Hoogtepunt.

Hiervoor zijn we eigenlijk in Nederland. Het grote feest van Moniek en Edwin die op de kop af ongeveer twaalfeneenhalf jaar zijn getrouwd. We zijn er voor uitgenodigd en wat doe je dan? Juist, dan ga je toch?

En je ziet de familie weer eens zo’n beetje compleet bij elkaar en dat gebeurd ook niet vaak. Meestal zijn wij er niet bij.
Maar het feestje was erg leuk, de muziek goed en het eten smakelijk.
En morgen? Morgen gaan we weer op huis aan.

Op reis.

Zijn we er nog? Ja hoor, we zijn er nog. In Nederland dan wel te verstaan.

Na een keulse reis door dat soms koude, soms natte en soms mooie zonnige land staan we nu even in de achterhoek ons op te maken voor het feestje van Moniek, morgen, en dan trekken we daarna alweer richting zuiden. De tijd vliegt zoals velen dat kunnen beamen.

Gisteren hebben we met een tuinspecialist de (on)mogelijkheden doorgenomen van het maken van een mooie, verantwoorde en vooral arbeidsarme tuin bij les Tamaris. We zijn benieuwd naar dat uiteindelijke plan.

Franse streken.

Het is bijna niet te verdragen, het is te zwaar. De eerste dag reden we richting Millau, om te doen wat ik al lang wilde: een keer over de hoogste en langste

viaduct van Europa, zo niet van de hele wereld te rijden. Dat was nogniet zo zwaar, dat vond ik nog wel leuk om te doen.

Maar het weer! Het was zonnig en warm, korte broeken en t-shirtenweer. En dan wordt het avond en dan moet al een jas aangetrokken worden. En dan volgt er een nacht met storm, regen en kou.

We vallen zo in één nacht in de herfst en dat is een gruwelijke overgang. Zo gruwelijk dat Diny ook meteen snipverkouden is. Maar we zetten door en dus zitten we nu, na een tocht door de mooiste streken van Frankrijk, al weer bij Marcel en Sylvie in Aiglemont. Wel in de regen natuurlijk, maar dat hoort zo in de Ardennen.

Vakantie.

Nee, dat is het eigenlijk niet. Het is gewoon even weer wat anders, want altijd in Zuid-Frankrijk in de warme zon zitten verveeld ook wel eens. (grapje!)

Dus pakken we morgen de camper en gaan richting noorden, richting herfst met zijn regen en kou. Tenminste als we de weerberichten mogen geloven. Maar de camper kan goed verwarmd worden en hij lekt niet, dus wat kan ons gebeuren.

En we zien wel wie we allemaal tegenkomen op deze reis.

Sportief.

Dat tai chi schijnt dus een echte sport te zijn. Er moet tenminste een doktersverklaring komen dat je lichamelijk in staat bent om zonder al te grote risico’s daar aan mee te doen. Een verzekeringskwestie.

Ook dat nog, dacht Diny, maar omdat je niet voorzichtig genoeg kunt zijn als je 65 en dus stokoud bent, heeft toch maar een afspraak gemaakt met de huisarts.
En na een beetje kloppen en een beetje luisteren verklaarde vrouw dokter haar voldoende gezond om te kunnen tai chiëen.

Ze kan er tegen aan.

En verder is ook het schoolseizoen weer begonnen. Er moet weer frans gelest worden.
Nu komt de leraar eens niet aan huis, maar moet zij naar een andere medecursiste, 5 kilometer verderop.
En omdat ze toch zo sportief is, gaat ze met de schooltas op de rug op de fiets.

Flinkerd!

Er is er één jarig,

Hoera, hoera. Dat kun je wel zien dat is zij.

Het heeft even geduurd, maar ze heeft het toch maar mooi bereikt. Wat een leeftijd, 65 jaar.
En nu eindelijk een eigen inkomen, dank zei vadertje Drees, wie kent hem nog.

Veel bezoek is er niet geweest vandaag, (dat krijg je als je niemand uitnodigt) maar de mailbox liep over van de schriftelijke felicitaties en de telefoon ging tot laat in de avond.
En dat allemaal met stralend mooi weer.

Perfect!

1 oktober.

Het is gelukt, we hebben tot en met de laatste dag van september buiten kunnen zitten tot 12 uur ’s nachts. Wie dat wilde natuurlijk, we hoefden niet persé op dat tijdstip te wachten alvorens te gaan slapen.
En het lijkt er op dat het in oktober onverminderd doorgaat met het warme weer.
Het kan ons niet lang genoeg doorzetten.

Op de foto zie je een tot op het bot beledigde hond.
Ik vond om een goede reden (ze lag steeds voor de deur hopeloos in de weg) dat zij maar eens even in haar mand moest gaan liggen. Ze weigerde dat ronduit en liep alle kanten op, behalve richting mand.
Uiteindelijk na enige stevige aandrang mijnerzijds ging ze, al mopperend en zuchtend, chagrijnig liggen waar ze hoorde. Ze heeft me een uur lang niet meer aangekeken.

En nu gaan we zitten wachten tot straks eindelijk de restaurants open gaan om alvast een voorschot te nemen op de 65 verjaardag van Diny, morgen.
We hebben er al één uitgezocht.