Stinkverhaal.

Het is geweldig mooi weer, dat was de laatste dagen wel eens anders. De lucht is blauw, de zon schijnt en de sneeuw ver weg op de bergen is oogverblindend mooi.
Dus kan het zondagmorgenrondje met het hondje gewoon doorgaan.

Wanneer we de kippenhokken van de buren passeren kan Anka het niet laten overal rond te snuffelen. Man, man, man, wat ruikt het daar lekker. Volgens haar dan.

Op die plek staan een paar tonnen waarin de buurman zijn overtollige dooie kippen in braadt. Nou ja, braden, het is gewoon verbranden. Het is een echt kippencrematorium! Dooie kippen er in, stookolie er over, lucifer er bij en branden maar. Eerder legde hij die kippen op een hoopje in de natuur voor de vossen en de vogelen des velds, maar die konden de hoeveelheid niet aan. Dus nu maar zo.

Regelmatig ruik ik, als ik buiten kom, de stank van verbrande kip. Dat is niet echt lekker, dat is smerig. Maar ja, dat is één van de nadelen van het wonen "dans la campagne" met haar zuivere lucht.

Het is niet het leukste verhaal voor zo'n mooie zondag, maar ik moet het toch ergens kwijt!

Nostalgie.

De zon schijnt en de lucht is blauw. Dan zou het eigenlijk prachtig weer moeten zijn om buiten te vertoeven en om daar allerlei nuttige dingen te doen. Zoals bijvoorbeeld...éh... ik kan zo snel niet wat bedenken.

Maar helaas is het zo dat er ook een snijdend koude wind van uit het westen blaast. Een handschoenen en ijsmutsenweer voor diegene die per se naar buiten wil.
Dat ben ik dus niet. Buiten een noodzakelijk rondje met het hondje zie je mij niet buiten verschijnen. Die hond trouwens ook niet.

Ik zit achter de laptop oude en nieuwe filmpjes uit Aalten te bekijken. Hoe het vroeger was in de goede oude tijd toen ik nog jong, fris en fruitig was.
En dat is lang geleden!

Mezenbal.

Daar sta je dan achter het raam naar een vetbal etende pimpelmees te kijken. De wind huilt door de kieren van het schuifraam en de houtkachel staat roodgloeiend. Je kan nu met recht zeggen; 't is binnen beter als buiten
De vogel geeft echter niks om kou en wind en zwaait al smullend lekker heen en weer. Hij houdt zich moeiteloos vast aan de bol. En zo nu en dan kijkt hij met een dankbare blik naar binnen.

Gisteren zaten we nog lekker buiten in de warme zon en hebben we nog een fijne fietstocht door de omgeving gemaakt. Het kan verkeren!
En wat die warme zon betreft: de uitspraak van de dag kwam deze keer van Diny. "Het waait zo hard dat de zonnestralen moeite hebben om beneden te komen"
Ik had het nog niet eerder gehoord!

Piano.....

Pianospeler? Wie, ik? ben je mal!
Pianostemmer? Wie, ik? Och kom!
Piano.. éh ...hersteller? Ja, bijna in één keer goed. Nou ja...

Diny klaagde (of kloeg?) dat de voetpedalen van haar elektrische piano niet meer werkten. En of ik er eens naar wilde kijken want ik had toch niets beters te doen, volgens haar dan.
Toen heb ik natuurlijk direct de piano van de kant weggeschoven, een hoop stof weggeblazen en een stekkertje stevig aangeduwd.

En weet je wat? Probleem opgelost! Knap van mij.
Niet dan? Ja toch?

Blijf schrijven.

"Blijf schrijven, ook in 2016", zo schreef een trouwe lezeres bij haar vriendelijke kerstwens.

Maar waarover moet je schrijven als er weinig tot niets te beleven valt in deze donkere dagen na nieuwjaar.
Er valt natuurlijk genoeg te zeggen over de toestand in de huidige wereld, maar dat doen al vele anderen en mijn mening zal daar niet veel aan toevoegen. En daar is dit blog ook niet voor. Ook moet ik toegeven dat we hier in het, voor veel lezers, verre zuiden nog weinig last hebben van welk probleem dan ook.

En verder: ik heb deze week buitenshuis enkele woorden gewisseld met de cassiere van de supermarkt. Daarnaast heb ik enkele voorbij rijdende buurmannen gezwaaid en één enkele langsjoggende buurvrouw verteld dat Anke echt niet gevaarlijk is voor hardlopers. Ook al doet ze wel alsof.
Oh ja, ook de meteropneemster van het elektriciteitsbedrijf kwam langs.
Ja, het was een afwisselende week.

Nu schrijf ik natuurlijk alleen over mij zelf, Diny vliegt van hot naar her voor haar koortjes en franse les. Die vermaakt zich ook goed.

Ja, wat blijft er dan nog over om op te schrijven? Dat ik natuurlijk wel weer een nieuw houthakprojectje onder handen heb genomen. Eerst maar eens zien of het wat kan worden, anders hoor je mij ook hier niet meer over.

Gelukkig Nieuwjaar.

We hebben het weer gered om het inmiddels oude jaar 2015 heelhuids door te komen. Mooi zoals we steeds weer ongemerkt, zonder kabaal, van het ene jaar in het andere glijden. Het enig minpuntje is dat met het verglijden van die jaren wij zelf ook ouder worden. En dat gaat helaas niet zo ongemerkt als je zou willen, want je merkt dat sommige dingen wat moeilijker gaan als toen je 20 was. Ik kan zo snel niet opnoemen wat dat allemaal is, maar toch...

Hoe we dit jaar onze oudejaarsavond doorgebracht hebben ga ik hier niet allemaal op noemen, kijk daarvoor maar op het verslag van vorige jaar en van de jaren daarvoor. Dan weet je het wel ongeveer.
Zelfs hebben we deze nieuwjaarsdag, net als vorig jaar, op Fantilhou onze buikjes vol kunnen eten met lekkere oliebollen en appelflappen. Het wordt zo langzamerhand een traditie dat we hiervoor worden uitgenodigd.  En goede tradities moet je koesteren.






.

Voorbij is die kerst.

Het is weer voorbij, die altijd weer vermoeiende kerstdag. Druk geweest met het verzorgen en nuttigen van ons uiterst uitgebreide kerstdiner, champagne er bij natuurlijk. Kerstcadeaus  niet te vergeten.  Dat hoort allemaal nu eenmaal zo!

Maar niet heus. Kerstdag is voor ons een dag als alle dagen, een dag om in te lijsten. Zeker als de zon schijnt. Nou vooruit, het is een goede reden om een extra glaasje wijn te te drinken.

Tijdens een kerstwandelingetje komen we het viertal op de foto hierboven tegen. Ik vroeg nog: moeten jullie niet bij het nieuwgeboren kindeken in de stal zijn?

Daar hadden ze dus absoluut geen zin in, die donkere koude stal, dat gefladder van die engelen, dat af en aan geklep van die herders en die koningen was hun te veel geworden.
Ze verkozen de rust van een Esplasser weiland, heerlijk in de warme zon. Fijn langslopende wandelaars besnuffelen.