Brioche tressée.

Brioche tressée is een kunstig gevlochten broodje waarvan het recept volgens Wikipedia al in de middeleeuwen bekend was.

Hoe ik er aan kom? Nou, als ik weer eens wat boventallige eieren weggeef, deze keer aan weer een andere verre buur, komt er ook wel eens wat voor terug. In dit geval zo'n broodje dus.
Hij kwam er zaterdagmiddag mee aanzetten met de complimenten van zijn vrouw en de mededeling dat het op z'n Zwitsers gebakken was en dat dit echt een broodje voor de zondag was.

Zolang konden wij natuurlijk niet wachten en we zijn er zaterdagavond al aan begonnen. Best lekker met een beetje confiture.

Ouderwets boerenland.

Een voorjaarswandeling door en over het naburige boerenland laat zien dat de natuur hier nog enigszins zijn gang kan gaan. De enige bemesting die daar op komt is de poep van de koeien die daar een deel van het jaar vertoeven.
Als ik door het weiland struin, dat gelegen is aan de andere kant van de weg,  zie ik een witte zee van margrietjes, een rode waas van de klaver, een gele weerschijn van een mij onbekend geel bloempje en een paarse overdaad van wilde orchideeën. En nog een heleboel niet nader te benoemen andere bloemenprut.

Ik zal die boer toch eens moeten vertellen dat hij dat, volgens de moderne landbouwmethoden,  helemaal verkeerd doet, want ik zie in NL vaak uitgestrekte weilanden met de intens groene kleur van het Engels raaigras dat daar groeit. Die boeren hebben er voor doorgeleerd.
Dat moet dan toch veel beter zijn? Of niet soms?

Toekomstbeeld

Wie een toekomstbeeld wil zien kan hier klikken.

Eenzaamheid.

Het is hier momenteel zo eenzaam in ons deel van de Ariége dat de koeien van verre aan komen hollen om te kijken wie er in hemelsnaam voorbij komt lopen. Ze zien maar zelden iemand. Hoewel ze wel meer belangstelling tonen voor Anka dan voor mij. Niet dat ik me daar beledigd door voel.

Over de Ariége gesproken, ik las dat nu ook dit afgelegen departement hevig getroffen is door het klotevirus. Niet minder dan 2 corona doden zijn er geteld. Eén mens van 82 jaar oud en één mens van 72 jaar is overleden door, met of aan het virus.
Van die 72 jaar schrik ik natuurlijk, dat komt wel heel erg dichtbij. Zo jong nog!
Hoewel anderen daar wellicht anders over denken. Dat mag ook. Ik las iets over dor hout dat weg kan.

In het bijgaande filmpje zijn bewegende beelden van de koeien te zien, een overzicht van een schraal bloeiend koolzaadveld en is de harde wind te horen. Hoogst interessant.

In leven zijnde.

Gelukkig. Het is weer officieel bevestigd compleet met handtekening en stempel van de dienstdoende gemeentemadame. Die ondanks alles gewoon zitting hield in de mairie. zij het met gewijzigde openingstijden.

Ik kan iedereen die zich zorgen maakte geruststellen, we leven nog !!!!!

De sociale verzekeringsbank wil dat graag één keer per jaar bevestigd zien omdat ze liever geen AOW willen overmaken naar niet-levende personen. Dit is omdat ze geen bericht krijgen van buitenlandse burgerlijke standjes van het overlijden van hun klanten. En gelijk hebben ze.

Jawel, we leven nog, maar vraag niet hoe. Dit corona opsluit gedoe is toch geen leven!
Leven is er op uit gaan met de camper, leuke dingen doen, wekelijks naar het koor gaan (Diny dan), inkopen doen waar en wanneer je maar wil, een biertje drinken met bevriende personen, een fietstocht maken door de wijde omgeving, desnoods een berg beklimmen of een grot bezoeken. Kortom doen waar je zin in hebt. Is dat nou zo veel gevraagd?

En weet je wat het allerergste is? Ik kan in de supermarkt al wekenlang geen farine complet ofwel volkorenmeel meer kopen voor ons dagelijks brood. Die schappen zijn en blijven leeg. Bizar.
Dat zal het beloofde nieuwe normaal dan wel zijn.

Maar ja, "c'est la guerre" zei Macron, en dan kun je van de bevolking eisen wat je maar nodig vindt, blijkbaar.
Zo, dat moest ik even kwijt.

Transhumance.

De confinement is eindelijk opgeheven. Of de lockdown, zoals dat in goed Nederlands heet.
Nee,nee, niet voor ons mensen helaas. Wij mogen nog een hele poos thuisblijven zitten verpieteren. Nog net zolang tot we het allemaal helemaal zat zijn en massaal de straat op gaan. En de camper pakken om weer eens er op uit te trekken.

Maar wel voor de kasteelkalveren die de hele winter waren opgesloten in de stal en die nu weer tot de kerstdagen in de uitgestrekte malse prairie mogen ronddartelen. Zij wel !
Je zou het een transhumance kunnen noemen maar dat woord is eigenlijk bedoeld voor het verplaatsen van kuddes vee vanuit het dal naar de bergweiden. En andersom.

Ommelette de paques .

Met Pasen is het altijd gezellig in Esplas.
Er wordt gegeten, er wordt gedronken, er wordt gekletst. En dat al zeker 20 jaar achter elkaar, want zo vaak hebben wij dit nu al meegevierd.

Maar.............niet  nu.
De foto is van een paar jaar geleden toen het leven nog goed was en wij mochten gaan en staan waar we wilden.
Weet je nog van vroeger ???????

Ik lees nu ook al berichten dat langzaam de belemmeringen opgeheven kunnen gaan worden, maar dat oude mensen zeker nog tot het eind van het jaar binnen moeten blijven. En dan komt de brandende vraag bij mij op: wanneer ben je oud? Als je 80 bent misschien? Of 90? Of 100?
Wij willen dit jaar best nog wel even met de camper op stap!