Het grote feest.

Wat doe je als je al oerend lang getrouwd bent. Zoals wij, al 45 jaar.

Dan kun je natuurlijk een heel groot feest organiseren voor een ieder die daarvoor komen wil. Of je doet iets anders.
Wij hebben deze keer voor iets anders gekozen en wel voor een intiem etentje voor 4 personen in Carla Bayle.

Gezellig en lekker.

Bloederig drama.

Marcel en Sylvie zijn een paar dagen met de camper op pad, de bergen in. Ze treffen het met het warme weer.
Ook de kippen treffen het want nu hun hond ook mee is, kunnen ze weer rustig rondscharrelen in de tuin

Ik zelf neem de kans waar om even rustig de dakgootplank te schuren en in de lazure te zetten zodat weer een beetje minder haveloos lijkt.
Zo blijft er altijd wel weer wat te doen.

Ik mag nog van geluk spreken dat ik dit nog kan en mag doen.
Eergisteren was ik ergens anders aan het knutselen om een verstopping op te lossen. Bij het opstaan uit een geknielde houding stoot ik mijn inmiddels erg dun behaarde hoofd snoeihard aan een dikke rozenstam met erg scherpe doorns.
De gevolgen waren niet mis, uit een grote schram gutste mijn kostbaar bloed ter aarde. Het koste een halve rol closetpapier alvorens dit bloeden gestopt was.

En ja, het gaat wel weer, dank jullie voor de belangstelling.

Vakantiegangers.

Dat is specifiek vakantiewerk, onder toeziend oog van Fifike, vlees braden op een kolenvuurtje.
Gaarne doe ik mee met het opeten van het (half?)gare voedsel.

ING en de papierloze wereld.

In deze moderne computertijd sta je soms nog te kijken van de hoeveelheid papier die verspild wordt door instanties.

Twee brieven van de ING-bank, één voor ieder van ons, met het verzoek om een formulier in te vullen om aan te geven of we een adres, telefoonnummer en weet ik wat nog meer in Amerika(!) hebben. Nee dus.
En de hoeveelheid papier dat meegestuurd wordt om een en ander toe te lichten in het Nederlands en het Engels (geen Frans) is gigantisch. Wat dus allemaal rechtstreeks in de oud papierbak gaat.

Dit is, op het Griekse beveiligingshek van de koning Wimpie na, de grootste verspilling van de afgelopen tijd.

Vakantiegangers.

Kijk daar heb je wat aan. Er ligt een lading brandhout om te kloven en direct springen de vakantiegangers bij om pa/oom te helpen bij deze zware klus.
Beter kan ik het niet krijgen.

Als beloning mogen ze er 's avonds, als het weer er naar is, al een deel van verstoken.
Ik zal er toch iets voor over moeten hebben.

Mariage.

 
We werden uitgenodigd om het huwelijksfeest bij te wonen van de dochter van de buren. Je weet wel, die mensen van de bar a bonbons.
Gisteren was het dan zo ver.

Om half vier werden we verwacht bij het gemeentehuis voor het kijken naar het voltrekken van de burgerlijke formaliteiten.
Na enig wachten kwam het bruidspaar aanronken, hij op een aftandse motorfiets en zij in een volkswagencamperbusje uit een al lang vervlogen tijdperk. Trés nostalgique.

De burgemeester van Esplas, een voormalige aangetrouwde oom van de bruid, is inmiddels een ervaren huwelijksvoltrekker want net twee weken geleden had hij ook al een trouwerij. De eerste sinds lange tijd.

En vermoedelijk deed hij het goed want na enige tijd kwam het bruidspaar glunderend weer uit het gemeentehuis zetten. Wij stonden buiten want het aantal genodigden kon lang niet in het trouwzaaltje gestouwd worden.

Daarna ging het in optocht naar de kerk waar meneer pastoor ons al stond op te wachten. Ook voor hem is het bijzonder want zo vaak wordt de kerk van Esplas niet gebruikt, en nu al weer de derde keer in een paar weken. Hoezo ontkerkelijking?

De dienst was met zorg voorbereid, alles stond beschreven op een mooie liturgie, maar helaas was het eentonige gemompel van die pastoor ondanks de geluidsinstallatie absoluut niet te verstaan. Althans door ons niet, ik hoop voor de Fransen dat zij er meer van mee gekregen hebben. Ook de akoestiek in zo'n kerk helpt niet mee. Maar ook deze keer werd ik weer bevestigd in mijn opvatting: dit is niks voor mij.

Na de dienst was er een eindeloze fotosessie bij de plaatselijke fotogenieke waterput, iedereen moest of wilde op de foto met het bruidspaar. Nee, wij hoefden niet zo nodig en we hebben dit van gepaste afstand aan gekeken.

Het vervolg was een uitgebreid aperitief in de feesttent van Esplas, die was opgezet in een dorpje zo'n 30 kilometer hier vandaan. In een heel lange optocht van vele tientallen luid toeterende auto's reden we daar naar toe.

Daar ter plekke konden we ons laven aan drank, muziek, zang, dans en lekkere hapjes.
Even was er nog een misverstand of we nu ook waren uitgenodigd voor het aansluitend diner. In de feestzaal stonden de luxe gedekte tafels te wachten op heel veel hongerige eters.
Het kwam er uiteindelijk op neer dat dit niet de bedoeling was maar dat we om middernacht gerust terug  mochten komen voor het dessert. Ja, ja!

Maar al met al waren we wel tevreden met de gang van zaken want die uitgebreide maaltijden na tien uur 's avonds, daar houden we niet echt van. Maar dat ligt aan ons.

En daar komt bij: 's lands wijs, 's lands eer.

Prestaties

Vakantie is niet makkelijk, voor sommigen tenminste niet.
De ene dag moet je laten zien dat je tot grote prestaties in staat bent. Zoals tegen een hele hoge berg op fietsen. Deze keer de col d'Agnes en de port de l'Hers, niet te onderschatten kuitenbijtertjes die ook vaak door de tour de france worden aangedaan.

Ook de supporters moesten die zelfde colletjes over, maar dat ging per auto dus dat was te doen.

En dan wordt de volgende dag alweer een beroep gedaan op de werklust voor het  kloven van een grote stapel hout.

Gelukkig werden vrouw en kinderen met rust gelaten zodat die konden doen waar ze zin in hadden.