Uitzicht.

Ons uitzicht zo tegen 6 uur ’s avonds.

Het einde van wederom een stralende dag. De zon is net onder gegaan in het westen (zoals gewoonlijk) en de straatverlichting is reeds ontstoken bij de verspreid liggende boerderijen aan de overkant van het dal.
Och, och, och, wat is dat toch mooi. Nog mooier als op de foto.

En zo romantisch!

Rust.

Alleen rust kan je redden, luidt een spreekwoord.
En daar hou ik me dan maar aan. Ik zou komende week een inbouwkast gaan maken bij de buren even verderop. Want ze hebben het idee dat ik zo reuze handig ben en ze konden verder niemand vinden om dat te doen.
Ik doe het toch maar niet, ik doe zelfs het hele jaar niks meer want ik hoop dat rust me zal redden.

Waarvan dan?

Nou, als de buitentemperatuur tot beneden de 5 graden zakt komt een vertrouwde, maar hoogst vervelende ischiaspijn weer opzetten in mijn rechter been. Als ik meer dan 5 kilometer loop krijg ik een stekende pijn in mijn linker heup en als ik meer dan 5 kilogram probeer op te tillen heb ik pijn in allebei mijn schouders. Zonder dat tillen trouwens ook.

Maar verder wil ik niet klagen.
Ik kan altijd nog een beetje met mijn hond gaan spelen, dan is die ook weer gelukkig.

Barre tijden.

Brrrrr, dit is koud! Een snijdende wind blaast over de heuvels, het is niks gedaan buiten.
Anka mag zelfs overdag al in de lekker warme kamer liggen. Wat een luxe.

De koeien moeten zelfs al bijgevoerd worden, anders komen ze om van ellende. Het valt nog mee dat de wilde zwijnen en de herten zich nog niet laten zien.
De sneeuwgrens daalt met rassé schreden, zelfs achter Foix worden de vrachtauto’s al tegengehouden wegens de sneeuwval en Andorra is nauwelijks meer te bereiken. Tenminste, dat vertelde de kapper vanmorgen.

Moet je trouwens voor de aardigheid eens kijken wat hij er van gemaakt heeft! Korter kon haast niet en dat in de winter.

En, oh ja, ik wens natuurlijk alle gelovigen nog een fijn sinterklaasfeest. Met veel kadootjes en zo.

Gefeliciteerd.

Ik had vandaag zo mooi de nieuwe waterleiding af kunnen maken. Helaas, het kon niet want we hadden veel belangrijker zaken te doen. We waren uitgenodigd om op Loustal een lunch te komen gebruiken.
Dit ter ere van de verjaardag van Ruud die eindelijk ook 50 jaar heeft mogen worden.
Het heeft even geduurd maar ook hij heeft het gered.

Te midden van een uitgelezen groepje mensen hebben wij ons die maaltijd goed laten smaken. Op de foto hierboven, de eetkamer zoals het er in rustiger tijden uitziet.

En die lekke waterleiding die lekt morgen ook nog wel. Maar veel langer niet meer, dat beloof ik.

Lek.

Het lek is boven. Nou ja, boven?
Het lek zit onder de vloer en wel in de waterleiding.
Zoals vriendje Peet al opmerkte: “kijk dan op de watermeter dan zie je het vanzelf”. Hij schreef er nog net geen “oen” achter.
Maar gelijk had hij wel, het watermeterhoeveelheidaangeefwieltje draaide met gesloten kranen.
Foute boel.

Dus moet er vervangen worden. Hoe dan, is de vraag, onder de vloer gaat niet. Dus in hemelsnaam maar bovenlangs, geen gezicht maar het moet.
Hopelijk doet een likje verf nog wonderen.

Sneeuw.

Ja, echt waar, er is sneeuw gevallen. Gelukkig niet hier, maar om naar Andorra te gaan zijn sneeuwkettingen nodig.
Niet dat ik naar Andorra wil, maar het is toch vermeldenswaardig omdat dit de eerste keer is deze herfst.

Ik heb absoluut geen zin de deur uit te komen, want hier mag het dan wel niet sneeuwen, ook hier is het koud en nat. Erg onaangenaam. Wat doen we hier eigenlijk, met dit weer kunnen we net zo goed ergens in noord-groningen wonen.

Dus heb ik me maar een binnenklusje opgezocht.
Het werd tijd dat de binnendeuren eens een opknapbeurt kregen. Ik het er meteen maar even een raampje in gemaakt, want dat tussenhok (zoals we dat vertrek eerbiedig genoemd hebben) had geen enkel raam en het was daar altijd aardedonker.

Nu is dat iets beter. Het zijn de kleine dingen die het doen….

Kopzorg.

Er zit een lek onder de vloer. Wat voor lek is nog onbekend, dat zoeken we op.
We zien dat in de slaapkamer-en gangkast de muur onderaan doornat wordt, de schimmel zit er op.
Ook na het verhelpen van de verstopping in de rioolbuis blijft het nat. Zelfs heb ik de wc er al weer af gehad om de aansluitingen te controleren op lekkage. Erg vervelend allemaal.

Nu zijn er drie mogelijkheden te bedenken.
1: de centrale verwarming is lek onder de vloer.
2: de rioolbuis is stuk waardoor bij het doorspoelen water onder de vloer komt.
3: de waterleiding lekt.

Mogelijkheid 1 schakelen we uit. De cv-leiding is helaas wel een beetje lek maar niet zo veel dat het zo erg nat kan worden. Dit is van later zorg.

Mogelijkheid 2 testen we uit door die wc een poos niet te gebruiken en de afvoer van de keuken even de vrije loop te geven. Nu, na een week, kan ik nog niet echt merken dat het beter en vooral droger is geworden.

Mogelijkheid 3 is alleen te controleren door de waterleiding een paar weken dicht te draaien. Dat zou kunnen als we besluiten om de zuid-franse kou een poosje te ontvluchten en naar zuid-spanje of Marokko vertrekken. Bij terugkomst zou het dan duidelijk moeten zijn.

Maar hoe dan ook, er komt weer werk uit voort. Of het riool moet op één of andere manier worden vervangen, of hetzelfde voor de waterleiding. Als er nu maar een kruipruimte was!
Ik wordt al moe als ik er aan denk.