Zomers.

Vandaag was het weer eens een zondag. Of beter, het was een zonnige dag, want het is ook hier natuurlijk zaterdag vandaag.
Diny had al de pest in omdat ze een afspraak had met haar kunstlerares. Ze bleef eigenlijk liever thuis in de zon zitten lezen of zo iets.

Ik heb na lange tijd weer eens, samen met Anka, een rondje gemaakt op de fiets.
We komen dan vaak langs een huis waar 2 grote loebassen van honden buiten lopen.
Lang van te voren zet Anka dan haar haren overeind om toch maar zo groot mogelijk te lijken en voor alle zekerheid loopt ze met een grote boog door het weiland om dat huis heen, hopende dat die honden haar niet zullen opmerken.

Vandaag ging die truc niet op. De honden hadden haar direct in de gaten en renden woest blaffend op haar af. Als ze nu maar zo verstandig was om gewoon rustig af te wachten, dan gebeurd er niks. Die honden blaffen hard maar bijten niet, het is louter imponeer gedrag.

Maar nee, voor alle zekerheid zet Anka de sokken er in en probeert de ellende te ontvluchten. En dat lukt haar ook makkelijk want er zijn maar weinig honden die haar op topsnelheid kunnen bij houden.
Dus die tactiek werkt ook goed.

Une bonne soiree.

De 12e dag van de 12e maand van het 12e jaar van deze eeuw was een bijzondere dag voor ons. Echt een dag voor een bijzondere datum. Dat wij dat nog hebben mogen mee maken!

Wat was er aan de hand?
Gisteren hebben we mogen meemaken dat Barcella in Toulouse was, dus niet al te ver van ons vandaan. En bij Barcella speelt Marcel zijn deuntje mee.
Dus daar zijn we naar toe geweest om te luisteren en te kijken.

Een mooie avond met veel afwisseling.
Marcel had een belangrijke taak in het geheel met trompet, contrabas en piano en speelde zelfs ook nog een trompetsolo waarmee hij veel bijval kreeg uit het publiek. Volgens Barcella konden zijn ouders, die in de zaal zaten, trots op hem zijn. En dat waren we ook.

Een minpuntje was dat mijn fototoestel net daar de geest heeft gegeven, dus een mooie foto kan ik er niet bij leveren.

Uitzicht.

Ons uitzicht zo tegen 6 uur ’s avonds.

Het einde van wederom een stralende dag. De zon is net onder gegaan in het westen (zoals gewoonlijk) en de straatverlichting is reeds ontstoken bij de verspreid liggende boerderijen aan de overkant van het dal.
Och, och, och, wat is dat toch mooi. Nog mooier als op de foto.

En zo romantisch!

Rust.

Alleen rust kan je redden, luidt een spreekwoord.
En daar hou ik me dan maar aan. Ik zou komende week een inbouwkast gaan maken bij de buren even verderop. Want ze hebben het idee dat ik zo reuze handig ben en ze konden verder niemand vinden om dat te doen.
Ik doe het toch maar niet, ik doe zelfs het hele jaar niks meer want ik hoop dat rust me zal redden.

Waarvan dan?

Nou, als de buitentemperatuur tot beneden de 5 graden zakt komt een vertrouwde, maar hoogst vervelende ischiaspijn weer opzetten in mijn rechter been. Als ik meer dan 5 kilometer loop krijg ik een stekende pijn in mijn linker heup en als ik meer dan 5 kilogram probeer op te tillen heb ik pijn in allebei mijn schouders. Zonder dat tillen trouwens ook.

Maar verder wil ik niet klagen.
Ik kan altijd nog een beetje met mijn hond gaan spelen, dan is die ook weer gelukkig.

Barre tijden.

Brrrrr, dit is koud! Een snijdende wind blaast over de heuvels, het is niks gedaan buiten.
Anka mag zelfs overdag al in de lekker warme kamer liggen. Wat een luxe.

De koeien moeten zelfs al bijgevoerd worden, anders komen ze om van ellende. Het valt nog mee dat de wilde zwijnen en de herten zich nog niet laten zien.
De sneeuwgrens daalt met rassé schreden, zelfs achter Foix worden de vrachtauto’s al tegengehouden wegens de sneeuwval en Andorra is nauwelijks meer te bereiken. Tenminste, dat vertelde de kapper vanmorgen.

Moet je trouwens voor de aardigheid eens kijken wat hij er van gemaakt heeft! Korter kon haast niet en dat in de winter.

En, oh ja, ik wens natuurlijk alle gelovigen nog een fijn sinterklaasfeest. Met veel kadootjes en zo.

Gefeliciteerd.

Ik had vandaag zo mooi de nieuwe waterleiding af kunnen maken. Helaas, het kon niet want we hadden veel belangrijker zaken te doen. We waren uitgenodigd om op Loustal een lunch te komen gebruiken.
Dit ter ere van de verjaardag van Ruud die eindelijk ook 50 jaar heeft mogen worden.
Het heeft even geduurd maar ook hij heeft het gered.

Te midden van een uitgelezen groepje mensen hebben wij ons die maaltijd goed laten smaken. Op de foto hierboven, de eetkamer zoals het er in rustiger tijden uitziet.

En die lekke waterleiding die lekt morgen ook nog wel. Maar veel langer niet meer, dat beloof ik.

Lek.

Het lek is boven. Nou ja, boven?
Het lek zit onder de vloer en wel in de waterleiding.
Zoals vriendje Peet al opmerkte: “kijk dan op de watermeter dan zie je het vanzelf”. Hij schreef er nog net geen “oen” achter.
Maar gelijk had hij wel, het watermeterhoeveelheidaangeefwieltje draaide met gesloten kranen.
Foute boel.

Dus moet er vervangen worden. Hoe dan, is de vraag, onder de vloer gaat niet. Dus in hemelsnaam maar bovenlangs, geen gezicht maar het moet.
Hopelijk doet een likje verf nog wonderen.