Tomaten.

Zijn we eindelijk van het eindeloos courgettesoep eten af, krijgen we nu de tomatensoeptijd. Niet dat het erg is, want soep van eigen gekweekte en onbespoten tomaten is erg lekker.

Diny heeft dit jaar veel meer planten geplant dan andere jaren en dan is de oogst ook nog zeer overvloedig.

Maar gelukkig hoeft niet alles in één keer op, Diny maalt de tomaten te pletter en stopt ze achter glas. Zo hebben we later ook nog wat.

Passentocht.

We hebben het volbracht, ook het laatste deel van de passentocht is gedaan. Want als je iets begint moet je het natuurlijk ook afmaken, is ons altijd voorgehouden.
Maar dat is geen straf, ook dit deel is erg leuk om te rijden al zijn hier geen spectaculaire passen te vinden. Het is aan de oostkant niet zo hoog.

Maar de Pyreneeën zijn altijd leuk om door te rijden. Zeker op je elfendertigsten met de camper.

Voor Anka was het de vuurproef, deze eerste camperreis.
Dat ging bijna uitstekend mag ik wel zeggen. Ze hield zich mooi rustig, ook ‘s nachts.
Maar helaas heeft ze wel last van wagenziekte, en goed ook. Zodra we ’s morgens goed en wel op weg waren konden we de eerste grote schoonmaak al houden. En dat ging de tweede dag net zo.
Toen hebben we bij de eerste de beste apotheek die we tegenkwamen een doosje reistabletten gekocht en dat hielp wel. Tenminste nadat ze een half tabletje had ingenomen. Daar werd ze rustig van en kwam de maag niet meer in opstand.
We hopen dat ze nog over dit probleem heen groeit.

En we waren vandaag nog net op tijd thuis om samen onze 41e huwelijksdag te vieren.
We hadden het idee om nog met z’n beiden uit eten te gaan, maar daar kwam het niet meer van. Dat houden we te goed.

Afkoeling.

Wat is het warm. Terwijl de signalen uit Nederland hevige regenval en wateroverlast aangeven, blijft het hier erg warm en droog.

Op het heetst van de dag is het niet te doen om nuttig bezig te zijn in de werkplaats.
Mijn activiteiten beperken zich dan tot het liggen in de hangmat en het achter de computer zitten op mijn koele kamer.

Niet dat ik er over klaag, het is goed te doen.

Maar voor morgen hebben we besloten dat we gaan kijken of het in de bergen wat koeler is.
We hebben altijd nog het oostelijke deel van de “route des cols” te goed. Het lijkt ons nu een mooi moment om dat te gaan doen met de camper.

Als we een maand verder zijn komt het er niet meer van met alle verhuisdrukte.
En tevens is dit weer een mooi “leermoment” voor Anka. Zij moet er ook aan wennen om rustig in de camper te liggen en vooral nergens op te knagen. We durven haar daar voorlopig nog niet alleen in achter te laten, ik zie al visioenen van aangevreten meubilair.
Ze heeft nog zoveel (af) te leren!

Wie deze route virtueel met ons mee wil rijden kan klikken op deze link.

Keukenwerk.

En steeds maar bezig met de voorbereidingen voor le Tamaris. We hebben nu nog mooi de tijd om de nodige voorbereidingen te treffen.

En dus ben ik volop bezig met passen, meten, aftekenen, zagen, schaven, beitelen, schuren, lijmen en nog veel meer.

Het voorframe van het keukenblok neemt ongeveer de juiste vorm aan. De toekomstige aanrechtdeurtjes zitten in de lijmtangen geklemd en de laden zijn bijna allemaal op maat gezaagd.

En nu maar hopen dat alles ook nog past zo als ik het bedoeld heb.
Ik heb de laatste tijd niet meer zo hard hoeven na te denken als nu. Maar dat schijnt goed te zijn voor de hersenen.

Warm.

Het is warm, erg warm.
Voor het huis geeft de thermometer ruim 40 graden aan. Daar moeten we dus niet zijn.

Een beetje hoger op het terras onder de eikenbomen is het wat beter, daar vang je nog een beetje wind en vooral, daar staat de hangmat.
Een onmisbaar voorwerp in deze barre tijden. En die 30 graden die daar heerst in de schaduw is te doen als je de tijd slapend en lezend doorbrengt.
Maar we klagen niet echt, want het is gewoon echt zomer.

Ik zou natuurlijk graag wat doen aan de voorbereiding van le Tamaris, maar de werkplaats is overdag een gloeiende oven. Dat is niet te doen.

De louvre vensters zijn inmiddels klaar en nu ben ik begonnen aan de nieuwe keuken. We hebben besloten dat ik die weer zelf ga maken want dan hebben we hem precies zo als we dat willen.

Vorige week ben ik even bij IKEA geweest om naar keukens te kijken, maar daar moet je niet willen zijn. Man, man, man, wat is het daar druk. Dat is geen doen.
Ik heb geen zin om mij daar weer tussen te storten om daar wat dan ook te gaan kopen.

Nog meer pruimen.

Sylvie de pruimentaartspecialiste is weer naar huis. Dus taarten eten is er niet meer bij. Misschien wel beter ook want van veel taarten eten wordt je maar dik, zegt men.

Maar ook wij weten wel weg met de overdaad aan wilde pruimen die nu overal te plukken is.

Diny heeft een mooi voorraadje gekookt en in glazen potten gedaan zodat we de komende tijd genoeg pruimen hebben om door ons dagelijkse toetje te mengen.
Dat is ook lekker.

Koopje.

Marcel en Sylvie zijn na een gezellige week weer vertrokken. Dinsdagmorgen al.
Ze wilden eerst nog via de streek van Armagnac rijden, zo’n 3 uur rijden noord-westwaarts.
Dus totaal uit de richting.

Marcel had op bon coin, een soort marktplaats, een auto gevonden die hem leuk leek. Een Renault 25 van 1984, een oldtimer dus. Puntgaaf en lopen als een tierelier.
En voor een heel leuk bedragje mocht hij hem daar komen halen.

Een Renault 25, in vroeger jaren was dat dé auto hier in Frankrijk. Verscheidene presidenten lieten zich daar al zwaaiend naar het gepeupel in rondrijden.
En nu rijdt mijn zoon daar in, de koning te rijk