Normaal.

Ik zag in een reportage van PowNews (ja ik beken, daar kijk ik wel eens naar) dat de Achterhoeker de meest ongezonde levensstijl heeft en het meeste alcohol drinkt van alle Nederlanders. En velen zijn daar wel trots op.

Wat schrok ik daar van. Want ik ben er achter gekomen dat ik mijn favoriete godendrank whiskey niet zo erg lekker meer vind en, nog erger, dat ik er niet meer zo goed tegen kan. En een echte bierdrinker ben ik ook al nooit geweest. Zou ik dan toch geen echte Achterhoeker meer zijn? Ben ik dat toch al te lang weg uit die (bijna) mooiste streek van Nederland?

Maar toen ik nog even verder keek, hoorde ik dat zelfs de leden van de wereldberoemde band Normaal met het zelfde probleem kampen. Ook zij hebben het niet meer zo op dat gezuip en gegooi met bier. Het lijkt een ouderdomsverschijnsel te zijn.

En dat gaat helaas nooit meer over!

Nog meer winter.

Op de foto zie je het zelfde uitzicht als eerder, maar dan in het wit. Eén groot sneeuwfront die reikt van Nl. tot helemaal hier. En dat hoeft van ons niet, tenminste dat tot hier reiken. Wij willen geen sneeuw, wij willen zon.

Je kunt dan meteen geen kant op, de hellingen zijn dan te glibberig voor onze autowielen zonder winterbanden. Gelukkig hebben we nog wel voor een paar dagen enige brokken paarderundvlees in de vriezer. Dus we zullen vast niet verhongeren.

Onze arme buren, die deze week over waren uit Wales (ze hebben het verder erg goed getroffen met het weer), moesten vanmorgen al vroeg weer naar huis. Al schuivend en scharrelend probeerden ze richting Groot Brittannië te rijden.  Ik heb ze een bon voyage gewenst, zij liever dan ik.

Maar tot mijn verbazing zag ik om 12 uur al een sneeuwschuiver voorbij komen. En aangezien de temperatuur boven nul geraakte was de weg al snel weer berijdbaar.

Bar en boos.

Ik had het over mooi weer en zo. Dat is vandaag wel anders, het vriest en het sneeuwt. En dat nadat ik gisteren nog dacht dat ik de waterton wel weer klaar kon maken om water op te vangen als het weer eens zou gaan regenen. Ik dacht dat we de winter wel achter ons gelaten hadden.

Maar dat mag je dus niet denken in februari. Ik had wijzer moeten zijn, zeker op mijn leeftijd waarbij je alles al eens mee gemaakt hebt.

We mogen vandaag en mogelijk ook morgen weer lekker bij de warme kachel blijven zitten, hopende dat de waterleiding naar het appartement niet al te zeer bevriest.

Ongeduld.

We zitten al de hele maand te wachten op droog weer zodat ik eindelijk weer met die vijver verder kan. Nu is het al de hele week zover dat de zon schijnt en de grond wat aan droogt.

En wat gebeurt er? Er gebeurt niks, tenminste niet aan die vijver. Ik zit maar ongeduldig te wachten tot ik eindelijk weer een beetje uit de voeten kan.

Is dat frustrerend of is het dat niet?

Ja, dat is het!

  

Toch leuk.

Bezoek had ik niet werkelijk verwacht, bloemen eigenlijk ook niet echt.

Daarom was het des te aardiger dat ik toch nog een felicitatiekaartje mocht ontvangen vanwege de uitbreiding van de kippenstapel. En ja, het gaat wel goed met de tweeling.

Leuk, Ineke!

Een boom te veel.

Dat heb je wel eens, soms ga je te ver. En dat was ook zo bij het bomenkappen. Misschien, heel misschien, je weet het natuurlijk nooit, zou ik nu geen pijn in mijn rug hebben als ik zaterdag eerder was gestopt met het omzagen van die bomen.

Maar weet dat maar eens van tevoren.

In elk geval heb ik nu even het werk af en kan ik lekker in de zon gaan zitten om een boek te lezen. Want dat treft natuurlijk wel: het is stralend mooi weer en voor het huis en uit de wind mag je het zelfs warm noemen.

Dat is dus een geluk bij een ongeluk. We boffen toch maar.

Nieuw leven.

Gisteren rond 9.00 uur a.m. werd het leven geschonken aan een gezonde en mooie twee-eiige tweeling. De pleegmoeder en de kleintjes maken het naar omstandigheden zeer goed. Aangezien het geslacht nog niet bekend is, moeten ze voorlopig naamloos door het leven. Zodra het geslacht wel bekend is komt er een probleem tevoorschijn: mocht het blijken dat ze van het mannelijk geslacht zijn dan worden ze enige tijd later geslacht. En opgegeten.

Aangezien dat natuurlijk erg zielig zou zijn hopen we van harte dat beide kuikens van de vrouwelijke kunne blijken te zijn zodat ze ons, als de tijd daarvoor rijp is, veel eieren zullen schenken.

Bezoek alleen op afspraak, bloemen zijn altijd welkom.