Zomer voorbij?

Wat een ellende, het weer is tinnef. Het is buiten koud, nat en dus onaangenaam. Binnen is het gelukkig alleen maar koud en onaangenaam. En daar is wel wat aan te doen, een kwestie van de gasketel weer in te schakelen om de grootste kilte te verdrijven.

Ook de houtkachel moest gisteravond worden aangestoken, want als Diny heel laat van het koor terug komt moet het natuurlijk wel gezellig warm zijn in de salon.
En dat was het dan ook wel.

Ik had er op gerekend dat we nog tijd zouden hebben om de schoorsteenpijp te vegen voor dat het stookseizoen zou beginnen. Doch daarvoor heb ik te lang gewacht.
Maar wie weet, misschien komen er nog weer warmere dagen zodat het alsnog kan. Er wordt beweerd dat zoiets ieder jaar moet.

En dan die regen, de hele maand heeft het niet zoveel geregend. 20 Millimeter in één nacht.
De grote regenton is al meer dan half vol gestroomd.

Supersnel.

De Nederlandse overheid, in dit geval de Nederlandse ambassade in Parijs, werkt blijkbaar soms supersnel.
Maandag hebben wij nieuwe paspoorten aangevraagd en vandaag lagen ze al in de bus.

Hoezo ambtelijk gedoe?

Brandhout.

Afgelopen winter heb ik met behulp van Ron, die toen net hier was, in het bos een aantal bomen geveld. Die hebben nu een hele zomer kunnen afsterven en opdrogen.

Maar nu werd het tijd om dat brandhout bij huis te slepen. Het kan nu even omdat de zonnebloemen op het omliggende bouwland net geoogst zijn en het land nog niet omgeploegd is. In deze korte periode moet ik mijn kans waarnemen.
Want door een veldgewas rijden met de trekker heeft een boer liever niet en over een geploegd land rijden lukt niet.

Zodoende ben ik een keer of acht met de trekker heen en weer gereden naar het bos, dicht bij Chicane, om alles op te halen. Ik mag dan wel niet op de openbare weg komen met de trekker, maar ik ben al die keren hooguit 4 auto’s tegen gekomen. Dus het gevaar is niet groot.

Nu wacht mij nog de grote uitdaging om alles kort te zagen en aan handzame brokken te slaan.

Paspoorten.

Gisteren was het weer zo ver. Iedere vijf jaar moeten onze paspoorten worden vervangen. Veel te vaak, vind ik persoonlijk want het kost tijd en geld, maar ja wie ben ik.

We dachten met de trein naar Toulouse te gaan, we hadden net een kortingsbon van de sncf in de bus gekregen. Lekker makkelijk en goedkoop en daarbij geen gekloot met parkeren.
Laat nu uitgerekend op deze dag de spoorlui in staking zijn.

Dus toch maar met de auto, geeft niks want het is natuurlijk geen wereldstad. Wel zijn er behoorlijk wat straten opgebroken, wat de reis niet makkelijker maakt.

In de stad aangekomen moesten we eerst naar een door het consulaat aanbevolen fotograaf, die als enige pasfoto’s kan maken waar de kritische Nederlandse overheid genoegen mee neemt. Bril af en stijf recht naar het vogeltje kijken, je komt er tot ergernis van Diny altijd erg beroerd op te staan.
Maar je krijgt er wel 8 afdrukken van mee terwijl je er maar één nodig hebt voor de pas. De rest kan je zo weg gooien omdat ze te vreselijk zijn om te bewaren. Gelukkig kijkt niemand ooit naar onze passen, waar we ook heengaan.

In het consulaat was het een komen en gaan van Nederlanders die net als wij ook nieuwe passen nodig hadden en die we ook al eerder gezien hadden bij de fotograaf. Wij, expats, voegen zo toch wel een hoop toe aan de economische opleving van de stad, ook al omdat er natuurlijk ook gegeten en koffie gedronken moet worden.

Het bleek dat de formulieren die ik gedownload had van de site van buitenlandse zaken niet de juiste waren en dus mochten we ter plekke nieuwe invullen. En de vingerafdrukken laten scannen, dat was wat nieuws voor ons. Dat was 5 jaar geleden nog niet.
Over 5 jaar krijgen we een chipje geïnjecteerd? Voor onze veiligheid moet alles wijken.

Over veiligheid gesproken: toen we daar voor de balie zaten belde er iemand aan waar de consulaat dame niet blij mee was. Op een klein schermpje was te zien en te horen dat een bar slecht nederlands sprekend, licht getint individu probeerde binnen te komen zonder afspraak. Maar daar was geen denken aan. De man begreep er niets van en kwam een paar minuten later terug met een andere man, groot en gespierd, die iets beter Frans sprak. De dame hield voet bij stuk, zonder afspraak kom je er niet in. Eigenlijk was ze doodsbenauwd, want die man was er al eerder geweest.
Ik was benieuwd of ze zich zouden laten afpoeieren en of ze zich naar binnen zouden dringen zodra wij de deur uit zouden gaan. En wat zou ik als dapper manspersoon dan moeten? Heldhaftig een trouw en ijverig onderdaan van onze koningin verdedigen of toch vooral aan lijfsbehoud denken?

Gelukkig heb ik de keuze niet hoeven maken, ze waren weg.
En over een paar weken krijgen we de paspoorten per post toegestuurd.

Barcella.

Even voor de muziekliefhebbers onder mijn trouwe lezers en ook voor alle anderen.
Op france trois was gisteren een prachtig muziekprogramma te zien, genaamd Chabada. En deze was voor ons bijzonder omdat daar de band waar Marcel bij speelt acte de précence gaf. Wij hebben uiteraard gekeken en vonden het erg mooi.

Wie mee wil genieten kan een tijdlang op de franse uitzending gemist klikken. Als je niet het hele programma wilt bekijken, begin dan op 17 minuut en 35 seconden.

En voor wie hem life wil beluisteren: op 16 oktober a.s. treden ze op in Toulouse in “salle nougaro”.
Wij gaan zeker en gewis!

Koppensnellen.

Voor ons huis ligt een klein driehoekig stuk grond. Een stuk grond dat uitstekend geschikt zou zijn om enkele geiten op te laten grazen.
Maar dat kan ik niet doen omdat het stuk grond niet van ons is en omdat we het ook niet kunnen kopen.

Nu groeit er op dat miezerige stukje grond een armzalige hoeveelheid zonnebloemen die vandaag rijp is om te oogsten.
Daarvoor komt er een kolossaal grote oogstmachine zich door het toegangspad wurmen, waarvoor ook nog enkele van mijn bomen gekortwiekt moeten, worden om er door te kunnen. Dit alles om in 10 minuten tijd de zaadkoppen van de stengels af te snijden.

Ik houd vol dat ze dat stukje grond beter aan mij kunnen geven, want dat gewas verbouwen kost volgens mij meer dan het oplevert.

Om het evenement te zien: klik hier op.

Vakantie (bijna) voorbij.

Niet voor mij natuurlijk, ik heb altijd vakantie. Maar wel voor onze vakantiegast, ze mag morgen weer naar huis.
Ze heeft het erg getroffen met het weer dat we hier tot nu toe hebben. Na een kleine inzinking is de temperatuur hier weer optimaal. Kan niet beter.

Overdag maak ik me zo nu en dan vrij van mijn drukke bezigheden om een wandelingetje met haar te maken en ’s avonds wordt ze ingewijd in de kunst van het mandala kleuren.