Sierstuk.

De productie blijft draaien, het houdt maar niet op.
Een eenvoudig, doch sierlijk werkstuk staat weer op het beeldenblog. Komt dat zien, komt dat zien.

Augustusmaand, feestmaand.

In veel franse dorpjes en dus zeker ook in Esplas wordt er deze tijd feest gevierd. Drie dagen lang zelfs.
Vrijdagavond belote, klaverjassen op z'n frans, wat we met vreugde aan ons voorbij hebben laten gaan.
Zaterdagavond een groot eetfestijn, waar we ook niet zijn geweest. Onze ervaring is dat het dan geweldig druk is. Van heinde en ver komen ze op Esplas af om te eten. Ik ben er nog niet achter waarom dat zo is.
Zondagmorgen hebben we ook de heilige mis gemist. En daarna ook het deponeren van de gerbe, een bloemstuk, bij ons oorlogsdenkmahl. En dus ook het daarop volgend aperitief.

Wat we wel hebben meegemaakt is 's middags de demonstratie countrydance. Een groep enthousiastelingen uit Lézat heeft een dansclub gevormd waar ze mee de wijde omgeving doortrekken om hun line-dance-kunde te laten zien.
Uiteraard worden dan de bezoekers uitgedaagd om mee te doen en snel enkele eenvoudige danspassen aan te leren. Daar hebben we natuurlijk ook niet aan meegedaan. Wel hebben we, onder het genot van een lekker pilsje, hartelijk gelachen om het gestuntel van die mensen. Altijd leuk om te zien. Ja, we zijn echte helden.

Wij doen meestal, en nu dus ook, mee aan de grilmaaltijd op zondagavond. Dan is het altijd iets rustiger, maar ook dan komen mensen uit verre dorpen om hier te eten. Een dorpje met 85 inwoners trekt bijna 400 gasten die allemaal willen mee-eten . Het zal wel iets speciaals hebben, eten in Esplas.

Maar eerlijk is eerlijk, onze zeer gewaardeerde feestcommissie maakt er altijd wat van. Deze avond stond in het teken van het wilde westen. Alle feestcommissieleden, die ook bedienen, waren uiterst wildewestenachtig gekleed. Cowboyhoeden, leren vesten, zwierige rokken, van alles hadden ze uit de kast gehaald om ons en vooral zichzelf te vermaken. Want ze hebben er zichtbaar veel plezier in.

Da avond verliep verder als gewoonlijk. Prima eten, luide muziek, schallend gezang en veel geheupwieg op de banken.

En wat we ook hebben laten zitten is het dansfestijn dat volgde op het eten. Dat gaat nog door tot in de kleine uurtjes.

Zo waren we weer mooi op tijd thuis, vroeg genoeg om nog even lekker een glaasje whisky te drinken voor het slapen gaan. Hebben we ook nog ons eigen feestje.

de hand

Nieuw op het beeldenblog. Mijn rechterhand, levensgroot en levensecht.
Kijk snel, zolang het nog kan.

Wonderplant.

Ja zeker, ze bestaan.

Neem nou deze orchidee, een paar maanden geleden was hij uitgebloeid, slechts een paar armzalige bladen zaten er nog in de pot. Diny wilde hem weggooien en een nieuwe kopen.

Maar hij bleef nog staan en nadat we eens een paar weken weg waren geweest zagen we ineens een nieuwe uitloper uitlopen. Dus hij mocht blijven, we waren benieuwd wat dat zou worden.

Het resultaat is een volop bloeiende plant: 7 bloemen en nog 2 knoppen.
Het is een wonder.

Als dieren praten konden.

Gelukkig kunnen ze dat niet, anders zou je eens wat horen.
Maar wat ze wel kunnen is heel duidelijk maken wat ze willen. Filou bijvoorbeeld, hij heeft 8 jaar bijna elke nacht tot zijn en mijn volle tevredenheid in zijn hok geslapen.
Een prima hok, speciaal voor hem gemaakt met nog een extra nachthok om te schuilen als het eens onweedert, waarvoor hij zo bang is.

Een paar nachten al was hij onrustig, hij blafte en jankte ons soms wakker. Misschien zag hij een vreemde kat of ander ondier voorbij sluipen. Dat staat hem nooit aan. En ons staat het niet aan dat hij ons wakker blaft voor ongevaarlijke voorvallen. Dat mag alleen bij onraad en dat is er nog nooit geweest.

Twee dagen geleden bracht ik hem zoals gewoonlijk 's avonds laat naar zijn hok en deed een paar brokken in zijn voerbak. Normaal staat hij dan al kwispelend in het hok te wachten. Nu was er geen Filou te zien.

Hij stond nu stokstijf voor de deur van de werkplaats en keek afwisselend naar de deur en naar mij. Toen ik hem vroeg of hij daar naar binnen wilde, begon hij ijverig te kwispelen en toen ik de deur opende liep hij naar binnen en ging in een hoek liggen.
Hij keek me aan alsof hij zeggen wilde: "knappe kerel als je mij hier weer weg krijgt". Ik heb hem daar dan ook maar laten liggen en ook de volgende avonden hadden we hetzelfde ritueel.

Mij maakt het niet uit, als hij 's nachts zijn kop maar dicht houd.

De gebraden haantjes.......

......vliegen je hier de mond in.

Was dat maar zo. Zo gemakkelijk gaat dat niet. Er gaat nog heel wat aan vooraf. Bijvoorbeeld dat allereerst de kop eraf moet en dat vind ik altijd het minste karweitje. En dan de hoeveelheid veren die ze laten moeten, een kussensloop vol.

Maar ja, als je zelf een aantal broedeieren laat uitbroeden dan krijg je vanzelf een aantal kuikens en ook die bestaan uit 2 geslachten. De hennetjes willen nog wel eens gaan eieren leggen en dus nuttig zijn, maar die hanen hebben die aardige eigenschap niet.
Eén haan, de mooiste, mag blijven om voor toekomstig nageslacht te zorgen.
Maar die andere 4 hanen zijn dus over en die kan ik toch niet allemaal aanhouden.

Ik kan er ook voor kiezen om ze te verkopen, maar dat lost niks op. Ook dan gaan ze de pot in, maar dan bij een ander en dat doe ik dan toch liever zelf.

Filou vindt het prachtig, want die krijgt hart en lever toegeworpen. Voor hem is het een feest.

Weerbericht.

Om kort te gaan, het is mooi weer.

En dat is het eigenlijk deze hele maand geweest, met dagtemperaturen schommelend tussen de 19 en 32 graden.
De gemiddelde maand temperatuur was ongeveer gelijk met die van juli, overdag een graadje hoger, 's nachts een graadje lager. Prima in orde.
En de regenval was gelijk aan juni, 73 millimeter. En dat is veel meer dan in de juli maanden van de vier voorgaande jaren, waarin nog niet de helft is gevallen. Alles is buiten ook nog groen en er moet nog steeds gras gemaaid worden.