Weer/klimaat

Of het klimaat verandert kan ik niet zo beoordelen, maar het weer is wel veranderd.
Was het gisteren nog smoorheet, vannacht regende het pijpenstelen. Er viel hier zo'n 50 millimeter water.
Niet dat dit zoveel helpt, de grond is nog maar tot een paar centimeter diepte vochtig. Maar het zal wel goed komen.

Hier is het vaak een stuk minder heftig als in de naastliggende departementen. In de Aude bijvoorbeeld ging het weer eens (on)behoorlijk te keer, hevige regenval en ondergelopen straten. Op sommige plaatsen viel bijna 300 millimeter in één nacht.
En dat is veel, heel veel. Met tot nu toe minstens 11 doden tot gevolg!

Ik denk dat wij hier enigszins in de luwte van de bergen zitten, de depressies vanuit het zuiden gaan met een boog om de bergketen heen en komen via de Middellandse zee weer aan wal in de Aude en de Var.

Of het klimaatverandering is? Ik weet nog goed dat toen we naar Esplas verhuisden in 1999 de Aude net zo overspoeld was. Dus is er niets nieuws onder de zon.

Draaiende molen.

Wat de windkracht al niet vermag!!!!

Werk aan de winkel.

Ja, dat lijkt op echt werken, hard werken zelfs.
Wat wil het geval? Nou, die extreme hagelkorrels van laatst hebben toch meer schade aangebracht dan ik eerst dacht. In de golfplaten van bitumen die op het houthok liggen, heb ik grote gaten ontdekt waar door het regenwater op het hout zal lekken. En (dit ter informatie) een houthok is er juist voor om brandhout droog te houden.
Nu kan ik natuurlijk mijn verzekering bellen om schadevergoeding te eisen, maar het eigen risico lijkt me hoger te zijn als de reparatiekosten.

Tijdens mijn rondwandelingen met de hond zag ik bij buurman Willie enkele gebruikte maar toch nog in goede staat verkerende metalen golfplaten van bijna precies de goede afmetingen ergens in het gras liggen. Die waren blijkbaar ergens van overgebleven.
Ik heb hem beleefd gevraagd of ik die platen van hem kon kopen. Maar daar was geen sprake van!

Als ze mij van pas kwamen kon ik ze wel onmiddellijk gratis en voor niks meenemen. Desnoods wilde hij ze ook nog wel brengen.
Kijk, zulke buren, daar heb je wat aan.

En na enkele uren zwoegen en sappelen  is het houthok weer waterdicht bedekt met golfplaten die het misschien wel langer volhouden dan ik zelf. Maar dat zal nog moeten blijken!

Even geleden.

Ja, ja, ik weet het. Het is al weer even geleden dat ik een verhaaltje gepost heb op dit blog.
Wellicht al te lang geleden, zodat de vaste lezers het inmiddels opgegeven hebben om te kijken.
We horen het wel.

Maar om even bij te praten, we zijn een poosje op reis geweest met de camper. Via een vierdaagse omweg door het warme Frankrijk, het natte België helemaal naar het verre en zonnige Nederland. Daar hebben we een weekje rondgescharreld en met deze en gene wat bijgepraat.

Daarna zijn we weer afgezakt richtig zuiden op weg naar het werkelijke doel van deze reis.
We wilden als trotse ouders de première meemaken van het Marcelliaanse marionettentheater met Fifike en consorten.
Dat was in het culturele centrum van het mooie Ardense stadje Sedan, waar we rustig konden overnachten aan de voet van het aloude kasteel.
We hebben die avond genoten van het poppenspel dat werd opgevoerd door twee dames die daarvoor opgeleid zijn aan de wereldberoemde marionettenschool van Charleville Meziéres.

De geestelijke vader van Fifike met zijn moeder.

Net zijn moeder?

Mijn strijd gestreden.

En hier istie dan, de modelmolen Les Tamaris.

Het heeft me bloed, zweet en tranen gekost om dit model te maken, ook al omdat ik alles van een redelijk onduidelijke tekening moest overnemen. En ik eigenlijk ook niet weet hoe een molen nu werkelijk in elkaar zit. Maar ik heb toch al improviserend een aardig ding in elkaar gespijkerd.

De kleuren zijn een eigen bedenksel, ik vond het wel grappig om de wieken de nationale kleuren te geven van mijn beide woonlanden: rood-wit-blauw en/of blauw-wit-rood. Ik geloof niet dat er een echte molen bestaat in deze kleuren.

Nu moeten nog zeilen voor de wieken gemaakt worden, anders kan de wind er geen vat op krijgen en gaan ze niet draaien en dan is al het werk te vergeefs geweest.

Ik zal binnenkort in Nederland maar eens enkele molens van dichtbij gaan bekijken. En ja ik weet het: dat had ik eerder moeten doen!

En nu komt er alweer een moeilijke fase: Wat zal ik nu hierna weer eens gaan maken ?

Open kapje.

Een cabrio molen? Nee hoor, er komt nog wel een kapje op. Wel heeft de kap een kijkvenster waardoor je het binnenwerk kunt zien draaien. Mocht de wind de wieken ooit in beweging krijgen. Dat heb ik nog niet uitgeprobeerd.

Maar een omloop met het hekwerk is al wel gemaakt. Ook dat was nog weer een heel secuur geknutsel om alle latjes precies op maat te krijgen en goed vast te lijmen. In het echt sla je er een paar grote spijkers in om alles vast te zetten, maar daar is hier alles net te fragiel voor.

Nog steeds niet klaar?

Komt er nog wat van? Je bent al een volle maand bezig met het bouwen van dat molending!
Deze en andere vragen van trouwe lezers komen steeds binnen stromen!😉

Maar goed, alle gekheid op een stokje: er is wel enige voortgang te bespeuren, ondanks dat we tussentijds ook nog een mooie passentocht hebben gemaakt met de camper.



De raampjes en de deurtjes zijn passend gemaakt en nu is het tijd om de acht kanten te voorzien van wandbeplating. Dat is ook nog een hele meet-en aftekenklus omdat de wanden allemaal schuin, scheef, hol en bol zijn.
Het gaat dus nog wel een poosje duren.