Sneeuw.

Ja, echt waar, er is sneeuw gevallen. Gelukkig niet hier, maar om naar Andorra te gaan zijn sneeuwkettingen nodig.
Niet dat ik naar Andorra wil, maar het is toch vermeldenswaardig omdat dit de eerste keer is deze herfst.

Ik heb absoluut geen zin de deur uit te komen, want hier mag het dan wel niet sneeuwen, ook hier is het koud en nat. Erg onaangenaam. Wat doen we hier eigenlijk, met dit weer kunnen we net zo goed ergens in noord-groningen wonen.

Dus heb ik me maar een binnenklusje opgezocht.
Het werd tijd dat de binnendeuren eens een opknapbeurt kregen. Ik het er meteen maar even een raampje in gemaakt, want dat tussenhok (zoals we dat vertrek eerbiedig genoemd hebben) had geen enkel raam en het was daar altijd aardedonker.

Nu is dat iets beter. Het zijn de kleine dingen die het doen….

Kopzorg.

Er zit een lek onder de vloer. Wat voor lek is nog onbekend, dat zoeken we op.
We zien dat in de slaapkamer-en gangkast de muur onderaan doornat wordt, de schimmel zit er op.
Ook na het verhelpen van de verstopping in de rioolbuis blijft het nat. Zelfs heb ik de wc er al weer af gehad om de aansluitingen te controleren op lekkage. Erg vervelend allemaal.

Nu zijn er drie mogelijkheden te bedenken.
1: de centrale verwarming is lek onder de vloer.
2: de rioolbuis is stuk waardoor bij het doorspoelen water onder de vloer komt.
3: de waterleiding lekt.

Mogelijkheid 1 schakelen we uit. De cv-leiding is helaas wel een beetje lek maar niet zo veel dat het zo erg nat kan worden. Dit is van later zorg.

Mogelijkheid 2 testen we uit door die wc een poos niet te gebruiken en de afvoer van de keuken even de vrije loop te geven. Nu, na een week, kan ik nog niet echt merken dat het beter en vooral droger is geworden.

Mogelijkheid 3 is alleen te controleren door de waterleiding een paar weken dicht te draaien. Dat zou kunnen als we besluiten om de zuid-franse kou een poosje te ontvluchten en naar zuid-spanje of Marokko vertrekken. Bij terugkomst zou het dan duidelijk moeten zijn.

Maar hoe dan ook, er komt weer werk uit voort. Of het riool moet op één of andere manier worden vervangen, of hetzelfde voor de waterleiding. Als er nu maar een kruipruimte was!
Ik wordt al moe als ik er aan denk.

R.I.P.

Zoek maar niet langer, ik heb hem zelf al gevonden.

Aan de kant van de weg in een greppel en zo plat als een pannenkoek. Aangereden door een auto en overleden in de kracht van zijn leven.
Geen fijn gezicht!

Roep’n.

Facebookvrienden van Diny weten het al. Onze broccoli uit de groentetuin stikt van de rupsen.
Geeft niks natuurlijk, de broccoli is er even lekker om en het schijnt dat rupsen voedzaam en gezond zijn. Vol met vitaminen, proteïnen, mineralen en eiwitten.
Ondanks dat wast Diny de meeste rupsen er wel vooraf af.

Toch schijnt het wel bijzonder te zijn, want uit de Achterhoek kwam de reactie: “wi’j hept vooral roepen in de moos”.
Dat mag dan zo zijn, maar wi'j hept hier geen moos, oftewel (voor de niet-achterhoekerse lezers, die gelukkig met velen zijn) boerenkool.

13.

Het getal 13, een ongeluksgetal? Je komt er vanzelf voorbij, als je maar lang genoeg wacht.

Gisteren was het precies 13 jaar geleden dat we met heel ons hebben en houden naar Zuid-Frankrijk zijn getrokken, het onbekende tegemoet.
Nu, 13 jaar later, vinden we het nog steeds een goede stap die we toentertijd gezet hebben.

Zouden we het in Nederland dan zoveel slechter hebben gehad als we waren gebleven? Nee, vast niet, maar wel anders.
En zullen we hier dan voor altijd blijven, zoals ons wel eens wordt gevraagd? Wie weet, de tijd zal het leren. Wellicht kijken we er over 13 jaar weer heel anders tegen aan.

Wijn en zwijn.

Volgens wikipedia “is de primeurwijn wijn van de eerste persing, met veel 'fruit', vaak nog wat schraal bij de eerste slok, maar in de afdronk kan al wel de kwaliteit van dat jaar en dat huis worden herkend”.
Dat laatste is ons helaas niet gelukt.

Net als in andere jaren, de nieuwe wijn was niet te zuipen!
De eerste fles die we probeerden leverde klare azijn op.
Een andere fles, een beaujolaiswijn uit Gaillac, die ons werd aanbevolen als toch wel erg lekker, vonden we wel wat beter, maar nog niet je van het.

(Een beaujolaiswijn uit Gaillac, vreemd, ik dacht toch werkelijk dat de beaujolaisstreek heel ergens anders in Frankrijk gesitueerd is).

Maar het vlees van een wild zwijn is toch wel erg lekker. Goed van structuur en weinig vet. Het is natuurlijk afhankelijk van hoe het klaargemaakt is. Als het in deze grote hoeveelheden gegrild wordt is, jammer genoeg, niet alles even goed gaar en gekruid.

Gelukkig werd tijdens het eten ook een côte du rhône op tafel gezet, een lekkere wijn die al een jaar heeft kunnen rijpen. Dat had toch echt wel onze voorkeur.

Verder werd door een deel van de Esplassers (het andere deel kon de tv niet zien) met grote aandacht een belangrijke rugbywedstrijd op tv gevolgd.

Eindelijk is ie d’r.

« Jamais les vins primeurs du beaujolais n’ont été aussi bons ».

"Nog nooit was de nieuwe beaujolais zo geweldig goed als deze keer". Zo stond het in de krant en dus is het waar.
We hebben er weer een heel jaar op moeten wachten, maar vanavond gaan we hem proeven in de salle de fêtes van Esplas. We kunnen bijna niet wachten zo benieuwd als we zijn naar die vreselijk goede kwaliteit. We vinden er meestal niks aan, maar nu zal het anders zijn. Of niet soms?

De derde donderdag van november mag deze wijn wettelijk eindelijk voor het eerst gedronken worden. Dus afgelopen woensdag ’s nachts om 12 uur was het weer zover. Wij moesten hier het geduld op brengen om tot zaterdag te wachten.

En als klap op de vuurpijl, vermoedelijk om de avond toch nog goed te maken, krijgen we deze keer ook nog sanglier te eten. Zwijnenvlees.
Er zullen er vermoedelijk veel geschoten zijn dit jaar, hoewel ik dat hier in de buurt niet heb gemerkt.
Een buurman, die boer is, verheugt zich er op: “kan ik me eindelijk wreken op die rotbeesten, ze vreten al mijn mais op en nu is het mijn beurt”.
Ik heb hem gezegd dat ik helemaal aan zijn kant stond en hem zou helpen met zijn wraak!

Een aardig filmpje over die nieuwe wijn is hier te zien. Helaas in het Frans, maar de plaatjes spreken voor zich.