Schrikkelen.

Wat zou je eigenlijk moeten doen op een schrikkeldag, moet je dan schrikkelen?
Ik weet niet hoe dat moet, ook al heb ik in mijn leven al de nodige schrikkeldagen mee gemaakt. Al 16 keer als ik het goed heb.

Dus niet wetende hoe deze dag passend door te komen, heb ik me maar weer op mijn hek gestort. Bij wijze van spreken dan.
Al zagend, borend, hakkend en frezend heb ik me uitgeleefd om 20, zo goed mogelijk passende, pen en gat verbindingen te produceren. En dat is nog een heel werk.

Maar ik had er mooi geluk bij, het was stralend weer, een korte broek waardig.

Hek.

Ik heb de eerste paal geslagen voor het hekproject. Nou ja, geslagen.
De eerste paal is geplaatst en met een stalen strip aan de schamele resten van een vroegere, reeds lang verdwenen poort vastgezet.
Hopelijk wordt het sterk genoeg.

Ik heb via betrouwbare bron vernomen dat dit project in NL nauwlettend en met angst en beven gevolgd wordt. Men is blijkbaar bang dat deze doorgang te smal wordt om een caravan door te laten.
Waar zouden ze anders naar toe moeten met vakantie?
Men kan gerust zijn, ik heb het echt nagemeten en zelfs mijn camper kan er door.
Echt, het komt goed!

Hekkie.

Ik heb het al eens eerder geschreven: er moet een toegangshek komen om al te vrijmoedige marchandeurs te beletten zomaar ons terrein ongemerkt te benaderen.
Daar bovenaan het afrit, bij dat hek kunnen ze dan bellen en netjes wachten tot wij believen ze al dan niet binnen te laten.

Dus heb ik nu een plannetje gemaakt hoe dat hek er uit moet gaan zien. Want uiteraard maak ik dat weer zelf, ik moet toch wat te doen hebben. En daarbij, het is ook nog eens een stuk goedkoper dan een kant en klare poort.

Mijn keus is gevallen op een eenvoudig hek, een engelse erfpoort, met een landelijke uitstraling. Mede ook omdat zoiets redelijk eenvoudig te maken is.
Hoop ik!

Vogels.

Wat vogels, waar vogels? Ik zie geen vogels.

Ik had, om mijn geweten te sussen en om de arme hongerende vogels te helpen midden in de grote koude winter, een mooi vogelvoerhuisje gekocht en vol met voer opgehangen.
Wij zaten daarna natuurlijk dagelijks uren achter het raam naar buiten te kijken om te zien hoeveel en welke vogels dankbaar gebruik zouden maken van deze geste.

Maar wat er ook kwam, geen vogel. Niet een! Geen korreltje zaad is genuttigd.

Ik geloof dat ik wel weet waar ze zitten. Bij een van de buren staat een grote loods die vol ligt met de gerst-en tarwe oogst van afgelopen jaar. Als je daar langs loopt hoor je een gesjielp van jewelste.

Daar had ik eerder aan moeten denken

Vorstschade.

Het is tijd op de schade te inventariseren die de strenge vorst heeft veroorzaakt.

Het valt mee en het valt tegen. De waterleiding naar het appartement is ontdooid zonder dat er lekkage is ontstaan. De solderingen hebben het gehouden.
De kapotte afvoerleiding is zonder moeilijkheden weer gerepareerd.
Niets aan de hand zou je zeggen.

Maar kijk ik naar de mimosa, die boom die zo prachtig bloeit in het vroege voorjaar, dan springen me de tranen in de ogen. Ik kan wel janken als ik zie hoe die er nu bij staat en het ga vergelijken met een foto op mijn blog van 20 februari 2011.

De dennennaald-achtige blaadje zijn bruin verkleurd en verdord, ik kan ze er met de hand zo afstrijken.
Als dat maar weer goed komt!

Opluchting.

Ook de kippen laten zich na de sneeuw weer opgelucht buiten zien.
Gedurende de hele vorst- en sneeuwperiode hebben ze gezellig samengehokt in één klein hokje zonder ook maar een snavel naar buiten te steken.
In het andere hok zat één enkel eenzaam zijdehoen haantje, die blijkbaar uit de gratie is.
Kippen kunnen zo hard zijn tegen elkaar.

Andere koek.

Nadat we ontzettend hebben moeten afzien tijdens de verschrikkelijke horrorwinter van de afgelopen tijd, kunnen we eindelijk weer doen wat we in februari het liefst willen doen: lekker lui in de zon zitten.
Iedereen is erg tevreden met het weer van vandaag. Ook de hond en de kat vinden het gezellig nu wij ook eindelijk weer eens buiten komen.

Zelfs Diny had het voorjaar in de kop.
Ze kwam tot de ontdekking dat we geen krop sla in huis hadden voor ons zondagse diner. Nu stappen we echt niet in de auto om voor een krop sla naar Saverdun te rijden.
Maar vanwege het zonnige weer bedacht ze dat het een mooie fietstocht zou zijn, aller-retour zo’n 25 kilometer. Zo kom je er nog eens uit en hebt je meteen de broodnodige lichaamsbeweging weer opgedaan.

En dat noemen we dus andere koek.