Gespuis.

Kom je om middernacht buiten voor het uitlaten van de hond en het sluiten van het hek en de kippenhokken, dan struikel je bij de achterdeur over twee joekels van honden die liggen te wachten tot Anka komt buitenspelen. Je verwacht dat niet dus je schrikt je te pletter.

Die ene hele grote Berner Sennen hond ontsnapt de laatste tijd steeds vaker bij de burgemeester en de andere, een bordercolly die al langer de hele omgeving afstruint, komt van de pastorie. Dus eigenlijk wel hoog bezoek. Ware het niet dat de pastorie al heel lang niet meer wordt bewoond door een pastoor en dat de burgemeester heerser is over zo om en nabij 85 Esplassers. Dus zo belangrijk is het allemaal ook weer niet. De zwarte Labrador, die inmiddels bekend is, mag blijkbaar iedere dag even los van de ketting om te buurten. 

Maar het is hier de laatste tijd wel een zoete inval wat honden betreft. Gelukkig zijn ze allemaal even lief en aardig, dus veel last hebben we er niet van. Maar al die stront in de tuin........

Vent l’autan.

Een gekmakende wind, zo wordt beweerd. Een harde oostenwind waait nu al een paar dagen over het zuiden van Frankrijk. Drie dagen mag dat duren dan moet het voorbij zijn, zo is de traditie.

Gelukkig krijgen we hier op les Tamaris nooit echt de volle laag omdat we nogal beschut achter een heuvel zitten. Onze burgemeester beschermd ons, kun je wel zeggen, want hij woont op die heuvel. En ik heb de indruk dat de schade hier in onze streek nog wel meevalt. Maar ik ben nog niet ver rond geweest, dus ik kan het mis hebben.

Bloemkoolslachter.

Wat schetst onze verbazing toen ik in de groentetuin plotseling bloemkolen zag staan. Om met André van Duin te spreken: “hele grote bloemkoole, oh wat zijn ze groot”

We hebben er de hele winter niet naar omgekeken want dan groeit er toch niks, nietwaar? Maar deze kolen zijn stiekem doorgegroeid, ondanks sneeuw en ijs. Ik heb meteen het grote mes gepakt om er één te oogsten. Die zal ik deze week vast wel om mijn bord terug zien.

Wonderbaarlijk.

Zomers.

Een eerste zondag in maart. De zon schijnt en de temperatuur loopt op tot een zeer agreabele hoogte. En dan is die serre van ons zo fijn met die schuifdeur die ver open kan.

Lekkere frietjes erbij, een stukje van een mals kalfje op het bord en een glaasje rode wijn: de zondag is perfect en kan niet meer stuk.

Kraamvisite.

De beide kuikens mogen nu naar buiten. De eerste dagen van hun leven waren nog te koud en heb ik zelfs nog wat bij verwarmd. Maar de temperaturen stijgen en dus heb ik ze de betrekkelijke vrijheid gegeven.

En dat leidt tot grote nieuwsgierigheid bij de andere kippen.  De hele ploeg zit voor het gaas te kijken om de aanwinst te bewonderen. Ze vinden het prachtig.

Ik ook, trouwens.

Bezuiniging.

En ja hoor, daar was ie dan: de brief van het pensioenfonds waarin de bezuiniging werd aangekondigd. Een half procent minder in het loonzakje, toe maar. Of je een emmer leeggooit.
De buikriem moet dus aangehaald worden, maar waarmee en hoe doe je dat?

Eureka!! Ik weet wat.
Als ik mijn eigen baard redelijk in fatsoen kan houden met een tondeuse dan kan ik toch ook wel m’n hele kop knippen? Dat spaart weer de kapper uit.
Niet dat die zo heel erg duur is, 14 euro vraagt die jongen voor een knipbeurt. Maar hij vraagt wel ieder jaar een euro meer terwijl mijn inkomsten steeds minder worden.

En zo maken de bezuinigingen de economie kapot. Binnenkort zal die kapper ook zijn hand moeten ophouden bij de sociale dienst omdat zijn klanten doe-het-zelvers worden.

Maar ik hoor jullie zeggen “het oog wil toch ook wat” en dat is natuurlijk ook zo. Maar zoals het vroeger was, zo zal het nooit meer zijn.
Errug jammer.

Ik zei nog tegen Diny dat ik dat ook wel bij haar haar kon doen, maar daar was ze niet zo voor. Zij is altijd al wat “riever ewest” als ik. (enigszins royaler)

Beter ten halve…

….gekeerd dan ten hele gedwaald.

Deze socialistische regering hier in Frankrijk is op sommige punten toch verstandiger dan die  rechtse rakkers die het hier eerder voor het zeggen hadden.

Neem nu dat dwaze idee van de alcoholtester (blaaspijpje) die verplicht in elke auto zou moeten liggen. De diepere gedachte hier achter was dat als je met een beetje of veel drank op in de auto stapt, je eerst jezelf gaat testen of je alcoholpercentage niet te hoog is. Dwaasheid in mijn ogen en ook in de ogen van mijn zoon de rebel; als ik twee glazen van enigerlei drank op heb rijd ik gewoon en hoop dat ik geen controle tegenkom en als ik veel gedronken zou hebben (stel dat) dat blaas ik niet omdat ik vind dat ik dan nog veel beter kan rijden. Daarom lag mijn gratis verkregen exemplaar ergens in een kast en niet in een auto.

Jammer voor de alcoholblaaspijpenlobby, maar het grapje gaat nu definitief niet door.