R.I.P

"Er is een Esplasser doodgegaan".

Vanmiddag kwam de buurman met het bericht dat zijn schoonvader dinsdagmorgen was overleden en dat hij zodadelijk om 3 uur zou worden begraven !!!!
Heu? Dat is toch wel behoorlijk snel!

Norbert Bordenhave, de eigenaar van het château of wat er van over is. Op zich is dat overlijden niet raar, want die man liep al aardig tegen de 100 jaar aan. En de meeste mensen zijn op die leeftijd al lang vertrokken.
Maar dat was niet aan hem te merken want hij was iedere dag nog volop bezig op de boerderij. Een oude taaie bliksem noemde ik hem wel eens als hij weer eens met zijn oude trekker voorbij tufte.
En juist dat bezig zijn is hem noodlottig geworden.

Volgens het verhaal was hij bezig met een pasgeboren kalf de weg te wijzen naar de speen van de moederkoe. Zo'n kalf moet zo spoedig mogelijk wat gaan drinken.
Maar de moederkoe was het daar blijkbaar niet mee eens en stootte de oude man tegen de grond en doorboorde hem meerderemalen met zijn hoorns.
Ja, en dan is er niets meer aan te redden. Gestorven in het harnas, heet dat geloof ik.
Hij laat een bijna even oude en helaas totaal demente vrouw achter.

Uiteraard zijn wij naar die begrafenis toe gegaan, welke, als altijd, op z'n boerenfluitjes (franse slag mag ik niet zeggen) geregeld is. Een heleboel gasten die niet in de veel te kleine kerk passen. Ze kwamen nog net niet in de boezeroen en op de klompen, maar daar scheelde niet veel aan.

Gelukkig was het prachtig mooi zonnig weer, dus we konden mooi buiten wachten tot de pastoor zijn riedel afgedraaid had. Want daar mis je niet zo veel aan.
Daarna zijn we met z'n allen voor de laatste keer langs de kist gelopen om hem vaarwel te zeggen. En zodra de gasten het kerkhof af waren gelopen verdween de kist in de donkere grafkelder. Tot de jongste dag.

Vermeldenswaardig is nog wel dat ik zo'n 3 weken geleden nog op een zondagmorgen met hem gesproken heb terwijl hij mij trots de winterstallen voor de koeien, vaarzen en kalveren liet zien. Niet wetende dat het zo snel zijn sterfplek zou zijn.

Natuurkundeles.

Mimosabloempjes met een restje sneeuw.

Zeven jaar geleden, toen we hier net op les Tamaris waren komen wonen, vroor tijdens een voor hier extreme kou, de mimosa hartstikke dood.
Gelukkig liep de onderstam na een tijdje weer uit, maar het duurde toch tot dit jaar voor hij weer volop is gaan bloeien. De natuur heeft geen haast, in ieder geval minder als ik.

De natuur zit eigenlijk wel erg wonderlijk in elkaar, kijk maar naar de onderstaande foto.
De mimosa is groen en bloeit al begin februari.
Het eikenboompje daarnaast zit nog volop in het blad van vorig jaar dat wacht tot het verstoten wordt door de nieuwe blaadjes.
De wilgenboom op de achtergrond heeft zijn blaadjes door de najaarsstormen najaar verloren en is al lang volkomen kaal.
En dan is er ook nog de altijd groene klimop dat als schuilplaats voor de vogels dient.

Daar moet toch een weldoordacht plan achter zitten, niet dan ?

Beetje wit/blank.

Frietjes.

Afgelopen zondag moest ik mijn wekelijkse frietjes missen!!!!  Een goede gewoonte van al bijna 50 jaar oud werd op bruuske wijze onderbroken omdat de frituurpan het niet meer deed.
"Zo" zei Diny hoopvol" daar zijn we ook mooi weer van af".

En hoe dan verder? Moet ik dat apparaat dan maar weggooien en al dan niet vervangen of zou ik nog een poging kunnen wagen om een blik te werpen in het inwendige om te zien of er iets te repareren valt?

Natuurlijk kies ik voor het laatste omdat weggooien voor mij steeds alleen de allerlaatste oplossing is. Dat is slecht voor het milieu, zo wordt beweerd, en het is zeker slecht voor mijn portemonnee.
Hoewel, aan de andere kant........de economie moet ook draaien in deze consumptiemaatschappij.

Maar aan weer een andere kant: er is ons zwart op wit beloofd dat we in 2018 nog weer minder AOW uitgekeerd gaan krijgen, dus geloof ik niet dat het aan de gang houden van de economie aan mij kan worden uitbesteed.
Ik hoor nog zo iemand zeggen dat alles zo rooskleurig is dat iedere Nederlander in 2018 er financieel  op vooruit zal gaan. Nee toch? Ja echt, ongelogen waar!
Maar dat zal wel net voor de verkiezingen geweest zijn.

Maar wis en waarachtig, het is mij gelukt. Hij doet het weer!!!!!!!
Dat wordt zondag weer smullen. Hoop ik.

Symbool.

Kijk snel op beeldenstorm

Mijn strijd.

Mijn nooit aflatende strijd op leven en dood tegen het regionale ongedierte heeft weer een nieuwe fase bereikt.

Werden eerst de vrij loslopende kippen gepakt door ongure rovers zoals honden, roofvogels en vossen en was later zelfs een vogelnet over de afgesloten kippenren niet afdoende om de havik te weren, vandaag heeft een bunzing het gepresteerd om, ondanks stevig gaas rondom en bovenop de ren, toch nog in te breken om een kip ernstig te verwonden. Ik moet nog zien of zij dit overleeft.

En dat net uitgerekend op de dag dat de jonge kippen voor het eerst eitjes zijn gaan leggen.

Vandaar dat ik nu bezig ben om een luikje te maken waarmee ik 's avonds het binnenhok hermetisch kan afsluiten zodat de kippen niet voor dag en dauw naar buiten kunnen. Want de vroege ochtendschemering is vermoedelijk het gevaarlijkste moment.

Ze zullen in het vervolg voor hun eigen veiligheid moeten wachten tot ik eindelijk eens naar buiten kom om het luikje te openen. En dat is nooit heel erg vroeg.

Toen ik nog hoopvol was.

Circus medicalus.

Deze titel klinkt wel een beetje Latijns, geloof ik. Verder slaat het volgens mij nergens op, maar het heeft te maken met de hiernavolgende historie.

Ik had een vuiltje in mijn oog dat vervelend prikte en er niet uit wilde. Dus dacht ik even naar de huisarts te gaan om dat oog schoon te spuiten. Maar niks hoor, de huisartsvervangende jongedame durfde dat niet aan, schreef een recept uit voor oogdruppels en zalf en verwees me door naar de oogarts.

Ze maakte nog wel voor mij een afspraak, dat wel. Maar helaas belde ze naar het CHIVA,  het Centre hospitalier du val d'Ariége. Waar die I voor staat weet ik ook niet.  Maar ik ben niet zo gecharmeerd van dat ziekenhuis, hoewel ik er gelukkig niet vaak kom. Goed dat het er is, maar dat is het dan ook wel.

Daar een paar dagen later aangekomen, vertelde de dienstdoende dame aan de balie dat ik hartelijk welkom was maar dat het wel een kwartiertje kon uitlopen, want één van de artsen had een spoedoperatie. Kan gebeuren, toch?
Dus had ik volgens haar nog wel even tijd om beneden in het restaurant een kopje koffie te drinken.
Ja die tijd had ik. Ik had zelfs wel tijd voor 50 koppen koffie als ik gewild had, want ruim een uur later zat ik nog in de wachtkamer te wachten. Het werd steeds drukker en er werd maar sporadisch iemand opgeroepen. Er zat zogezegd geen schot in.

Na dat uur had ik meer dan genoeg van het gezelschap snotterende en hoestende mensen dat veel te dicht naast me zat. Een levensgevaarlijke omgeving, zo'n ziekenhuis. Wegwezen dus. Ik ben gekke henkie niet!
Die oogdruppels moeten het verder maar opknappen.

Maar ik had bij de huisarts ook geklaagd over schouderpijn en dus moesten er ook nog röntgenfoto's worden gemaakt. Uiteraard op een andere dag en bij een ander instituut. Gelukkig wel, want bij dat centre de radiologie, zoals dat hier heet, liep alles van een leien dakje. Precies op de afgesproken tijd werd ik opgeroepen om op de foto te komen. En na een stief kwartiertje werden mij de resultaten overhandigd. Het kan dus wel.

Alleen had ik stom genoeg bij het afspraak maken niet gerept over de échographie welke ook moet gebeuren. Daar moet ik dus nog weer voor terug komen.
Maar ik kreeg een stel mooie foto's mee om aan de huisarts te laten zien. Ik sta er mooi op, al zeg ik het zelf.
De verklarende tekst zou ik echter zelfs nog niet begrijpen als het in het Nederlands stond geschreven, maar het lijkt er op dat het een arthrose probleem is.
Ik leest tenminste iets over kalkafzettingen en dergelijke. En daar zal vast wel niets tegen te doen zijn. En dan blijft het pijn lijden tot in lengte van dagen, vooral tijdens het beeldjeshouwen.

Wat een circus!