Blij met de bij?

Bent u ooit wel eens gestoken door een bij?
En was dat net zo'n grote bij als die bij mij?

Er staan dichtbij ons een aantal bijenkasten waarvan de bewoners normaal gesproken nuttig werk verrichten. Zie mijn filmpje van de bloeiende kersenboom.
Maar ze doen ook erg onnuttig werk zoals bijvoorbeeld mij in mijn hoofd steken, tot twee keer toe zelfs. De kamikaze bijen vielen mij onverwacht op agressieve wijze aan. Nu zijn zij dood en ik,heb pijn. 
En zit ik opgesloten in mijn huis met twee dichtgeprikte ogen.
Het blijkt dat anderhalve meter afstand houden niet genoeg is. Twintig meter is beter.

Het leven is niet altijd even makkelijk, blijkt maar weer!

Verharde weg tocht.

Ook op donderdag kan er door de omgeving gewandeld worden zonder dat ik iemand tegen kom. Hoewel we ook hier nu al een paar keer de gendarme lang hebben zien komen. Dus zou het wellicht verstandig zijn om een ingevuld formuliertje mee te nemen. Maar ik ben niet altijd verstandig, zoals iedereen kan weten.

Deze keer lopen we niet over ongebaande paden maar lekker makkelijk over de verharde weg. Ik vond het zo mooi dat ik er maar weer eens een jaloersmakend filmpje gemaakt heb van het uitzicht.

Omdat ik bij het vorige filmpje commentaar kreeg dat ik moest ondertitelen omdat ons achterhoekse gebrabbel niet voor iedereen verstaanbaar was, heb ik nu mijn begeleidende tekst zo accentloos mogelijk op z'n hooghaarlemmerdijks uitgesproken.  Kort maar krachtig!

Bij het tweede deel van het filmpje moest ik denken aan de bekende Lucky Luke, de bekende lonesome cowboy die sneller kon schieten dan zijn schaduw.

Ik heb een poging gedaan om sneller te lopen dan mijn schaduw. Wat niet gelukt is! 

Jungletocht.

Op mijn gebruikelijke clandestiene woensdagmorgenwandeling zie ik soms de wilde natuur in al zijn glorie en verrotting. Hier ligt een lang geleden omgewaaide eikenboom op zijn laatste rustplaats.
Hij ligt daar in alle rust te verteren om tot stof weder te keren. Het schiet al mooi op.

En dat clandestiene houdt in dat ik zomaar stiekem, zonder enige formulier (attestation de déplacement) waar op staat geschreven wat ik aan het doen ben, waarom ik onderweg ben en hoe lang ik al onderweg ben, door de bossen en de velden loop.
Nu verwacht ik eigenlijk niet echt een controleur tegen te komen.





Wat me wel weer mee viel was dat ik, na de eerdere tegenvaller van een kapotte accu van de grasmaaier, binnen de kortste keren een nieuw exemplaar in huis had. Ik kan weer maaien als dat nodig is.

Maar daar heeft de plaatselijke middenstand dus niet van geprofiteerd. Wel de postbode die dat zware ding in mijn brievenbus gefrommeld heeft.
Alleen internet biedt dan uitkomst.

Ik ben benieuwd hoeveel ondernemingen deze confinement, zoals dat hier met een mooi woord heet, zullen overleven.
De oude accu kan nu mooi in de vuilnisbak. Hij staat er al op.

Jeugdherinnering.

Op het modelbouwblog is weer wat te zien!!!!!

Bosvirus.

Er waart een bosvirus door een bosperceeltje dicht bij ons. Een niets ontziend geel monster is heftig grommend bezig om bos te veranderen in een kale vlakte. Bijna dan, enkele iets meer uit de kluiten gewassen bomen zijn nog blijven staan.
Op de foto linksboven zie je hoe het was en rechtsboven hoe het is.

helemaal onder aan de helling
vindt Anka nog een waterput.

Tijdens onze zondagmorgenwandeling hebben we eens even poolshoogte genomen van de schade die is aangericht. Want ik moet natuurlijk wel op de hoogte blijven van de gebeurtenissen in ons dorp.

Dit perceel schijnt ook eigendom te zijn van buurman Willie en ik moet hem toch eens vragen wat de bedoeling is van dit gebeuren.
Niet dat ik het allemaal heel erg vind, een bosje meer of minder kan de natuur hier wel hebben. Als dit virus maar niet besmettelijk is!

het gele bosvreetmonster.

Ruilhandel.

Een bekend gezegde luidt: "wie geeft wat hij heeft is niet waard dat hij leeft". Of zoiets. Dat heb ik ooit zwager Jan horen zeggen, dus zal het wel kloppen.
Het kan ook anders.
Wegens de enorme eierovervloed van dit moment zet ik wel eens een doosje eieren bij de buurvrouw op de brievenbus. Want je moet elkaar nu vooral niet willen ontmoeten, toch?
En ze vinden een vers eitje wel best wel lekker.

Dat laat ze niet over haar kant gaan en dus stond er vanmorgen een potje eigengemaakte pâté bij ons op de brievenbus.

En omdat het zulk mooi weer is en we toch geen kant op kunnen en we toch wat moeten eten, besloten we maar om de pot aan te breken om te proeven wat buuf er van gemaakt heeft.
Nou, ik kan zeggen dat het goed te eten is. Glaasje wijn erbij, wie doet je wat!
Chapeau!

"Ik heb wal is minder ehad" zou een Groninger zeggen. Als hij het ook lekker zou vinden, natuurlijk.

Amaro Montina.

Daar hebben jullie vast nog nooit van gehoord. Of is dit een grove onderschatting mijnerzijds?
Ik kende het in ieder geval niet. Maar ik ben dan ook geen echte tuinman.
Armano Montina is een asperge soort. Nee, niet asperger, dat is heel wat anders!

Buurman Willie, die druk bezig is met het aanleggen van een uitgebreide groentetuin, vroeg of ik een paar griffes d'asperges (aspergeklauwen in goed nederlands) wilde hebben, hij was aan die het planten maar had er te veel van. En hij wilde aardig zijn.
Ik had daar nog nooit zo over nagedacht, dus dat moest snel even gebeuren en omdat nee zeggen altijd nog kan zei ik dus ja.

Waarop hij mij een zevental draadachtige dingen in de hand stopte. Die moest ik diep onder de goed bemeste grond stoppen en dan maar geduldig afwachten tot die uitgroeien tot een meters hoge plant.
Die moet ik dan in het volgende voorjaar wegsnoeien, waarna met een beetje geluk de asperges naar boven komen. En dat dan jaren achter elkaar.

Dus moest ik nog snel even met de kruiwagen naar de kasteelboer om wat koeienmest te halen, zodat ik de grond vruchtbaar kan maken.
Dit alles op hoop van zegen.

Zo leer je nog eens weer wat.