Een goede buur…

……is nooit weg. Zeker niet als hij een arbeids-en spierpijnbesparend apparaat heeft die hij ook nog wel wil uitlenen. Lang leve de Zwitsers!

Ik ben bezig om een afrastering te maken om de kippen buiten de perken van de groentetuin te houden. Want die groentetuin lig nu direct naast de kippenhokken.
Binnenkort begint het groentetuinseizoen weer en dan moet er weer gepoot en gezaaid worden. Om die plantjes tegen krabbende kippenpoten te beschermen is het voor hun over en uit met de onbeperkte vrijheid.

Maar de ruimte die overblijft is groot genoeg om hele volksstammen kippen jaloers te maken.

Ik heb dus 100 meter geplastificeerd gaas gekocht en ik had er nog een aantal palen liggen waar dat gaas aan vast gespijkerd moet worden. En om die palen een beetje makkelijk in de grond te krijgen heb ik gelukkig die grondboor kunnen lenen. Maar dankzij de zomerse temperatuur van 24 graden die we vandaag mochten mee maken heb ik evengoed nog menig zweetdruppeltje laten vallen.

En in ruil voor dat lenen krijgt die buurman van mij stroom voor de afrastering van het weiland om de paarden en de ezels het ontsnappen te beletten.
Reken maar dat het helpt.

Zonnig en warm.

Nadat ik vanmorgen, alweer bij de zelfde iemand anders, nog meer waterleidingen had gerepareerd en ook nog een stuk door lekwater vernield plafond heb vervangen, kon ik vanmiddag eindelijk thuis van het mooie weer genieten.

Omdat ik al eigenlijk al genoeg gedaan had, vond ik zelf, heb ik het een beetje kalm aan gedaan en de grote berg snoeiafval weggewerkt. Vuurtje stoken is altijd mooi werk.

Ook Diny kwam vandaag uit haar holletje om zo langzamerhand een paar voorbereidingen te treffen voor haar DMM. Al is het voor zaaien in de koude grond nog veel te vroeg.

Eind goed…

….al goed. Ik ben tevreden en daar gaat het om.

Nadat ik gistermorgen bij iemand anders enige bevroren waterleidingen heb mogen repareren had ik daarna weer tijd om de laatste hand leggen aan het hek.
Een muurverfje hier, een naamplaatje daar en alles is zoals ik me dat voorgesteld had.

Alleen dat naambordje is volgens de fransen niet goed: het moet zijn Dick et Diny. Maar ja, dat bordje heeft Diny 25 jaar geleden gemaakt tijdens een pottenbakcursus en toen woonden we nog in NL en daar is het wel goed.
We laten het maar zo.

Barcella.

Gisteravond te zien op de regionale zender france 3 in de regio ardennen-champagne.
En vandaag, na enig speurwerk, door ons bekeken via het onvolprezen uitzending gemist.

Als jullie ook wat willen zien van Marcel's nieuwste muziekavontuur dan kunnen jullie op deze link klikken.

Het wazige figuur op de achtergrond met de contrabas is dus Marcel. Het interview is gegeven ter gelegenheid van het binnenkort uit komen van een nieuw album, die gemaakt is met een vernieuwde muzikale bezetting waarvan Marcel dus nu ook deel van uitmaakt.

Het hek hangt.

Na een dag ijverig knutselen hangt het hek waar hij hangen moet. Er moeten nog een paar puntjes op een paar ietjes gezet worden, maar toch zeg ik nu al dat het klaar is.

Ik kreeg nog wel een verwijt dat ik als geboren achterhoeker gekozen had voor een Engels landhek. Hoe kon ik dat nu doen!
Maar wat is een naam: ik zag op internet dat ik het net zo goed een Noord Hollands weidehek had kunnen noemen. En dat is dan al weer een stuk dichter bij huis.

Maar het is wel zo dat er hier vermoedelijk geen tweede exemplaar van is te vinden. Als de Fransen hier het ook mooi vinden neem ik het in productie als Esplasser landhek.
Dat klinkt ook goed.

Hek.

Het hek vordert gestaag. De tweede verflaag zit er op en als dat morgen een beetje droog is zet ik het hek op de plaats waar hij voor gemaakt is. En dan komt er natuurlijk ook een foto op dit blog en wordt het resultaat eindelijk openbaar gemaakt. Want iedereen is natuurlijk reuze benieuwd.

Bij het hek staan een heleboel groenblijvende bomen (kom, hoe heten ze ook al weer?) die zo langzamerhand veel te groot worden. Daar heb ik een deel van afgezaagd zodat die weer van onder af kunnen uitlopen. En dan gaat de rest ook gekortwiekt worden.

De brievenbus moest verplaatst worden omdat die anders achter het hek zou komen te hangen. De postbode wenst de post van uit zijn auto in de bus te kunnen doen. Elke keer in en uitstappen, daar wordt je moe van en dat wil hij niet.
Omdat ik daar volkomen achter kan staan heb ik een nieuwe bus een paar meter voor het hek neergezet. Daarvoor kwam de bagagedrager die is overgebleven van de fietsombouw goed van pas. Je moet nooit te snel iets weggooien!

Het was trouwens niet erg aangenaam om buiten wat te doen. Ik was aan druk het verven in het zonnetje en een veel te koude wind toen er plotseling een hagelbui aan kwam waaien.
Het leek wel winter. De korte broek ligt weer ver weggestopt in de kast.

Piano-aan.

Piano leren spelen is toch best wel moeilijk, daarom speelde Diny al een poosje niet meer. Maar laatst kreeg ze een tip van een vriendin die vertelde dat zij piano speelde met behulp van klavarskribo. Een toch al wel oud systeem dat veel gemakkelijker onder de knie te krijgen is als dat gedoe met die noten met mollen en kruisen en weet ik wat allemaal nog meer.

En dat doet Diny nu dus ook, waardoor ik nu weer regelmatig wordt opgevrolijkt met loepzuivere pianoklanken die door het huis dwarrelen.