Trompetter.

Om meer te zien: klik op de beeldenstorm

Maison sweet maison.

Het is weer gelukt, we zijn weer veilig op de basis teruggekeerd na de reis van ruim twee weken. Dat is altijd weer mooi want je weet toch maar nooit, nietwaar?

Tot zover het goede nieuws. Nu volgt de klaagzang.

Op 8 kilometer van huis in Saverdun bedacht ik me dat het goed zou zijn de camper weg te zetten met een volle tank. Dat is makkelijk voor een volgende keer en de prijs is nu nog laag.

Dus even tanken bij de intermarché. Omdat ik aarzel welke pomp ik zal nemen sta ik een beetje scheef voor het inrit naar de uiteindelijk gekozen pomp. Een beetje te scheef, want ik kom net buiten het zichtbereik van de buitenspiegel, met de zijkant van de camper tegen een te hoog betonblok aan. Met catastrofale gevolgen zoals op de foto te zien is. Een ongeluk zit blijkbaar nog altijd in een klein hoekje.
Dat wordt dus weer een paar daagjes nijvere huisvlijt betrachten, want zo kan het niet blijven.

En zodra we thuis komen kijk ik meteen even naar de kippen om te zien of ze goed verzorgd zijn. Ik zie meteen een bos witte veren in de buitenren liggen. En ja hoor, weg zijn de beide nog overgebleven witte kippen. De buizerden hebben weer hun slag geslagen. Merde allor!

Oordelen

Het is beter om niet te oordelen, vind ik.
Mijn hondje Anka denkt daar anders over. Bij de ontmoeting met Haiku, de hond van Marcel, vanmorgen ging het van dik hout zaagt men planken.
Al rennend door het weiland grepen ze elkaar een beetje bij de strot en per ongeluk deelde Anka een oor van Haiku bijna in twee-en.

Bloeden als een varken en een bezoek aan de dierendokter was het vervolg. Die dokter oordeelde dat hij daarna recht had op 65 euro. Maar zoals ik al zei: ik oordeel niet.

Brrrr

Hagel en sneeuw, onweer, wind en regen.
Alles wat ze hierboven aan rotweer kunnen bedenken, hebben we  dinsdag ondergaan.
We moesten tot het uiterste gaan om een enkele zonneflikker te zien. En toen moest ik ook nog snel zijn met die foto.

En dat uiterste is in Nederland natuurlijk Noordpolderzijl ! Verder kun je niet zonder nat te worden.
Er gaat niets boven dit waddenhaventje.

Camperleven

Kijk, de franse bergen zijn mooi, maar op het achterhoekse uitzicht vanuit de camper is ook niets aan te merken.

Na een toeristische reis van vier dagen door het franse, belgische, nederlandse en duitse land met een daggemiddelde van 350 kilometer,  zijn we op onze voorlopige plek van bestemming.

Nu moeten we eerst uitrusten, want nadat we twee overnachtingen hadden op rustige en kalme boerenerven ergens op het franse platteland, werden we de derde nacht op een camperplaats in een dorpje verrast met een concert van een inbraakalarm dat enkele uren duurde.
En ik kan je verzekeren dat zoiets erg vervelend is als je wil slapen.

Het leven van een campercarist gaat niet altijd over rozen.

Helemaal betoeterd.

Op een haar na gevild, de midwinterhoorn. Nou ja, gevild?
Hij is drie keer geschuurd, gelakt en ge-vernist.
Als dat niet voldoende is om hem voor de eeuwigheid te conserveren weet ik het ook niet meer.






Ik heb een vlierstruikje moeten kortwieken om de zogenaamde "happe" te maken, het mondstuk waardoor geblazen moet worden om er geluid uit te krijgen. De vlier is daar zeer geschikt voor omdat daar een merg in zit dat je er heel gemakkelijk uit kunt drukken.

Zoals ik zei, hij is dus bijna klaar. Ik zit alleen nog na te denken over een passende versiering om het geheel nog mooier te maken. De oude Twenten en Achterhoekers vinden dat dit niet moet, maar dat zal ik zelf wel beoordelen. Uiteindelijk is dit de Ariége uitvoering en wij houden hier ook van mooi.

Eén van mijn betere grappen is altijd dat, als me gevraagd wordt waar zoon Marcel zijn muzikaliteit van heeft, ik kan antwoorden "dat heeft hij ongetwijfeld van mij, want ik ben het kwijt".
En dat speelt me nu een beetje parten, want ik zou graag willen horen hoe deze hoorn klinkt. Het geluid dat ik er uit krijg is iets dat enigszins lijkt op het geloei van een bronstige stier in de paartijd, wel hard maar vooral niet mooi. Zodat ik helaas en misschien tot opluchting van de mede-esplassers "d'olde roop" niet zelf door het dal kan laten schallen.

De uitdaging aan mezelf om te weten te komen of ik wel in staat zou zijn zo'n toeter te maken is wel met goed gevolg volbracht.
Al zeg ik het zelf.

Lijmdag.

Al dat gehak en gebeitel heeft, buiten pijn in mijn schouders, toch ook een positief resultaat opgeleverd. Uiteraard, zou ik bijna zeggen.
Hierboven op de linkerfoto is te zien waar dat nijvere gefreubel toe heeft geleid. Twee kromme halve gootjes die aan de binnenkant zo glad mogelijk zijn geschuurd,

Even leek het er op dat alles evengoed nog zou mislukken, want nadat de twee stukken een nacht zo uitgehold hadden gelegen merkte ik dat één stuk de neiging had om een beetje rechter te trekken als de andere. Waardoor ze bijna niet meer op elkaar pasten.
Dat heb ik verholpen door ze met lijmtangen aan elkaar te knevelen en zo weer een paar nachten te laten drogen. Door de druk zijn ze weer ongeveer gelijk aan elkaar geworden.

Hedenmorgen is een volgende fase ingegaan, ik heb de stukken stevig aan elkaar gelijmd. Die situatie wordt weergegeven op de rechter foto waar alles weer stevig ingeklemd zit door een heleboel lijmtangen. Nu moet ik proberen mijn geduld te bewaren en er een hele dag af te blijven zodat de lijm goed kan uitharden.
Ik ben razend benieuwd hoe de toestand wordt wanneer ik de lijmtangen weer los haal.