Licht.

Wat was het weer een dag, geweldig. Ten eerste het mooie weer al dat van geen ophouden weet. Die enkele sombere dag die er tussen zit wordt weer ruimschoots goed gemaakt door meerdere zonnige dagen die steeds weer volgen,

En wij maar buiten bezig zijn met de dagelijkse dingen als brandhoutzagen, bomen snoeien, klei kruien, struinen door de velden, allemaal dingen die jullie al kennen van eerdere blogs.

Maar op de valreep van deze dag kreeg ik het nog in mijn kop om een paar gaten in de voordeur te zagen teneinde daar glas in te kunnen zetten, dubbel glas zelfs. Dat glas had ik natuurlijk al in huis want een huis verbouwen is net als regeren: vooruit zien.

Alleen jammer dat de regeerders dat niet weten.

Egaal.

“Wat ben jij in hemelsnaam aan het doen” vroeg een langsjagende buurman die mijn noeste arbeid met verbazing gadesloeg. Een buurman die langs kwam lopen met zijn 7 honden die met z’n allen mijn kippen de stuipen op het lijf joegen..

“Nou” zei ik “ ik kom uit een land waar alles vlak is en kan het niet uitstaan dat alles hier zo vreselijk schuin is, daar moet nodig wat aan gedaan worden”. Hij keek me een beetje vreemd aan, schudde meewarig zijn grijze hoofd en ging verder met het jagen op de weinige hazen die er nog lopen.

En ik ging dus gewoon verder met het afgraven en vlak maken van een stuk terrein naast mijn werkplaats. Die vrijkomende grond kan ik mooi gebruiken om de parkeerplek van de camper uit te vlakken. Want schuin is mooi, vlak is makkelijker.
Om het me zelf niet al te zwaar te maken maak ik eerst de harde ondergrond los met de tuinfrees. Daarna schept het een stuk makkelijker en dat moet, want ik ben zuinig op mijn rug.

En als dat klaar is en er groeit weer gras op, dan kan Sebastiaan daar de volgende keer zijn tent opzetten en slapen zonder dat hij van zijn slaapmat af rolt.
Misschien moet ik voor die tijd ook nog wat aan de haan doen want daar mopperde hij ook over, ’s morgens om 4 uur.

Snoeitijd.

Het is najaar, het was mooi weer gisteren en er is, zoals eerder gemeld, een chaos in een hoek van de tuin.
Niet alleen door de rotzooi die er lag, maar ook door een ondoordringbare mengeling van doornstruiken en scheefgegroeide bomen. Geen gezicht!

Dat moet allemaal weg om de natuur de kans te geven zich weer netjes mooi en recht te ontplooien. En ook om de brandhouthoek weer een beetje bij te vullen.

Want er moet gestookt worden. Neem nu vandaag, het is mistig en koud. Het gaat niet langer zonder verwarming en dat al zo vroeg in het najaar.

En ik ben ook nog alleen op deze zondag. Diny is naar een stageweekend bij haar leraar Frans. Ze willen er eens stevig aan trekken.
Nou, ze doen hun best maar, ik heb wel wat beters te doen.

Wat een dag.

Ik kan er ook niks aan doen, maar het blijft maar mooi weer hier in het zuiden.
We kunnen ons niet herinneren dat we al veel vaker buiten hebben gegeten (geluncht moet ik zeggen) op 25 november.

Het was erg lekker, zowel de zon als het eten.

Maar ’s avonds en ’s morgens, misschien in de nacht ook wel, dat weet ik niet, is het knap mistig. En dat geeft dan weer prachtige beelden van het dal dat vol mist zit of van de optrekkende mist zoals op de foto.

Gisteravond wilde Diny natuurlijk weer naar haar koortje, maar ik was benieuwd hoe ver ze zou komen. Ze had me beloofd om te draaien als de mist te dicht zou worden.
Om half negen belde ze me dat ze behouden was aangekomen in Auterive.
Ja, ze zal zich laten weerhouden door een beetje mist!

Puntje er bij.

Ik heb ooit een Frans rijbewijs moeten aanschaffen omdat het Nederlandse afgelopen was. Dat is op zich niet zo heel erg, ware het niet dat de fransen aan puntenrijbewijzen doen. En dat kan wel erg zijn, zeker voor de notoire verkeersregelsovertreders.

Nu hoor ik daar niet echt bij. Maar toch, een overtreding is zo gemaakt en dat kost je behalve enkele duiten ook één of meerdere punten van je rijbewijs, afhankelijk van de zwaarte van de overtreding.
Je hebt een basis van 12 punten en als die op zijn is het gebeurd met je rijbevoegdheid.

Vandaag kreeg ik een brief van de republique francaise over zo’n punt.

Ik schrok eerst, want ik was me niet bewust dat ik de laatste tijd een bekeuring had gekregen. Hoewel het na een reisje met de camper altijd spannend is of je niet onverhoopt ergens geflitst bent.

Die schrik was bij de eerste globale lezing van die brief. Nauwkeurige bestudering leerde me echter dat dit naar aanleiding was van een bekeuring in april van dit jaar, waarbij een hele punt was ingetrokken.
Tot hun groten vreugde konden ze mij mededelen dat ik dat punt nu na 6 maanden weer helemaal terug krijg. Ik heb mijn straftijd dus uitgezeten.

Correctie.

Jammer mensen, de verkoop van de loopapparaten gaat voorlopig niet door. Ik was te voorbarig.

Elk al dan niet aannemelijk bod dat tot nu toe gedaan is, wordt voorlopig ter zijde gelegd.
Diny heeft besloten om zelf intensief gebruik te gaan maken van de beide apparaten. Dit tot meerdere glorie en verheffing van haar conditie.

Beaujolais nouveau.

De eerste nieuwe wijn is weer in de fles en dat moet geproefd worden. Ieder jaar opnieuw is dat weer een hele gebeurtenis. Misschien wel in heel Frankrijk, dat weet ik niet, maar zeker hier in Esplas. En oh ja, we eten er gepofte kastanjes bij, dat hoort zo.

En het bijzondere aan dit jaar was het verschijnen van een boek over de historie van de commune Esplas. Dit boek is geschreven door een Vlaamse meneer die ook hier ergens in de buurt woont en die geïnteresseerd is in geschiedenis en schrijven. Dit is al het derde boek dat hij uitgebracht heeft.
Ook wij hebben een exemplaar gekocht want het is leuk om te lezen en je komt er nog eens achter hoe de familieverbanden nu eigenlijk in elkaar zitten.

De nieuwe wijn was, volgens het etiket, de 3e donderdag van november in de fles gebotteld. Dus verser kun je het niet krijgen.
Maar zo vers is het eigenlijk niet te drinken zo zuur als het dan nog is. Maar gedachtig vriend Paul die placht te beweren: “als er maar alcohol in zit is het al gauw goed”, dronken we moedig enkele bekertjes van dat spul.
Gelukkig kwamen ze ook al snel aanzetten met een warme wijn met specerijen, die wel erg lekker was. Een soort gluhwein, zeg maar, die we hier nog nooit eerder hebben gehad. En zodoende kon ik dat andere bocht laten staan.

En ik wil eigenlijk geen kritiek spuien over de gewoontes hier (dan moet je hier niet komen wonen) maar…… in de loop van de avond kwamen ze regelmatig langs met plakjes cake. En dat vind ik wel niet zo smerig, zoete cake bij de wijn.
Bij de koffie aan het eind van de avond, ja dan is dat lekker.
Bij de wijn hoort, vind ik, een portie bitterballen of een paar kroketten. Daar heb je wat aan.
Maar ja, die culinaire hoogstandjes kennen ze hier niet.

En na afloop liepen we samen het pikkedonker in, je zag geen hand voor de ogen en dan is het moeilijk de rechte weg te houden en niet in de greppel te geraken. Of zou die gluhwijn er ook nog iets mee te maken hebben gehad?