Twingo.

Ja echt waar, we hebben een twingo gekocht. Een gloednieuwe twingo van het allerlaatste model die net uit is.

En waarom een twingo? Ja, waarom niet. Wel mooi, niet al te duur en redelijk zuinig met de brandstof.
Ik zou er zelf nooit aan gedacht hebben, maar vorige week heb ik voor de aardigheid samen met mijn persoonlijke autoadviseur een paar garages af gelopen om eens naar iets nieuws te kijken en toen kwamen we hier op uit.
“Moet je doen, dit is wel wat voor jullie” zei hij. Hij, Marcel dus, leest in een week meer autobladen dan ik in 10 jaar en hij heeft veel meer kijk op en interesse voor die dingen.

Zodoende zijn we samen, Diny en ik nog weer eens gaan kijken in de Renaultgarage en we hebben meteen de knoop doorgehakt. Kopen dat ding! Moet je net Diny bij je hebben, die is daar soepeler in dan ik. In deze woelige tijdens vertrouwt ze de banken ook nauwelijks met ons geld, volgens haar filosofie kunnen we er beter iets moois voor kopen. Dan heb je dat tenminste.

Op de foto hiernaast zie je Diny tijdens de zware onderhandelingen over de prijs en voorwaarden. Ook de oude Peugeot moest natuurlijk nog wel wat opbrengen na de renovatie van een paar maanden geleden. Achteraf, (maar dat zeg ik al zo vaak) achteraf had ik dat toen natuurlijk niet moeten doen.
Maar een mens komt wel eens op andere ideeën. “Voortschrijdend inzicht” noemden we dat vroeger als er weer eens iets anders bedacht moest worden omdat we zaken helemaal verkeerd hadden ingeschat. “Voortschrijdend inzicht” komt beter over als “stom, we hebben ons vergist”.

Maar het is best een mooi autootje en als we ook met deze 15 jaar verder kunnen hoor je mij niet mopperen. Het duurt nog even voor hij geleverd kan worden, vandaar een foto van het testritexemplaar.
Zo wordt hij, maar dan in het rood.

Apéretif dînatoire.

Oftewel een apéretief met hapjes.

Zoals iedere eerste zondag na Nieuwjaar werden de inwoners van Esplas weer bij elkaar geroepen om elkaar een bonne annee te wensen. En ook dit jaar ging dat gepaard met een overvloed aan eten en drinken.
Uiteraard waren wij ook weer van de partij want als ze hier een dînatoire beloven dan heb je ook wat en daar moet je dan bij zijn.

Nadat ik alle vrouwen gekust had en alle mannen een hand geschud (Diny had het nog moeilijker, die moest iedereen kussen) kon wat ons betreft het feest beginnen.
En ja hoor, de flessen wijn en de schalen voedsel stonden al ras op tafel.
Het werd een gezellige bedoening.

Na een uur of wat vonden wij het welletjes, wij waren voldoende verzadigd en dus dachten we ongemerkt te vertrekken. Wij hadden echter buiten monsieur le maire gerekend.

Wat vertrekken, hoezo vertrekken, niets ervan. Alle hapjes waren nog niet op en de befaamde galette des roi moest nog komen, evenals de champagne en de koffie. Met een vrolijke kwinkslag werden wij dringend verzocht nog even te blijven. En hij drukte me een schaal met lekkernijen in de handen om rond te serveren.
En wie zijn wij om dan nog voortijdig te vertrekken.

Na een uurtje, toen we alles zo’n beetje geproefd hadden, (de galette hebben we stiekem overgeslagen, dat kan tanden kosten) heb ik nogmaals aan de burgemeester toestemming gevraagd om te mogen vertrekken. Met een bulderende lach constateerde hij dat we toch mooi nog een uur langer waren gebleven dan we wilden. Dat vond hij leuk.
Wij ook wel.

Op de bijgaande foto zie je Diny met een goede kennis uit de buurt en ook de huidige bewoners van Chicane. Die vermaken zich ook prima in Esplas.

Kijkert.

Laatst lag hij bij de Lidl te koop voor een acceptabele prijs, een kijker die 20x vergroten kan.
Omdat ons uitzicht zo geweldig mooi en weids is met die bergen in de verte heb ik hem gekocht. Verbazingwekkend hoeveel meer je kunt zien door zo’n kijker als met het blote oog.
Er gaat een wereld open.

Op de verpakking stond aangegeven dat je er in verband met de privacy echt niet mee bij de buren naar binnen mag kijken. Maar zo’n verleiding is natuurlijk veel te groot.
Jammer alleen dat de buren geen ramen aan onze kant hebben. We moeten ons tevreden stellen met het kijken naar de bergen, de bomen en de vogeltjes.

Toerist.

Toerist in eigen stad. Nou ja, eigenlijk weet ik niks van Toulouse en heb er nog niet veel meer van gezien dan het Capitool en de Fnac.

Gisteren zijn Marcel en ik naar die stad geweest omdat hij er iets belangrijks op muziek gebied wilde kopen en ik omdat Diny hoognodig weer eens een kadootje moest krijgen. Dat was al weer te lang geleden.

En zodoende zagen we weer het Capitool, waar tegenover we een versnapering gedronken hebben en de Fnac waar we een geluidsdingetje gekocht hebben.
En als klap op de vuurpijl, als slagroom op een taartje, zijn we een kerk binnen gegaan, l’eglise Saint Sernin nog wel.

Nu ben ik niet gek op kerken, ik vind die oude gebouwen vaak somber en deprimerend en vlucht er vaak snel uit. Maar het moet gezegd, dit gebouw was ruim en licht en er hing een goede sfeer.
Dat kwam natuurlijk ook vooral door de zon die door de grote ramen volop naar binnen scheen.

Ge-ezel.

Met enige regelmaat krijgen we bezoek. Ongewenst bezoek zelfs.
Het is nu nog niet zo erg, maar als de tuin klaar is en alle planten in de grond staan willen wij dat absoluut niet meer hebben.

Vandaar dat we Anka aan het africhten zijn om bepaalde indringers te verjagen. Het is wel een wanhopig gevecht tegen een overmacht maar uiteindelijk lukt het haar toch.

Het schijnt trouwens bijna onmogelijk te zijn om deze ezels achter een afrastering te houden want bijna dagelijks kom ik ze wel ergens tegen waar ze niet horen.

Om mee te genieten klik op deze link.

Goed begin.

Oud en nieuw, uitgebeeld op bovenstaande foto. Nou, ja, niet zo heel oud nog en niet zo heel nieuw meer. Maar toch is er verschil.

Dit jaar is goed begonnen met de komst van Marcel die even met eigen ogen wil aanschouwen hoe het hier gaat met de ouwelui. Je kunt via de telefoon wel vertellen hoe het is, maar het zien van aangezicht tot aangezicht is toch duidelijker.

Sylvie had geen zin om voor een paar dagen heen en weer te jakkeren, maar zij heeft beloofd dat ze in het voorjaar wat langer komt. Ook mooi.

Bonne annee a tous.

Het is gelukt, het is 2012. En nu maar afwachten wat dit jaar zal brengen. Hebben de maya’s gelijk en breekt het einde der tijden aan of zal het ooit ook nog 2013 worden met of zonder euro? Spannende tijden!

Voorlopig stel ik voor dat we gewoon verder gaan en net doen of er niks gebeurt is.

Wij zijn de oudejaarsavond weer zonder kleerscheuren doorgekomen. Toen we na middernacht even naar buiten gingen om van alle festiviteiten te genieten zagen we dat wat jullie ook op de bovenstaande foto kunnen zien. Bijna niets. Ja, in de verte ging een enkele vuurpijl de lucht in en er klonken een paar gedempte knallen, waarschijnlijk veroorzaakt door Nederlanders die de heerlijke doodse stilte op oudejaarsavond niet konden verdragen.

Vandaag waren we uitgenodigd op Fantilhou om oliebollen te komen eten. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen want het is jaren geleden dat wij de laatste oliebol hebben gegeten en we waren benieuwd hoe die ook alweer smaken.
Wegens het uitzonderlijk mooie, warme en zonnige weer zijn we er op de fiets naar toe gegaan, via rustige landelijke weggetjes met uitzicht op de bergen. Prachtig, een mooiere dagbesteding is bijna niet te bedenken.
.