Mijn strijd gestreden.

En hier istie dan, de modelmolen Les Tamaris.

Het heeft me bloed, zweet en tranen gekost om dit model te maken, ook al omdat ik alles van een redelijk onduidelijke tekening moest overnemen. En ik eigenlijk ook niet weet hoe een molen nu werkelijk in elkaar zit. Maar ik heb toch al improviserend een aardig ding in elkaar gespijkerd.

De kleuren zijn een eigen bedenksel, ik vond het wel grappig om de wieken de nationale kleuren te geven van mijn beide woonlanden: rood-wit-blauw en/of blauw-wit-rood. Ik geloof niet dat er een echte molen bestaat in deze kleuren.

Nu moeten nog zeilen voor de wieken gemaakt worden, anders kan de wind er geen vat op krijgen en gaan ze niet draaien en dan is al het werk te vergeefs geweest.

Ik zal binnenkort in Nederland maar eens enkele molens van dichtbij gaan bekijken. En ja ik weet het: dat had ik eerder moeten doen!

En nu komt er alweer een moeilijke fase: Wat zal ik nu hierna weer eens gaan maken ?

Open kapje.

Een cabrio molen? Nee hoor, er komt nog wel een kapje op. Wel heeft de kap een kijkvenster waardoor je het binnenwerk kunt zien draaien. Mocht de wind de wieken ooit in beweging krijgen. Dat heb ik nog niet uitgeprobeerd.

Maar een omloop met het hekwerk is al wel gemaakt. Ook dat was nog weer een heel secuur geknutsel om alle latjes precies op maat te krijgen en goed vast te lijmen. In het echt sla je er een paar grote spijkers in om alles vast te zetten, maar daar is hier alles net te fragiel voor.

Nog steeds niet klaar?

Komt er nog wat van? Je bent al een volle maand bezig met het bouwen van dat molending!
Deze en andere vragen van trouwe lezers komen steeds binnen stromen!😉

Maar goed, alle gekheid op een stokje: er is wel enige voortgang te bespeuren, ondanks dat we tussentijds ook nog een mooie passentocht hebben gemaakt met de camper.



De raampjes en de deurtjes zijn passend gemaakt en nu is het tijd om de acht kanten te voorzien van wandbeplating. Dat is ook nog een hele meet-en aftekenklus omdat de wanden allemaal schuin, scheef, hol en bol zijn.
Het gaat dus nog wel een poosje duren.

Kipperikelen.

Met die kippen is altijd wel wat te doen. Gistermorgen kwam ik bij het kippenhok en zag één van de witte kippen zielig in een hoekje staan met een bebloede kop en blinde ogen. En als een kip iets mankeert gaat ze dood, zei mijn vader vroeger altijd al. Om haar verder lijden te besparen heb ik dat moment van overlijden handmatig versneld.

Wat er is gebeurd is niet te achterhalen, een vos kan er niet bij komen Die zou trouwens ook wel heel wat meer schade hebben aangericht. Een marter wellicht?

Vanmorgen werd ik om half zeven wakker van opvallend gekakel in het kippenhok. Oei, daar gaan we weer, dacht ik. En zo liep ik voor dag en dauw in de ochtendschemering, met de afnemende maan nog vol aan de hemel, in mijn onderbroek en gewapend met een dikke stok naar de kippen om ze indien nodig te verdedigen tegen welk onheil dan ook.
Ze liepen heel vredig en kalm wat te pikken in de binnenren.
Niets aan de hand, dus.

Ondersteboven.

Ja, ik ben er ondersteboven van.
Vanmorgen stopte Patriek, een vriendelijke Esplasser, voor het hek en vroeg of ik het al wist.
Wist, wat wist?
Nou, dat Chicane afgebrand was in de afgelopen nacht. Hij was wakker geworden van het vlammengeknetter en had de brandweer gewaarschuwd die natuurlijk niets meer konden redden. Hij liet me een filmpje zien van de vuurzee.

MERDE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik even later op de fiets om ter plekke te gaan kijken en jawel hoor, er is niets van over. De brandweer was nog ijverig aan het nablussen en de gendarme wilde graag weten wie ik was en hoe ik het wist.
En nee, ik had geen identiteitsbewijs bij me. Heb ik zelden nodig in Esplas.
Maar ik kon me toch nog nuttig maken door de watermeterput aan te wijzen zodat het weglekkende water kon worden afgesloten en door het mobiele telefoonnummer te geven van de burgemeester die natuurlijk ook gewaarschuwd moet worden.

De bewoners zijn op vakantie in Italië en waren dus niet thuis. Wellicht maar goed ook.
De oorzaak is nog onbekend.

Chicane in betere tijden.

Later mischien.

Later als ik groot ben, en geen zin meer heb ik het knutselen van kleine molens, ga ik net als mijn buurman een echt huis bouwen. Het constructiewerk komt op het zelfde neer, zie ik wel. Een kwestie van een heleboel balkens en planken aan elkaar timmeren. Dat kan ik ook wel!

Maar voorlopig ben ik nog met die molen bezig. Nu probeer ik er de nodige deuren en ramen in te fabrieken. Zelfs dat kost nog de nodige hoofdbrekens.
Het denkraam knarst en kraakt bij het zoeken en vinden van goede oplossingen. Maar het gerucht gaat dat het wel goed schijnt te zijn voor de hersenen.

En het hoeft ook niet even altijd makkelijk te gaan, toch?

Molenvervolg

Een beetje molen heeft een constructie waarmee de wieken op de wind kunnen worden gedraaid. Kruien, heet dat geloof ik.
Dus ontkom ik er niet aan om enig latwerk in elkaar te spijkeren tot een geheel dat enigszins op een molenstaart lijkt. Provisorisch nog wel, want het moet allemaal nog weer een keer uit elkaar genomen worden. 
Om die molen op de wind te kruien is er ook nog een kruiwiel waarmee die molenstaart op de goede plek getrokken kan worden. Het wiel is er al, vooralsnog zonder de bijbehorende trekkabels.



En dan komt nu de fase waarin ik de molen moet bedekken met een huid. En in die huid moeten dan ook nog weer een aantal deuren en ramen komen, zodat je het inwendige draaispul ook nog kunt blijven zien.

Eerst heb ik nu één zijde passend gemaakt, zodat ik nu een mal heb voor de overige kanten. Die moeten dan wel ongeveer het zelfde zijn!


Het allermoeilijkste lijkt nog te komen: het bekleden van de kap! Die is deels rond en deels scheef. Ik heb nog geen idee hoe ik dat oplos. Maar dat komt nog wel. Denk ik, hoop ik.