Warm.

Zomerkleren en het zonnescherm. Beide waren nodig, zo warm was het vandaag.

We hebben de op 2 na warmste oktobermaand gehad sinds 1947. Alleen in 1995 en 2001 waren de oktobers nog warmer.
Dat stond in de krant en dus is het waar. Hoop ik.

Hapklaar.

Ja, zo lust hij er nog wel een paar. In één hap zijn ze weg.
Nee hoor, zo is ons Filoutje niet. Hij is wel gek op die kuikens, hij kan er uren naar kijken.
Ze zijn ook mooi.

Maar je zou toch denken, als je eieren laat uitbroeden dat statistisch gezien 50% haan en de andere helft kip zou zijn. Dat ik in dit geval recht zou hebben op 2,5 kip.
Maar nee, ik geloof dat er maar liefs 4 haantjes bijzitten en 1 kipje. Er klopt iets niet.

En dan te weten dat ik dit heb ondernomen om het kippenbestand weer een beetje op peil te brengen. Mislukt dus.
En nu maar hopen dat ze lekker zijn.

Oprijlaan.

Ik was bezig met een nieuwe afrastering om de geiten meer weiland te geven. En tevens maken we een echte oprijlaan, kompleet met een dubbele bomenrij zoals het op een landgoed betaamd.
En bomen kopen is er natuurlijk niet bij, dat kost geld en dat is niet nodig.
In één van mijn bossen (nou ja, bosjes) stikt het van de opslag van jonge essen. Essen groeien hier goed en veel, je kunt bijna zeggen dat een es bij deze streek hoort, zoveel staan er.

En de mooiste exemplaren heb ik uitgegraven en in het weiland gepoot. Ik neem aan dat het nu de juiste tijd om boompjes te verplanten. We zullen in het voorjaar wel zien wat er uit gaat lopen.

Mali.

Sinds enige tijd ben ik, naast al mijn andere drukke bezigheden, ook nog beheerder van een tweetal andere weblogs. Die weblogs zullen t.z.t. ook nog aangevuld worden met een website.

Dat komt zo: Wendela Ufkens, (de kaasboerin zal ik maar zeggen) gaat met enige regelmaat naar Mali. Binnenkort vertrekt ze weer voor 3 maanden naar dat verre land.

En zoals dat wel meer gaat met mensen die van nabij geconfronteerd worden met schrijnende armoede en kinderen die niet naar school kunnen, heeft zij besloten daar op kleine schaal en op directe wijze wat aan te gaan doen.

Ze heeft de daad bij het woord gevoegd en een Nederlandse stichting Malikanu en een Franse assosation Malikanu opgericht, met als doel een heleboel geld te in te zamelen om die hoge nood daar enigszins te lenigen. Dus rechtstreekse hulp zonder dat er ook maar één centime aan de strijkstok blijft hangen.
Microcrediten, schoolboeken, opleidingen, van alles wat mogelijk en haalbaar is wordt gedaan.

Wendela schrijft met enige regelmaat nieuwsbrieven om de gulle gevers op de hoogte te houden van de besteding van de gelden.

Angorageiten.

Zal ik wel of zal ik niet ? zo luidt de grote vraag.
Zal ik een stel Angorageitjes aanschaffen of zal ik het niet doen?

Het is aantrekkelijk om het wel te doen want het zijn erg leuke en lieve beestjes. Als geit zijn ze heel anders dan die twee kolossen die ik nu heb. En ze leveren 2 keer per jaar een prachtige mohairwol. En ik heb al een vaste afnemer voor die wol.
Nicht Jolanda, een viltkunstenares, kan er wel wat moois van maken.

Maar ze zijn hier wel erg duur. Ik schrok toch wel even van het prijskaartje dat die geitenboerin er aan hing. Maar al surfend op internet blijkt dat het ook wel een stuk goedkoper kan, zeker in Nederland.

We zien wel, ik ben er nog niet uit!

Voorbij.

Ja, het is weer voorbij, ons bezoek is weg. Het waren late oktobergasten met het bijpassende weer. Eerst wel zonnig en warm maar de laatste dagen kil en nat. We moesten zelfs al weer binnen eten. Ook mijn hangmat staat onbenut onder de hangar. En dat is wennen!

Het waren een paar gezellige dagen, we zijn samen naar de geitjes geweest, zoals geschreven en ook nog naar de regionale zeepfabrikant. Daar worden lekker ruikende zeepjes gemaakt van noten. En ook nog een heleboel andere dingen. En mens doet wat om aan de kost te komen.

Maar vandaag heb ik Jolanda en Esther weer afgeleverd op Blagnac, ons regionale vliegveld. En ik neem aan dat ze vandaar ook weer vertrokken zijn met bestemming Nederland. Want daar heb ik niet op gewacht.

Gasten.

Het is schoolvakantie in Nederland en als gevolg daarvan hebben we weer eens gasten.
Nicht Jolanda is, zo als de traditie wil, met één van haar kinderen (nu de jongste, Esther) afgezakt naar het zuiden.
En dat is gezellig.

Ook traditie is dat ik dus samen met hen een toeristisch rondje doe. Eigenlijk een herhaling van de vorige keren. Alle kinderen krijgen ongeveer het zelfde te zien.
Vandaag was dat de grote grot van Mas d’Azil, de kruiswegstatie een eindje verderop en de Mohair boerderij in Camarade.
Over die mohair en vooral de wol leverende Angorageitjes moet ik nog even nadenken. Daar kom ik op terug.

Op de foto zie je die grote grot en als je goed kijkt zie je ook nog een paar menselijke figuren. Dat zijn nu Jolanda en Esther.