Pootaardappels poten.

Eén voordeel van pijn in de rug (het enige wat ik bedenken kan, overigens) is dat ik een deel zwaar werk kan afschuiven.
En aardappels poten is zwaar werk, zeker als je toch al pijn in de rug hebt. En ik vond dat het tijd werd om ze in de grond te stoppen want in de geraadpleegde tuinboeken staat dat dit in maart of april moet gebeuren, afhankelijk van de soort.
Ik zag daar wel tegen op.

Maar geen nood, Diny drukt ze wel even de grond in, zij is niet klein te krijgen.

Antiek.

Nee, niet ik. Al lijkt het er wel een beetje op als je mij zou zien lopen.
Nee, het is de stok waar ik op mag leunen om overeind te blijven.
Die stok, die ik mocht erven van mijn schoonvader, is ook al van de grootvader van Diny geweest. Dus hij moet al behoorlijk oud zijn.

En hij doet het nog goed, beter dan ik momenteel.
En om het spoedig zelf ook weer wat beter te doen, ga ik morgen op aanraden van een trouwe lezer eerst naar de apotheek om een tube "decontractyl" te kopen. Een wondermiddel, volgens zeggen.
En dat heb ik net nodig.

Au.

Mooi hé, zo’n geweldig goed onderhouden perkje?
Ontdaan van alle woekerende onkruiden en beplant met druivenstokken waarvan we hopen dat ze de koude winter overleefd hebben.

Maar o wat doet dat zeer, die rugpijn die ik daarbij heb opgelopen. Ik heb er in geen jaren last van gehad en nu, na een uurtje wroeten, is het mis. En ik heb nog zo veel te doen.

Daar zit je dan met je goeie gedrag. Gelukkig wel lekker in het warme zonnetje.

Streetview.

Ik heb vandaag voor het eerst gemerkt dat Google ook bij ons langs is geweest met hun camerawagen. Zo te zien vorige zomer al.
De enige getuige daarvan was Anka, maar die heeft ook niks gezegd.

Mochten jullie willen zien hoe wij hier wonen, dan kan dat door te kijken bij google en
D714, Esplas, Midi-Pyrénées in te typen.
Het beeld is al weer wat verouderd want het hek is er nog niet en er staat een oud blik van een auto.

20 maart.

En dus weer eens een keer jarig. Het blijft maar doorgaan, elk jaar maar weer opnieuw, wie weet hoe lang nog. We zouden het samen gaan vieren met een voedzame hap eten ergens in de omgeving, maar Diny is zo verkouden dat we dat maar uitgesteld hebben.

Dus zijn we maar thuis gebleven om alle visite te ontvangen. Het bleef deze keer echter beperkt tot enkele koolmeesjes die kwamen snoepen uit de vogelvoerbak.
Heb ik toch nog wat getrakteerd.

Beestachtig.

De ene dag zijn er recordtemperaturen en lijkt het wel zomer en dan zomaar de andere dag, zoals nu, is het weer koud en guur. Niks aan! En als het nu maar fatsoenlijk ging regenen, dan had je er tenminste nog wat aan.

Je zal maar een jeugdig kalf zijn en meteen zo worden overgeleverd aan de elementen.

Palen.

Tjonge, wat ging dat makkelijk met die palenboor. In een oogwenk had ik de 25 palen netjes op een rij in de grond staan. Binnenkort spijker ik het gaas er aan.

Vanmiddag heb ik de groentetuin nog een keer een frisse freesbeurt gegeven, het is nu nog mooi droog. Voor morgen is er regen voorspeld.

Vanmorgen ben ik eerst nog maar weer eens op waterleidingreparatietournee geweest. Bij dat grote huis van “iemand anders” vind ik steeds meer bevroren leidingen. Het is er behoorlijk in geknald, deze winter. Ook moet de waterleiding meteen enigszins gemoderniseerd en aftapbaar gemaakt worden. Er lijkt geen eind aan te komen.
Maar zo verdien ik nog eens een extraatje dat Diny altijd direct wil gaan verbrassen in een restaurant.
Vooruit, ik ga wel mee.