In Nederland.

Nadat we Frankrijk bijna schadevrij waren doorgereden (slechts één enkele koplamp van een Parijse auto gekraakt) zijn we, na dat we als toetje ook nog urenlang gezellig in een file bij Lille hebben mogen staan, eindelijk in NL aangekomen.

De laatste dagen stonden in het teken van het afscheid van Roland.
Woensdag werd hij in een stromende regen op indrukwekkende wijze door de buurtbewoners uitgeleide gedaan bij zijn laatste reis naar de begraafplaats. Het was ontroerend om hem in de verte achter de bocht te zien verdwijnen.

De begrafenis donderdag was een groots , droevig en moedig gebeuren met toch ook weer fijne kanten. Het in familiekring napraten over Roland en het uitspreken en aanhoren van de vele herinneringen aan hem was prettig.
We zullen hem niet vergeten.

En nu we dan toch in NL zijn, beginnen we maar aan onze gewoonlijkefamile/vriendenronde.

Jullie zijn gewaarschuwd!

Pasen.

In christelijke kringen is dit het feest van de opstanding. En dat wordt gevierd, hier ook min of meer.
Op paaszondag hebben we hier in Esplas steevast de “ommelette de paque”, een maaltijd met onder andere lamskotelletten maar die draait om het hoogtepunt aan het einde, de met hete rum geflambeerde en met veel suiker overstrooide gebakken eieren.
Dat is een zuidelijke traditie waar we altijd graag aan mee doen.
Tot zover het leuke deel.

Want dan komen we thuis en krijgen we het niet onverwachte telefoontje van broer Jan.

Neef Roland heeft uiteindelijk zijn jarenlange strijd tegen die rottumor moeten opgeven.
Vanmiddag is hij overleden. En dat doet zeer, dat geeft verdriet. Zeker voor zijn ouders en broer en zuster, maar ook ons ook al staan we wat verder af.
Pasen heeft voorgoed een andere betekenis gekregen.

En morgen stappen we in de camper en reizen we af naar de Achterhoek.

Op de foto zien we Roland in andere tijden bij ons op bezoek op Chicane.

Storm.

De Autanwind waait al weer enkele dagen uit het oosten. En vandaag is het helemaal bar en boos, het zit tegen storm aan. En nu het avond is vallen er zelfs enkele druppels regen. We hopen dat die regen een beetje doorzet want ook hier is het erg droog, ook al zijn er hier voor zover ik weet nog geen paasvuurverboden uitgevaardigd.

Eigenlijk is het onaangenaam buiten en dus zit ik weer te doe-het-zelven in de douche. Tegels zetten en zo.

Het waait zo hard dat de kippen zich in een V-vorm hebben opgesteld om de wind het hoofd te bieden.
Dat zullen ze wel van de overvliegende ganzen geleerd hebben.

Tamarisje.

Meer is het niet, een mager, dun, schriel, miezerig, half dood boompje. Het staat langs het afrit naar het huis en probeert de naam van het huis eer aan te doen.

En dan te bedenken dat dit huis “les Tamaris” heet, je leest het goed: “les”, meervoud dus.
Dit lijkt nergens op.

En ze kunnen zo uitbundig bloeien, aan de overkant bij de buren staat een hele grote prachtige boom.

Dit kan zo niet, daar moet wat aan gedaan worden. Ik moet eens uitzoeken of ze makkelijk gestekt kunnen worden want dat is natuurlijk wel zo goedkoop.

Bezig.

Terwijl ik, zoals gewoonlijk, mij druk maak met de broodnodige verbouwingen en de nodige wandtegels aan de wanden van de toekomstige douche probeer te plakken, is het buiten stralend mooi weer.

Het naastliggende weiland is weer in beslag genomen door een kudde jonge koeien van het franse ras Limousine en die worden nauwlettend in de gaten gehouden door Anka.
Zo nu en dan vindt ze dat ze lang genoeg aan de draad hebben staan herkauwen en dan jaagt ze die beesten naar een andere hoek van het uitgestrekte weiland.

Zo hebben we allebei onze bezigheden.

Versleten.

Nu al versleten? Dat is snel.

Tenminste dat vind ik, een paar voorbanden moeten toch langer mee dan 25000 kilometer? Of heb ik dat mis en is dat normaal?
Maar als het mij geld kost vind ik het al gauw te vlug, dus daar kunnen we niet echt op af gaan.
Die voorbanden waren nog niet echt tot op de draad versleten maar ik heb toch wel graag enig profiel over voor de broodnodige grip op de weg.

Regelmatig staat er in Saverdun een camion met pneus. Het is discount, dus ik neem aan dat de prijzen aan de lage kant zijn. Daar zullen de plaatselijke garagehouders niet echt blij mee zijn, schat ik zo in.
En daar hebben ze dus die banden voor mij verwisseld. Volgens zeggen zitten er nu weer speciale camperbanden onder. Dat geloof ik dan maar, ik heb er geen verstand van.
Van het merk had ik nog niet eerder gehoord maar de prijs beviel me wel.

Nu ben ik natuurlijk benieuwd hoelang deze mee gaan.

Op z’n moslims?

Deemoedig op de knieën voor het donderdaggebed. Je zou het haast zeggen als je die foto ziet, maar niets is minder waar.

Natuurlijk is het niet zo makkelijk om een van alle kanten schuin aflopende vloer netjes en deskundig van plavuizen te voorzien. Daar moet je soms diep over nadenken en dat ligt heel dicht bij mediteren, zo te zien.

Maar ik probeer ook dit weer op eigen kracht voor elkaar te krijgen, zonder tussenkomst van hogere machten. En tot nu toe is dat aardig gelukt.