Kaalslag.

Dit is echt de winter van de kaalslag in de tuin. In alle hoeken en gaten vind ik bomen en struiken die nodig gesnoeid moeten worden.
Nu zag ik onder in de tuin dat de laurierkers zo'n beetje wild alle kanten op groeit met behoorlijk dikke stammetjes. Die zijn natuurlijk ideaal geschikt als brandhout. Of dat hout mooi brandt weet ik nu nog niet, dat vertel ik over een jaar of twee wel eens als ik het uitgeprobeerd heb.

Het mooie van die laurier is dat het binnen de kortste keren weer opnieuw uitloopt zodat de schade niet lang zichtbaar is.
En het mooie is ook dat mijn brandhouthok weer redelijk gevuld raakt, op deze manier.

Hoewel, winter? Het zweet druipt me van de kop af bij het zagen en kappen. Zo warm is het vandaag.

Betrapt.

Betrapt, bedeurt, beraamt, het slaat nergens op. Ja, betrapt zou nog wel kunnen. "Ik heb een windmolen betrapt", kent u die uitdrukking?

Hoe dan ook, ook in dit frisse en fruitige nieuwe jaar ben ik weer aan het klussen en er staat inmiddels een lange trap naar het deurtje op de bovenverdieping in de steigers. En die trap wordt doorbroken door de lange balk waarmee ooit de bovenverdieping met de wieken op de wind gedraaid kan worden.

Ook bijna klaar zijn het deurtje voor de benedenverdieping en een paar ramen om naar binnen te kunnen kijken voor het bewonderen van het draaiende tandwielen.
Die laatsten moeten nog op hun definitieve plaats vallen.

Het wordt allemaal net echt.

Gilets jaunes.

In december kregen wij een brief van onze (propaan) gasleverancier dat, jammer maar helaas, de gasprijs drastisch omhoog zou gaan wegens diverse belastingmaatregels van de overheid. Ook in Nederland wel bekend, geloof ik.
Deze week stuurden ze een mail dat, wonder boven wonder, de gasprijsverhoging niet zou doorgaan. De overheid had in al haar wijsheid besloten dat het misschien toch niet zo verstandig was. Zodat ze binnenkort onze gastank toch weer voor de zelfde prijs kunnen bijvullen.

Het blijkt dus maar weer dat een beetje veel opstand de mening van de boven ons gestelden toch wel enigszins beïnvloed. Want ook de aangekondigde verhoging van de autobrandstoffen zijn op de lange baan geschoven.

Ook is er een groot nationaal debat aangekondigd waarin les citoyens en citoyennes hun mening over de toekomst van het land en de naderende problemen luid en duidelijk en (hopelijk vooral) vreedzaam kunnen verkondigen.
Dat lijkt mij een goed idee, geen klimaattafels waar alleen gelijkgezinden aan mogen deelnemen maar debat tafels voor iedereen in het gehele land.

Met dank aan de gilets jaunes. Goed voorbeeld doet goed volgen?
Al te braaf zijn helpt niet.

2019

Het jaar onzes Heeren 2019 is weer net zo wisselvallig van start gegaan als 2018 is geëindigd.

Dat wil zeggen dat we dus dagen met dichte mist en dagen met heldere zonneschijn gehad hebben. Ik weet echt wel wat mijn voorkeur heeft.

Dat het klimaat toch echt aan het veranderen is kan ik vooral en alleen zien aan de koeien die in de wei naast ons huis lopen. Jarenlang achter elkaar zijn die beestjes al voor de kerst naar de stal bij de boerderij gehaald en nu lopen ze nog steeds in het weiland. 

"Ach ja" zegt de boer, "zolang ze niet met de poten in de modder staan, kunnen ze daar prima lopen". Bijvoeren moet hij toch wel. Elke dag kom hij met een baal hooi voor op de trekker voorbij razen.

Wat al vele jaren niet veranderd is de samenkomst van alle Esplassers zo omstreeks Driekoningen. We wensen elkander steeds maar weer een bonne année et une bonne santé. Of het helpt weet ik niet, edoch je weet maar nooit.

We drinken een glas of twee, drie,....,we verorberen een aantal lekkere hapjes en we eten aan het einde van de bijeenkomst natuurlijk de galette du rois die we wegspoelen met champagne. Want daar komen we voor, schijn het.

De koeien smullen van hun welverdiende maaltijd.

Einde jaar verhaal.

Tja, wat doe je op zo'n laatste dag van het jaar. Niet veel natuurlijk, alles is al gedaan als het goed is.

Dan blijft er nog maar één ding over en dat is met een klein gezelschap oliebollen eten en champagne drinken bij de de Blokjes, zoals vriendin Mitzi het zo mooi kan zeggen.
Dat is voor hun een traditie waar wij dit jaar ook voor waren uitgenodigd.

Na een mistige morgen mochten we naast de lekkere versnaperingen ook toch nog volop van de zon genieten. Heel goed allemaal.

De altijd feestelijke avond hebben wij in alle rust samen doorgebracht, althans gedeeltelijk. Diny had het al snel bekeken en vertrok, na mij nog een fijne avond gewenst te hebben, al snel naar bed. Ik heb nog dapper volgehouden tot middernacht om dan opgeschrikt te worden door een knalconcert bij onze Zwitserse buren. Dat moet geen gewoonte worden!

Vandaag, op deze gloednieuwe nieuwjaarsdag was het minder aangenaam, de godganselijke dag hebben we, wegens de dichte en koude mist, bij de warme kachel gezeten. Dat had anders gemoeten.
Ik vind dit geen goed begin!

Hierdoor hebben we de laatste blokken droog brandhout opgestookt uit het houthok dat ik nu weer aan het vullen ben met vers hout. Ik zal een nieuwe stapel moeten aanbreken. Gelukkig hebben we enige voorraad.

Wel erg bijzonder, een nieuw jaar met een nieuwe stapel. Wat kan het leven vol toevalligheden zitten.

Hou je veilig.

Hou je veilig, vooral morgenavond. Dat wil ik even iedereen mee geven, want je weet nooit waar het goed voor is. Ik wens alles en iedereen een goed uiteinde toe met veel oliebollen en weinig vuurwerk.

Mij zat het even weer eens niet mee, vandaag. Ik dacht nog mooi even als dakdekker bezig te gaan met mijn molentje en dan doet in één keer mijn schuurmachientje het niet meer. MERDE!!

Aangezien dat ik niet zo weggooierig ben, heb ik dat ding maar eens open geschroefd en zag dat er een stroomdraadje doorgesleten was. Dat was simpel te repareren met behulp van een soldeerboutje.
Bij het weederom in elkander zetten van het apparaat hield ik 3 schroefjes over. Ik heb geen idee waar die zouden moeten zitten.
Blijkbaar zijn die overbodig want het draait allemaal weer als een lier.





Verder hebben Anka en ik deze week kennis gemaakt met Boef, het jonge hondje van Ruud en Ena.

Terneergeslagen

Je maakt je op een mistige zaterdagmorgen een beetje kwaad, zwaait wat heen en weer met een kettingzaag en voor je het weet liggen alle takken daar waar ze horen te liggen: op de grond.

Ik heb al mijn vrees overwonnen en heb al staande boven aan de ladder met de kleine en lichte accuzaag de takken gekortwiekt. Eén hand aan de zaag en één hand om mezelf goed vast te houden. Veiliger kon ik het niet maken.
De mooie stokzaag bleek op grotere hoogte toch een beetje zwaar en onhandig te zijn.