd en er zijn plafondschroten gespijkerd.
Met een beetje geluk en wat handigheid wordt het nog erg mooi.

Het kruikje van de weduwe.

Velen van jullie kennen dit verhaal, anderen misschien niet.

In het kort als volgt.
Heel, heel lang geleden woonde er in een ver land een profeet die wonderen kon verrichten. Op een dag kwam een heel arme weduwe naar hem toe die veel schulden had en nog maar één kruikje met olie.
Op voorspraak van die profeet speelde ze het klaar om heel veel vaten te vullen met olie uit dat kruikje. Het bleef maar stromen en ze had voldoende om haar schulden te betalen.
Eind goed al goed.

Ik het dat nooit echt geloofd, volgens mij zat er een dubbele bodem in.

Maar nu begin ik het te geloven, het kan echt.
Kijk maar naar onze gastank. De meter staat al tijden op 0 en toch blijft het gas maar stromen. De wonderen zijn echt de wereld nog niet uit.

Of zou hier ook een dubbele bodem in zitten?

Buurt.

Wij wonen op een mooie plek, daar heb ik al veel over geschreven en dat zal nu wel duidelijk zijn.

Maar het kan altijd nog weer beter.

Dicht bij ons staat een betrekkelijk nieuw huis en dat staat ook nog het grootste deel van het jaar leeg.
De eigenaren, een Whelsmen (een man uit Wales) en zijn Franse vrouw (dochter van de Esplasser chateaubewoners) komen er alleen tijdens de vakanties. Zoals deze week.

Erg vriendelijke mensen die ons gisteren uitnodigden om een aperitief te komen drinken. En dat doen we dan natuurlijk.
En zodoende hebben we dat huis eens bekeken. Van binnen natuurlijk ook erg mooi, het is gebouwd in de tijd dat de engelse pond nog veel waarde had en dat is te zien.

Maar de plek, het is maar 100 meter van ons vandaan maar het staat wel op het hoogste punt en dus is dus uitzicht rondom fenomenaal. In één woord geweldig. Je kunt bijna de hele bergketen van de Pyreneeën zien van kust tot kust.
En nadeel is dat het gebouwd is op de plek waar vroeger de plaatselijke korenmolen heeft gestaan en dat was dus wel de meest winderige plek die er te vinden was.

Maar mijn moeder zei het vroeger al: “je kunt niet alles hebben” en dus leggen we ons er maar bij neer dat iemand anders nog weer mooier woont dan wij.

Maar nu het tijdelijk weer bewoond is moeten we wel wennen aan buren zo dichtbij. Ze wonen op zwaai afstand en dat zijn we al vele jaren niet meer gewend. We moeten ons asociale gedrag een beetje aan de kant zetten en ons als goede noabers gedragen.

Moeilijk.

Soms moet ik elke dag weer wat nieuws leren. Vandaag is dat dus stukadoren.
Ik heb vaak stukadoors aan het werk gezien en ik had nooit de neiging om jaloers te worden op de beoefenaars van dat vak. Het is zwaar werk, vooral als er plafonds gestuukt moeten worden.

Het lijkt zo makkelijk, maar het valt nog niet mee om een muur zo vlak te krijgen dat er later een beetje fatsoenlijk en recht tegels op geplakt kunnen worden.

De oude tegels kunnen blijven zitten en dat scheelt weer een hoop gehak.
Want gelukkig is er tegellijm te koop waarmee nieuwe tegels over de oude gelijmd kunnen worden.
Dat beweert men althans.

De tijd zal het leren.

En Diny ?

En Diny was dit weekend druk met haar koortje. Een Catalaans koor was dit weekend op visite in Auterive en dus moest er zaterdag gezamenlijk gezongen worden.
Het was volgens Diny een koor met een goede dirigent en bar slechte zangers. Zo, dat is er uit!

En vandaag zijn ze met z’n allen naar Toulouse om die Spanjaarden de stad te laten zien.
Een rondwandeling door die prachtige roze stad onder leiding van een gids en aansluitend eten in een restaurant.
Die is dus de hele dag onder de pannen.

De Latou.

Vanuit ons huis kijken we uit over een toch wel redelijk diep dal.

En beneden in dat dal stroomt, zoals door bijna alle dalen, een riviertje.
Nou ja, riviertje, meer een beek. Ik weet eigenlijk niet wanneer een beek een rivier wordt. Hangt dat af van de breedte of de hoeveelheid water die er door stroomt?

Maar goed, vandaag zijn we eens op ontdekkingsreis gegaan naar dat beekje. Omlaag lopend door weilanden en door tarwevelden kom je vanzelf bij dat beekje uit.

En daar vind je langs het rustig kabbelende water een waar natuurgebiedje. Je hoort daar alleen het water stromen, watervalletjes ruisen en vogels kwinkeleren. Ook voor de wilde planten kenners zal er veel te zien zijn.
En zelfs kom je daar een bewoonde dassenburcht tegen.

Hoe vredig en romantisch.
Het is daarom dat we ons appartement “vue de Latou” gaan noemen.

Aanhankelijk.

Als we in de loop van de morgen even rust nemen voor het onmisbare kopje koffie geeft Anka blijk van haar (terechte) tomeloze bewondering voor de baas en poseert ze als een volleerd filmster voor de foto.

Je kunt het nog niet zien aan mijn kledij, maar het was vandaag een ontzettend mooie warme dag, een zomerdag gelijk. De korte broek heb ik in de loop van de morgen echt wel aangedaan.

En verder heb ik mij vandaag bezig gehouden met het aanleggen van enige waterleidingen.