Vrijdagavond belote, klaverjassen op z'n frans, wat we met vreugde aan ons voorbij hebben laten gaan.
Zaterdagavond een groot eetfestijn, waar we ook niet zijn geweest. Onze ervaring is dat het dan geweldig druk is. Van heinde en ver komen ze op Esplas af om te eten. Ik ben er nog niet achter waarom dat zo is.

Zondagmorgen hebben we ook de heilige mis gemist. En daarna ook het deponeren van de gerbe, een bloemstuk, bij ons oorlogsdenkmahl. En dus ook het daarop volgend aperitief.

Uiteraard worden dan de bezoekers uitgedaagd om mee te doen en snel enkele eenvoudige danspassen aan te leren. Daar hebben we natuurlijk ook niet aan meegedaan. Wel hebben we, onder het genot van een lekker pilsje, hartelijk gelachen om het gestuntel van die mensen. Altijd leuk om te zien. Ja, we zijn echte helden.
Wij doen meestal, en nu dus ook, mee aan de grilmaaltijd op zondagavond. Dan is het altijd iets rustiger, maar ook dan komen mensen uit verre dorpen om hier te eten. Een dorpje

Maar eerlijk is eerlijk, onze zeer gewaardeerde feestcommissie maakt er altijd wat van. Deze avond stond in het teken van het wilde westen. Alle feestcommissieleden, die ook bedienen, waren uiterst wildewestenachtig gekleed. Cowboyhoeden, leren vesten, zwierige rokken, van alles hadden ze uit de kast gehaald om ons en vooral zichzelf te vermaken. Want ze hebben er zichtbaar veel plezier in.
Da avond verliep verder als gewoonlijk. Prima eten, luide muziek, schallend gezang en veel geheupwieg op de banken.

En wat we ook hebben laten zitten is het dansfestijn dat volgde op het eten. Dat gaat nog door tot in de kleine uurtjes.
Zo waren we weer mooi op tijd thuis, vroeg genoeg om nog even lekker een glaasje whisky te drinken voor het slapen gaan. Hebben we ook nog ons eigen feestje.