Leve de koning.

Natuurlijk hebben we vandaag mee gejuicht bij de inwijding van onze nieuwe koning. Het is tenslotte niet niks zo’n verandering. Van nu af komt alles weer goed.

En natuurlijk waren we nieuwsgierig naar wat er deze dag allemaal te beleven viel in les Pays Bas. Gelukkig liet Orange(!) ons vandaag niet in de steek en konden we online kijken naar de gebeurtenissen. Dat is wel eens anders.

Dus het computertje stond vandaag op het aanrecht  en voor de sfeer staat Diny een worteltje schrappen, tenslotte is het oranje boven vandaag.

Op uitnodiging van de Nederlandse consul honoraire en de burgemeester van Toulouse zouden we 2 mei ook nog naar een koningsreceptie kunnen gaan in het stadhuis van Toulouse. Vermoedelijk is dat iets waar alle Nederlanders in-en om Toulouse naar toe kunnen gaan om samen in alle verbondenheid op de gezondheid van onze nieuwe vorst te toasten. Dat zouden we kunnen doen! Maar ja, dan is Marcel jarig en we moeten kiezen.

Wat een toestand.

Wat te doen op deze bijna winterse dagen? Het regent en het is koud buiten, zo koud dat Anka en ik geen zin hadden om zelfs maar een korte zondagmorgenwandeling te maken. En dat zegt toch wel wat.

Dus verstop ik me maar in mijn hobbykeet om nuttige dingen te doen zoals het opnieuw in de verf zetten van de tuinbanken. Daar sta ik droog en uit de koude snijdende wind. Zo ben ik toch een beetje nuttig bezig. 

En als het helemaal niet meer gaat dan pak ik mijn E-reader en ga bij de kachel een boek zitten lezen.

Of ik ga me kwaad zitten maken over de dreigende Europees wetgeving die de teelt van en handel in zaaigoed aan banden probeert te leggen. Zou het werkelijk zo ver komen dat zelfs ik nog moeizaam de barricaden op moet klimmen om te protesteren tegen dit soort Monsanto en consorten bevoordelende maatregelen?

En nu ik toch aan het mopperen ben over Monsanto: ik sprak laatst met iemand die vrolijk zat te beweren dat hij kwistig strooide met het landbouwvergif Roundup. Hij vond het niet zo mooi dat er lang gras door het gaas om zijn tuin groeide, dus spoot hij dat maar weg met dat vergif. Nu lees ik over onderzoeken die uitwijzen dat dat spul behoorlijk kankerverwekkend kan zijn. Die beste man had dan ook al enige chemokuren achter de rug. Zou er een verband zijn?

De zeven dwergen.

Niet alleen wijzelf moeten ons kunstmatig verwarmen, ook de jonge kuikens moeten warm gehouden worden onder de rode lamp. Moederloos houden ze zich staande in deze wrede koude wereld. Wezenloos kijken ze om zich heen op zoek naar de warme zon.
Ach, was het maar zomer!

Brrrrrr.

Twee avonden achter elkaar hebben we met onze gasten tot laat buiten gezeten te klassineren. Een redelijke temperatuur en volle maan, dus wat wil je nog meer. Hoe romantisch.

En nu? Nu is het tinnef. Het is koud en het regent, het is zo koud dat de kachel weer aan moet om het behaaglijk te hebben. Is het niet schandalig? Ja toch?

En dat terwijl ik vanmiddag nog bij een lekker temperatuurtje deze prachtig bloeiende seringen kon fotograferen. Is het niet mooi? Ja toch?

Hoog bezoek.

Nou ja, hoog--------, bezoek dus.

Jan en Sabine genieten een poosje van het warme zuiden. Want warm is het, tenminste in de zon en uit de wind.Dat wordt verbrande velletjes, vanavond!

Voor Diny mag het zo te zien nog wel wat warmer worden voor ze zich echt aanpast aan de warmte. Zij is wat voorzichtiger. Maar wij zijn dan ook reeds aan veel mooi weer gewend.

En die beide grote dames die achter de schuur aan de dogpin liggen vinden het ook prima in de schaduw.

Feest.

Deze zondagmiddag stond in het teken van een feestje. Een feestje van Paul en Mizi. Paul was jarig en Mitzi bijna. We mochten tevens dienen als proefkonijn voor alle lekkere hapjes die ze de, hopelijk in grote getale aankomende, vakantiegasten gaan voorzetten.
Het kon er goed mee door......wat zeg ik: die hapjes waren erg lekker. Grote klasse.

Tevens mocht ik weer een groot aantal Nederlanders begroeten die we gemiddeld zo één keer per jaar ontmoeten. Ja, bij Mitzi en Paul.

En Diny? Diny mocht optreden met haar koortje. Ze was van plan om snel even haar nummers te zingen en dan ook op het feestje te komen. Maar vanwege de gebruikelijke chaotische organisatie liep het daar volledig uit de hand wat de tijd betreft, zodat ik de hele middag de honneurs alleen moest waarnemen. En dat is wel gelukt, ook al omdat we er erg mooi weer bij hadden. De pet moest er bij op!

Voorjaar in Esplas.

Nu is het dan ook echt voorjaar. De kuikens kruipen met veel moeite uit het ei want dat is hard werken voor die beestjes. Een eierschaal is niet zomaar doorbroken. Ze hebben wel een beetje pech want de kloek die ze had moeten uitbroeden laat het afweten. Toen ze één kuiken dat net was uitgekomen had platgetrapt, heb ik haar van haar taak ontheven en heb de broedmachine het werk laten doen. En nu gaan ze moede(r)loos onder de warme lamp. Op techniek kun je tenminste vertrouwen.

En de koeien van de buren mogen naar graziger weiden sloffen. Nu heeft Anka ook weer wat extra dieren om zich heen om af te blaffen.

En dat allemaal op een zondagmorgen in april.