Werk in uitvoering.

De productie van mijn erg kunstige beelden in de serie gevogelte gaat natuurlijk gewoon door.
Dit ondanks dat we even ontzettend druk zijn met het in bevroren toestand brengen van hééél vééél kersen. Ondanks de kou en de regen, die we veel te lang naar onze zin hebben moeten doorstaan, is de kersenoogst ook dit jaar weer overvloedig. We kunnen er de hele winter weer van smullen.

Niemand, behalve ikzelf, weet nog wat de opzet op de foto hierboven zal gaan worden. Dat zal later bekend gemaakt worden.
Tenminste als het wordt wat ik er van verwacht, anders hoort niemand er ooit meer wat over. Maar dat zal wel meevallen!

Geïsoleerd.

Zo kan het gebeuren dat je maar zo bijna een hele dag niet van je erf af kunt. Met de auto, wel te verstaan.

Met groot materieel wordt er een dikke buis in de grond gelegd waar vermoedelijk later een elektrische kabel door heen getrokken zal worden. Ik vind het prima, zolang ze mijn oprit maar beter opleveren dan het was.

Aude

Een reisje door de Aude

Randonnees.

Eindelijk mocht ik dan, na lang zeuren, een nieuwe portable telefoon kopen. En telefoon met een heleboel geheugen zodat ik ook eens wat app-jes kan downloaden.
Eén daarvan is SityTrail, een app waarmee je heel veel wandel/fietsrondjes in heel Frankrijk kan downloaden en ook zelf je rondjes kan opnemen en delen. Voor velen misschien geen nieuws maar voor ons wel een prettige ontdekking.

Vorige week hebben we een beschreven route gelopen in Vals. Een mooie route, met 5 km niet te lang en niet te zwaar. Net iets voor ons. Maar een Valser (valse) boer gooide halverwege roet in de wandeling, daar waar de route door een weiland moest lopen was hij met een kudde koeien met kalveren en een stier neergestreken. En een hond en koeien met kalveren gaat niet echt samen.
Diep teleurgesteld hebben we demi tour gemaakt en zijn ons verdriet gaan verdrinken bij het restaurant in Vals. En we hebben een paar echt Nederlandse kroketten gegeten. En dat vergoedt natuurlijk veel.

Zondag hebben we een fietstochtje gemaakt in de buurt. We weten nu dat dat rondje toch wel 16,2 kilometer is en een hoogte verschil heeft van 304  meter.
Wellicht zijn er lezers die een dergelijk rondje dagelijks met twee vingers in de neus hardlopen, maar wij zijn hier volkomen tevreden mee!

Banquet de chasse.

Nou ja, banquet: de plaatselijke jagers hebben als dank voor de landeigenaren van Esplas een maaltijd aangericht. Was wel op eigen kosten en dat is natuurlijk niet echt eerlijk. Eerst schieten ze het wild dood op je eigen terrein en als je daar dan van mee wil eten, moet je betalen!

Maar hoe dan ook, ik wilde dat wel eens mee maken. Diny niet, die had geen zin/ moest naar haar koor. Maar ik heb er geen spijt van gehad, het vlees van de ree was erg lekker klaargemaakt en de wijn was natuurlijk weer overvloedig beschikbaar.

Ik zat aan tafel met een drietal buren en dan hoor je ook nog eens wat.
Bijvoorbeeld dat de 95-jarige vader van twee van hen ruzie had met zijn 94-jarige broer over het eigendom van een halve hectare grond. Ze bezitten beide zo'n 80 hectare!
En dat de huurders van de voormalige pastorie het huis totaal uitgewoond hebben achtergelaten.
En dat die 95- jarige vader nog steeds niet de oudste inwoner van Esplas is, maar dat die eer voorlopig nog is weggelegd voor de 96-jarige madame Therése van huize le Cantonier.
En dat ze van mening zijn dat de nieuwe president het nog erg moeilijk zal krijgen want die Fransen houden niet van verandering.
En dat, als antwoord op mijn klagen over de vossen die mijn kippen opvreten, zij vrijwel dagelijks een dure legkip verliezen aan vos of roofvogel.

Op deze wijze ben je toch zo maar een uur of vier genoeglijk onder de pannen, en dat voor maar 17 euro!

Geboortegolfje.

Met grote blijdschap geven we kennis van de geboorte van een stuk of acht kuikentjes. Enkelen zijn raszuivere Ardennertjes terwijl de rest een mengeling van diverse rassen is. 

Het juiste aantal is nog niet bekend. Eén ei ligt nog aangepikt in het nest, het is afwachten of dat nog wat wordt.

Ook het geslacht van de beestjes is voorlopig nog onzeker, dus de naamgeving laat nog even op zich wachten. Of misschien wel heel lang, aangezien ik nog nooit een naam heb gegeven aan welke kip dan ook.  

Ik hoop dat ze een lang en gelukkig leven zullen leiden en vooral dat ze maar héél véél eieren mogen leggen. Dat beloofd weinig goeds voor de 50 procent haantjes die er ongetwijfeld bij zitten.

Spanje.

Het Spanje verhaaltje zit achter deze link.