Zondag, jachtdag.

Zondagmorgen, het heeft heel licht gevroren en de zon schijnt. Dus het is prachtig weer.

Filou en ik hebben de traditie opgebouwd om op zondagmorgen een eind te wandelen. Iets verder dan op gewone werkdagen. Verschil moet er zijn, anders lopen alle dagen ongemerkt in elkaar over. En het gaat al zo snel!

Maar vanmorgen hoorden we al vroeg de jachthonden janken en huilen. Dus die kant moesten we niet op, veel te gevaarlijk. Maar de andere richting op lopend hoorden we al snel een andere hondentroep rondstruinen door het veld. Ook klonken er schoten uit alle richtingen.

We zijn maar weer naar huis gegaan, hopend dat we daar veilig zouden zijn voor rondvliegende kogels.
's Middags is alles weer rustig en kunnen we ons rondje maken.

Feest !!!!

Gisteren, 23 november, was het precies op de kop af 9 jaar geleden dat we met een verhuiswagen en de hele "bliksemse boudel" (zouden ze in Groningen zeggen) hier in zuid frankrijk aankwamen.
En ja, het bevalt ons nog steeds buitengewoon goed. Dat is wel mooi natuurlijk, want wat moeten we anders.

We hebben dat samen natuurlijk uitbundig gevierd met een glaasje (dure) wijn en een stukje lekkere kaas. Ja, wij weten wat feesten is.

En verder zouden we vandaag een groot feest hebben gehad als mijn moeder niet voortijdig was komen te overlijden. Ze zou vandaag 100 jaar geworden zijn.
Geboren op 24 november 1908, overleden 22 september 2005.

Dus het scheelde niet eens zo gek veel en daarbij, wat is voortijdig.

Opening

De vernissage is weer achter de rug, veel genodigden hebben er aan deelgenomen, de hapjes zijn verorberd, de drankjes zijn gedronken en het mij opgedrongen toespraakje in het frans heb ik er uitgewrongen. Gelukkig had ik me hierop voorbereid.

Kortom, alles is goed verlopen.

De gasten hebben al het geëxposeerde met belangstelling en kennersogen bekeken.

Alles staat en hangt er nog tot 6 december en het is maar goed dat wij daar niet altijd bij hoeven te zitten. Nathali, de beheerster van het pand houd alles in de gaten en geeft bereidwillige kopers aan ons door.

Zo worden we slapende rijk.

Afscheid.

Ook de laatste overgebleven gans is weg. Ik heb hem zelf weggebracht en, met de nodige hulp in zijn nieuwe weide gedreven. Want hij ontsnapte op het laatste moment toch nog weer.

Een franse buurman van Ruud en Ena wilde hem wel hebben. Hij wilde ze alle drie wel hebben, maar dat gaat nu niet meer. Dat hadden we dus eerder moeten doen.
En nee, niet voor het opeten maar om te houden voor de aardigheid.

Voor alle zekerheid heb ik de laatste gans voor de nacht maar opgeborgen in het duivenhok. Daar zat hij veiliger dan in het weiland.

Want ik hoorde 's nacht nog wel een vos al keffend teleurgesteld weglopen. Hij wist toch zeker dat hij nog een gans had overgelaten.

De geluksvogel loopt daar nu in een mooie weide met ander pluimvee en wat nog mooier is: met een grote zwemvijver. En met een beetje meer geluk wordt er nog wel eens een gans bijgekocht om weer een paar te vormen.

En een rust dat we nu hebben, als we nu buiten komen horen we niets meer. We waren gewend om luidkeels krijsend ontvangen te worden. En dat is nu over. En dat is fijn!

Exposition.

Vandaag hebben wij de boel ingericht. Alle kunstvoorwerpen staan en/of hangen waar we ze mooi vinden.
Het is een mooie sfeervolle zaal voor een tentoonstelling.

De affiches zijn opgehangen en de uitnodigingen vor de vernissage zijn de deur uit.
Ik wist het ook niet, maar een vernissage blijkt de officiële opening te zijn, vergezeld van een hapje en een drankje.

Dus op naar a.s. vrijdag voor die officiële opening.

exposition

R.I.P.

Rust in vrede...... Wie?

2/3 van mijn ganzenkudde, (of hoe een groep ganzen ook genoemd worden) is uitgemoord vannacht. 2 Van de 3 ganzen vond ik vanmorgen in het weiland. Morsdood. Meer dan 2 jaar is het goed gegaan, tot het nu een keertje mis gaat.

Deze nacht hadden we al behoorlijk veel ganzenlawaai gehoord. Nu krijsen ze wel eens vaker 's nachts, reden waarom ik ze ook wel kwijt wilde. Maar deze keer ging het wel erg hard en op een gegeven moment hoorde ik ook vleugelgeklapper. Net of ze lekker in het water aan het spelen waren. De nachtrustverstoorders!

Maar het lawaai ging gelukkig over en we draaiden ons weer eens lekker om en probeerden onze welverdiende slaap weer te vatten.

De volgende morgen zag ik één gans samen met de geiten bij de poort staan vragen om wat lekkers. Één gans? Dat klopt niet, waar er één is horen er ook drie te zijn. Ze lopen altijd bij elkaar. Op speurtocht in het weiland zag ik ze liggen, twee dode ganzen zonder kop.

Wie, oh wie is de dader? Ik klaag hem aan bij de jagers.