Tent.

En ze weten me toch te vinden.
We hadden al eens laten weten dat ik me eventueel, als het nodig is, ook wel een beetje in wil zetten voor de gemeenschap. Uiteindelijk heb ik wel een enige tijd over voor dat soort ongein.

En dan bedoelde ik vooral dat ik wel mee kon helpen met het opzetten en afbreken van de Esplasser feesttent, die zo’n 20 jaar geleden is gemaakt door de nu oudste garde van de commune. En die oudste garde wordt langzamerhand erg oud en ze waren dus wel blij met een beetje jong bloed.

Die tent die, naar ik hoor, in de wijde omgeving wordt verhuurd voor feesten en partijen, moet door ervaren mensen worden opgezet want ze zijn er, terecht, nogal zuinig op. Ook brengt dat verhuren nog behoorlijk wat geld in het laatje van de feestcommissie.

Alleen hebben ze de onhebbelijke gewoonte om op het laatste moment te komen vragen of je tijd hebt om te helpen. Het opzetten vorige week in St Martin moest ik al voorbij laten gaan wegens andere afspraken. Ik ben dan wel gepensioneerd, maar dat wil nog niet zeggen dat ik nooit niks te doen heb.
Voor het afbreken deze middag kwamen ze vanmorgen pas vragen.

En voor het opbouwen voor de vide grenier in Esplas aan het eind van de week konden ze nog geen tijd zeggen.

Daar moet ik nog wel enige regel in aanbrengen, dat soort misorganisatie daar hou ik niet van.
Het wordt tijd dat ik daar het heft in handen neem!

Aan een boom zo volgeladen….

mist men één, twee pruimpjes niet. En ook geen twee emmers vol.

Ik zag op één van mijn veldtochten, onder in het weiland van de kasteelheren een kleine pruimenboom staan, afgeladen vol met rijpe gele pruimpjes. Die mogen wat mij betreft niet onbenut verrotten aan de boom.

Dan kun je zeggen, die staan op andermans grond, dus afblijven of je kunt veronderstellen dat die boom zo ver weg van hun huis staat dat ze er zelf toch niets mee doen.

Ik ben uitgegaan van de tweede optie, waarvan ik zeker was nadat ik het netjes gevraagd heb aan de oude baas. Hij keek me glimlachend aan en gaf me, zoals al wel verwacht, toestemming er net zo veel pruimen af te plukken als we wilden hebben. Zij deden er toch niks mee.

Dus had Diny weer wat in te maken voor de eventueel nog komende magere jaren.

Overvloed.

Dat hebben we zo nu en dan. En vandaag dus ook.

Mitzi had laatst, moreel ondersteund door PP, zo trouw onze kippen verzorgd en van de leg gebracht, dat we vonden dat een etentje toch op z’n minst wel verdiend was.

Vandaag was het zo ver. In een auberge ergens in het niemandsland achter Lezat hadden we een tafel besproken.

We konden kiezen, of een tafel in de eetzaal of in de verbouwd grange. (Dat is een aan één kant open schuur die aan een boerderij is aangebouwd.)
En omdat het weer eens mooi zonnig weer was kozen we de grange. Lekker koel en een mooi uitzicht.

En, eerlijk is eerlijk, het eten was echt erg lekker.
Ik heb, tot ergernis van vroegere chefs, wel eens de onhebbelijke gewoonte gehad om bij een beetje luxe bedrijfsetentje te zeggen: “ja, het smaakt wel goed maar de bonensoep van Diny is lekkerder.”

Maar dat kwam nu niet bij me op. Het was erg goed en overdadig veel. Die combinatie heb je niet zo vaak.
Je eet net zo veel als anders in drie dagen, maar helaas is het dan weer niet voldoende om daarna drie dagen niet te eten.

Al met al, zeer geslaagd en gezellig. Mitzi wilde nog wel weer eens oppassen, vertelde ze.

een compliment.

Dick est prêt




C'est le meilleur plombier chauffagiste de la région!


Merci pour ton travail et ta gentillesse.


Amitiés
Claude

Oude tijden herleven.

Vroeger, in de oudheid, toen ik nog een echte baan had, was ik heel lang opzichter bij een afdeling van het gasbedrijf dat verwarmingsketels repareerde en schoon poetste.

Als opzichter heb je het grote voordeel dat je zelf helemaal niets hoeft te doen, je kunt anderen op pad sturen om echt te werken.
Behalve als het moeilijk wordt en de problemen te groot worden, dat mag de opzichter ook in zijn autootje stappen en die problemen oplossen.

En laat ik dat nu weer eens hebben meegemaakt!!
Ik werd bij een franse kennis geroepen met de smeekbede om naar zijn verwarming te komen kijken. Een verwarmingsketel waarvan de waterdruk op een spookachtige manier oploopt. Ra, ra, hoe kan dat.
En aangezien ik geen opzichter meer ben moest ik het allemaal zelf uitzoeken en dat is natuurlijk ook wel weer gelukt. Maar het was wel even zoeken om de oorzaak te vinden.

Ik had in mijn lange carrière nog nooit eerder een soortgelijk geval meegemaakt.
Dat doet de hersens nog weer eens kraken.

Eind in zicht.

Een voorlopige laatste hand wordt aan het appartement gelegd. Alles wat ik vuil gemaakt heb wordt door Diny grondig gereinigd.

Want we verwachten binnenkort de eerste gasten die gebruik willen maken van het appartement.

De afwerking volgt dus later wel weer eens. Het aanrecht moet nog gesteld worden, het blad passend gemaakt en de leidingen aangesloten.
Maar het kan ook wel even zonder die luxe faciliteiten.

Plakkerd.

En het gaat maar door in het appartement.
De vloer zit er in, zoals ik al eerder verteld heb. En ik heb daarna niet stil gezeten.
Ik heb er een mooi plafond in geplakt, er zijn wandtegels gezet boven het aanrecht en de muren zijn behangen.
Dat leek Diny mooier als verven of crepieën en dus doe ik dat.

En vanmorgen heb ik weer gedaan waar ik het meeste hekel aan heb: inkopen bij de bricodepot..
Aanrechtkastjes, een werkblad, een evier (spoelbak), een kraan en een gasstel.
Dat slaat weer een mooi gat in de begroting.
En dan geven ze ook nog een verkeerd voorfront mee, zodat ik er nog weer naar toe moet om te ruilen. Merde!

Ik zou wel een leven willen hebben als een kleine boomkikker, lekker op een vochtige plek in de schaduw het einde van de dag afwachten.
Dat is pas ontspannen.