Compost.

Wat doe je op een warme dinsdagmiddag nadat het gras is gemaaid en zon weer lekker begint te branden? Dan zoek ik een schaduwplek op waar ik me toch nog een beetje nuttig kan maken. Want dat moet natuurlijk, want ledigheid is ....enz.
In de schaduw van een paar boompjes staat, ligt of bevindt zich de compostbak waarin een redelijke grote hoop rijpe compost ligt te wachten. Maar dat moet vooraf nog wel even gezeefd worden. En daar is het goed weer voor. Dit alles natuurlijk, zoals altijd, onder goedkeurende blikken van snuf de hond.

Zomeravonden.

Het is volop zomer en dus zijn de boeren helemaal wild. De oogst is rijp en moet zo snel mogelijk van het land. De machines ronken tot in de kleine uurtjes over de landerijen.

En wij  zitten we al wekenlang tot 's avonds laat buiten te genieten van het mooie weer. Diny zit tevreden te lezen in haar mooi roodgehoesde e-reader en ik vermaak me met mijn tablet. Wat wil een mens nog meer.

En laat op de avond, als we (Anka en ik) de kippenhokken gaan afsluiten, komen we soms vreemde verrassingen tegen. Deze keer hoorden we een vreemd gekreun in het kreupelhout. Ik dacht nog: wat ruist daar...... Bij nadere beschouwing bleken daar 3 egels rond te scharrelen die rare geluiden maakten. Zou het soms egelpaartijd zijn? En even later schoot Anka als een snoek het weiland in om achter een, mij onbekend, wezen aan te rennen. Zij ziet, hoort of ruikt nog veel meer als ik.
Ja, er is veel te beleven op het platteland.

Panorama.

Even uitproberen, met de tablet kun je ook panoramafoto's maken, zo staat geschreven. En inderdaad, het werkt. Alleen het blog bewerken vanaf de tablet gaat me nog niet zo goed af. Maar wie weet, ooit zal ik dat ook kunnen.

Zomer.

Zomer 2013, wie had in het koude en natte voorjaar ooit kunnen dromen dat deze temperaturen te voorschijn konden worden getoverd. Want het is warm en we vreten helemaal niks uit. We zitten op het aller koelste plekje een beetje onze tijd uit.

Nou ja, niks uitvreten: ik ben gisteren en vandaag toch nog weer eens naar de tandensmid geweest want er was een hoop achterstallig onderhoud. Zelfs meer dan ik zelf wist. Steeds weer kwam die vent met wat nieuws: een gaatje hier, een wortelkanaalbehandelingetje daar, een kiesje trekken rechtsonder, een paar verloren vullinkjes midden boven, een afgebroken kies in een verre hoek. Ik heb nog één vervolgafspraak en dan vind ik het welletjes met die martelgang. Nu moet ik eerlijk bekennen, de verdovingen die hij mij toedient werken perfect, het gaat tegenwoordig wel wat anders dan bij de kinderbeul uit mijn jeugd.

En verder heb ik nu mooi tijd om mijn nieuwe Samsung tablet uit te proberen. Daar gaat héééél veel tijd in zitten.

Rooien

Onder grote en oplettende belangstelling van de hond ben ik begonnen met het rooien van de vroege aardappelen. Vanmorgen heel vroeg zodat het nog niet al te warm was.
"Man, man, wat een wark!" Wat een zware rotgrond is het toch en wat een magere oogst hebben we ook dit jaar weer.
Ik zei net tegen Diny dat dit hoogst waarschijnlijk de laatste keer is geweest dat ik aardappelen poot. Teveel zweetdruppels voor te weinig opbrengst.
Dat mag best van haar zei ze, mits ik een regionale aardappelboer kan vinden die een goed, lekker en onbespoten product verkoopt.
Dat wordt nog zoeken.

Zie de maan.....

......schijnt door de bomen. En dat in juli al, het is nog lang geen sinterklaas.
Maar dit soort dingen zie je als het lang warm blijft en we dus ook heel lang voor het huis blijven zitten mijmeren. Ik zag vandaag het getal 37 op de thermometer en dat mag je toch wel warm noemen. Zo warm dat een mens eigenlijk helemaal niks zou moeten doen. En dat doen we dus ook maar niet.
Want we vallen inmiddels bijna in de gevarengroep van ouderen die zo moeten oppassen dat ze wel genoeg drinken en dat soort waarschuwingen. Fijn dat men aan ons denkt en met ons begaan is.

Braaf.

Braaf, dat zijn ze allebei.
Blekkie van de buren kwam gisteren al kwispelstaartend aanwandelen met een geraamte van een kip in zijn bek. Hij kwam naast mij liggen en gaf het aan mij als een heel fijn cadeautje. Ik was er dan ook hevig blij mee.
En Anka heeft ons gisteren weer eens verlost van een behoorlijk lange slang. Ongevaarlijk naar men zegt, maar toch griezelig om bij huis te hebben. Maar met één flinke beet achter de kop heeft ze alle problemen opgelost, met een gebroken ruggengraat gaf de slang de geest. En daar was ik nog heviger blij mee.