Feestje

Het was weer zover, het jaarlijkse Esplasser feestje. Uit alle hoeken en gaten van de wijde omgeving komen de Esplassers, ex Esplassers, familie van Esplassers, vrienden van Esplassers, in grote getale opdagen om dit mee te vieren.
Wij zaten deze keer aan de tafel van de grootste Esplasser familie, in een hoekje met meerdere Nederlanders. Maar ja, praten is er niet bij, dus wat maakt het uit. Luister maar naar de video!

Het is wel verbazingwekkend om te zien hoeveel jongere mensen er zijn in vergelijking met tien tot twintig jaar geleden. De Fransen sterven nog lang niet uit.

Even bijpraten.

Het blijft maar mooi weer, de ene dag wat warmer als de andere, maar de hangmat onder de treurwilg wordt trouw door mij gebruikt. Dat moet ook wel, want echt werken is er de laatste tijd niet bij.
Veuls te warm!

Ja, tussen de bedrijven door kon er nog een stoepje betegeld worden. Steeds maar wachten tot de achterkant van het huis in de schaduw lag en dan de kans waarnemen.

En weer eens de tandarts opzoeken. Het is gelukkig niet zo dringend als de vorige keer, een verloren vulling moet gedicht worden.
Ik bel vanmorgen voor een afspraak en ik krijg me toch een verhaal te horen van hun antwoordapparaat! Heel lang, heel snel en heel onverstaanbaar. Tenminste voor zo'n onnozele fransprater als ik.

Ik moest toch naar het dorp om boodschappen te doen en ging bij de tandarstpraktijk langs om zo een afspraak te krijgen. Om half tien was er niemand te bekennen, vakantie zeker. Vandaar dat lange verhaal.

Na de supermarkt nog maar weer een poging gewaagd, je weet maar nooit. En waarachtig, een mij onbekende jongeman kwam aan de balie en vroeg me wat ik kwam doen. Ik vertelde mijn probleem en hij nodigde me uit om mee te lopen en op de behandelstoel te gaan liggen!!!! Huuu ???!!
"Ja" zei hij "laten we meteen maar even kijken, dan zijn we er van af".

Bleek die jongeman, die me sterk aan mijn achterneefje Sebastiaan deed denken, mijn nieuwe dentist te zijn. Hij stelde zich voor als dokter Tchorowski-Pellizzari. Eh ja, dat dacht ik ook! En nee, dat heb ik niet zo maar onthouden, ik heb zijn visitekaartje hier voor me liggen.
Hij drukte er een noodvulling in en volgende week gaat we het afmaken.




En mijn nieuwe draaivogeltje vindt nog steeds dat het niet hard genoeg waait om echt te draaien.

Leed en lief.

We maken hier wat mee in Esplas. Vorige week moesten we een bijna 100-jarige buurvrouw begraven omdat ze overleden was na een jarenlange alzheimer lijdensweg.  De stramme katholieke instelling van het heilige leven die alleen in Gods hand is viert hier nog de boventoon, dus duurde het nog erg lang voor de verlossende dosis morfine enigszins verhoogd mocht worden.
Nu is begraven eigenlijk niet het juiste woord, ze werd neergelaten in de diepe familiekelder waar haar echtgenoot ook al ruim een jaar lang in vrede rust.

En vandaag mochten we de held van Esplas, buurman Didier, verwelkomen na zijn pelgrimstocht van le Puy naar Santiago de Compostella. Maar liefst 75 dagen aan één stuk heeft hij door weer en wind gelopen, samen met zijn gehuurde ezel Hector. We hebben zijn dagelijkse blog op de voet gevolgd.
Zijn dochters hadden ons, samen met heel veel anderen, uitgenodigd om hem met veel applaus thuis te ontvangen. Daar doen wij graag aan mee.

Ook al natuurlijk omdat de tafels rijkelijk gevuld waren met een keur van lekkere drankjes en etenswaren.
Ook de liefde van de buren gaat door de maag!

En hij was tot tranens toe bewogen door dit ontvangst.
Mooi toch?

Terugblik, 25 jaar geleden.

Ik lees dat er in deze warme tijden een discussie gaande is of het al dan niet geoorloofd is om in een korte broek op het werk te verschijnen.

Zo zie je maar weer dat er niets nieuws onder de zon is.

Het zal zo’n 25 jaar geleden zijn, ik was in die tijd ook afdelingschef bij de verbruiksadministratie van de toenmalige EDON, een energiebedrijf in het uiterste noorden van het land. Tegenwoordig heet zoiets niet meer chef maar manager, heb ik begrepen. Een baan waar ik noodgedwongen in ben beland, hoewel dat mij als techneut bepaald niet op het lijf geschreven was en ook niet leuk vond.

Je moet wel eens wat.

Op een mooie zomerdag was het eens erg warm en diverse mannelijke kantoor-medewerkers verschenen in korte broek op hun werk. De dames zaten er in hun korte rokjes ook al luchtig bij en dus dachten de heren, waarom wij niet.

De chef der cheffen oftewel het afdelingshoofd, een dame genaamd Linda, kwam ‘s morgens direct naar mij toe en beval mij op hoge toon om op mijn afdeling luidkeels te verkondigen dat korte broeken op het werk niet toegestaan waren. Voor de mannen dan, wel te verstaan!

Op mijn brutale vraag waarom dat niet mocht, kreeg ik als antwoord dat zij die blote harige mannenbenen absoluut niet kon verdragen. Dat was heel erg lelijk! En gelijk had ze natuurlijk, er bestaan helaas erg lelijke mannenbenen. Vrouwenbenen trouwens ook.

Mijn volgende vraag was of dit verbod voortkwam uit een directiebesluit dat voor het hele bedrijf zou gelden. Dat was niet het geval, het was haar eigen besluit. Daar had ze het volste recht toe, vond ze.

Er restte mij niets anders dat haar voorzichtig te vertellen dat ik haar opdracht zeker niet zou uitvoeren, deels om haar te beschermen tegen de harde en/of flauwe grappen die ongetwijfeld achter haar rug om zouden worden verkondigd en deels ook uit zelfbescherming. Want als zo’n afdelingschef zelfstandig verboden zou kunnen uitvaardigen, wie garandeerde mij dan dat een volgende keer kerels met hangsnorren niet de dupe zouden worden. Wie weet, vond ze mij ook niet mooi genoeg!

Het kan zijn dat dit voorval mij mijn carrière heeft gekost en dat ik daarom nu hier in zuid Frankrijk zit te "verpieteren".

Klaar!

Gisteren was het een mooie zonnige dag, ideaal weer om een oprit te asfalteren. 

En dat is ook gebeurd. Twee Zwitserse buurmannen, père et fils Brenner, en een leerjongen stonden om 9 uur voor de poort om aan den arbeid te gaan. En dat hebben ze ook gedaan! 

Met groot, meest eigengemaakt materieel, gingen ze driftig aan de slag. 

Op een aanhanger stond een grote kookpot waarin de bitumen vloeibaar werd gestookt. Een mooie eigengemaakte grindverspreider werkte nog niet naar behoren, dus moest een aangepaste kruiwagen worden gebruikt. Niet makkelijk op het steile oprit.

Er werd teer gespoten, grind verspreid en aangestampt, kortom het was allemaal net echt.

Het was even aanpoten, maar 's avonds om een uur of acht was de klus geklaard. En ik vind het wel geslaagd, de stoep is weer mooi egaal zonder scheuren, bulten en gaten.

Enige bewegende beelden zijn op YouTube te bekijken.

It giet oan.

De machines staan klaar, er is grint gebracht, de stoep is geveegd, alles staat er klaar voor. Morgen wordt begonnen met het asfalteren van de stoep. Mits het droog blijft.
We zijn benieuwd!

Het gras een hele poos niet maaien is natuurlijk makkelijk en mooi, maar het heeft ook nadelen.
Het gras is dan zo lang en zo dik dat de zitmaaier er niet meer door komt en dus de elektrische grastrimmer aan de beurt is. Gelukkig heb ik een hele sterke met een vlijmscherp mes, dus erg moeilijk is dat niet. Het kost wat tijd en spierkracht. Beide heb ik wel, het één wat meer dan het andere.
De stukken waar de orchideeën en het slangenkruid nog volop bloeien laat ik nog even staan.

Vandaar !!!!!

Ons jeu de boules veld in Esplas ligt er verlaten bij. Ik denk nu te weten hoe dat komt.

Onze burgemeester zal geschrokken zijn van het bericht dat de gemeente Amsterdam ternauwernood heeft weten te voorkomen dat een kleine 200 jeu de boules-beoefenaars maandag een illegaal toernooi op het Museumplein zouden houden. Dit omdat het zware ballen zijn en er zijn ook kinderen in de buurt. En er is een basketbalveldje.

Dat is hier net zo! Ook hier is er een kinderspeelplaats naast dit veld, ook hier zijn de ballen zwaar. 

Ik denk dat onze burgemeester even met zijn collega Halsema heeft gebeld en dat die hem overtuigd heeft dat dit niet kan. Veel te gevaarlijk.

Gelukkig maar.