Eetbaar?

Het is ieder jaar weer een groot dilemma. Zijn ze nu te eten of zijn ze een beetje of zelfs heel giftig?
Vorig jaar zijn we er zelfs mee naar de farmacie geweest omdat die er verstand van horen te hebben. Hoe dat afgelopen is kun je terug lezen op het verhaal van november 2008.

Ik weet niet of Ruud die paddestoelen toen wel opgegeten heeft, maar hij leeft nog en had ook deze keer wel zin om ze te komen plukken. Er stonden er weer voldoende, zelfs meerdere soorten.
En dat is nu net het probleem, je meent dat je een eetbare soort kent. Omdat een paddestoel bijvoorbeeld aan de onderkant roze is gekleurd weet je dat hij eetbaar is. Maar dan staat er een soort naast die net even anders is en dan is het de vraag weer wat je er mee aanmoet.

Nu valt dat probleem voor mij wel mee, wij eten ze toch niet. Dat is makkelijk.

Herfst.

Herfst herfst, wat heb je te koop
1000 kilo bladeren op een hoop.

Zo luidde een kleuterschoolversje waar Marcel in een grijs verleden mee thuis kwam.
En dat speelt ons ieder jaar wel een keertje door het hoofd.

En dat vooral natuurlijk als het ook werkelijk herfst is en de afgevallen bladeren ons om de oren waaien.
Maar als het dan daarna weer mooi weer is en de zon schijnt, dan vindt Diny dat ook wel weer mooi en gaat ze met hark en kruiwagen de tuin in.
En zo is er altijd wel wat werk te vinden.

Post from Holland.

Het is toch te gek voor woorden. Misstanden als gevolg van de privatisering en het opengooien van de postmarkt.

We worden gebeld door een meneer met de mededeling dat hij een pakje voor ons heeft en of we tegen half twee thuis zijn.
Ja dat zijn we wel en precies op tijd stopt een bestelwagen met die meneer die dat beloofde pakje komt brengen. Of we even willen tekenen voor ontvangst.

Een dergelijk pakketje, daarover zodadelijk meer, hebben we al vaker bezorgd gekregen, mooi door ons eigen vaste postbode die hier elke dag langs komt. En als hij dan zo’n pakje heeft, stopt hij dat in de postbus waarvan ook hij een sleutel heeft. Daar hoeven we niet voor thuis te blijven en ook niet voor te tekenen voor ontvangst. Lekker makkelijk.

Hoe kan dit nieuwerwetse gedoe nu in vredesnaam goedkoper uitvallen? Onbegrijpelijk.
Ben ik nou zo dom of……..?

Maar dat pakketje is natuurlijk wel welkom. Ik zag al van verre dat het een bekende verpakking had. Schoonzus Ini bewaart altijd trouw de bijlagen van het meest betrouwbare dagblad Trouw voor mij. En als we een lange poos niet in Nederland komen verzendt ze die zelfs per post. Opdat ik toch maar mijn broodnodige lectuur zal hebben.

En dat waardeer ik.

Airbus.

Het rommelt weer regelmatig in de lucht boven Chicane.
Nee, geen onweer, een vliegtuig. Een spiksplinternieuw vrachtvliegtuig, de Airbus 330 –200F, heeft voor de eerste keer het luchtruim gekozen voor een testvlucht.

En net als een paar jaar geleden met de veel beroemdere en veel grotere A380, is deze vlucht ook weer geslaagd. Ze zijn niet uit de lucht gevallen. Ik neem aan dat het toch altijd een beetje spannend is, vooral voor de mensen die er in zitten, of dat ding werkelijk blijft vliegen.

De komende tijd zal hij weer regelmatig te horen en te zien zijn als hij de vereiste aantal tests moet afleggen.
Optrekken, dalen, remmen, draaien, allerlei kunstjes moet hij kunnen doen om een luchtwaardigheid certificaat te bekomen.

De foto komt van de Airbus site.

Zondagmiddag.

Het was nog steeds mooi weer die zondag, toen nog wel. We zaten dus weer lekker buiten van de zon te genieten.

Opeens werd onze zondagsrust wreed verstoord door een grote groep blaffende en huilende jachthonden die door jagers los waren gelaten om wilde op te sporen.
Vooral dat huilen van die beesten is een naar geluid. Het lijken wel wolven.

Ook de reeën houden daar niet zo van hebben we gemerkt.
In blinde paniek kwam een ree door het weiland op ons af gerend. Net voor hij bij de hangaar was merkte hij dat wij, en ook vooral Filou, daar zaten en dus maakte hij direct demi tour en sprong een eind verderop over het gaas de vrijheid tegemoet.
We hebben geen enkel schot gehoord, dus hij zal het wel overleeft hebben.

Een poos later waren de honden stil maar toen begonnen de jagers te fluiten en te schreeuwen bij hun pogingen die honden weer terug te halen. Dat duurde ook zeker een half uur.

Hoezo wonen in de stilte?

Voorraadkamer.

In de hangaar, die ik zo vlijtig en mooi heb opgeknapt, zijn we nu bezig om een opslag- annex voorraadkamer te maken.

In het gedeelte dat een mooie vlakke betonnen vloer heeft gekregen, komt een met gipsplaat afgetimmerde en goed geïsoleerde ruimte waar we de aardappelen en het ingemaakte fruit kunnen bewaren en waar we ’s winters ook de tuinmeubels en dergelijke schoon en droog kunnen opslaan.

Kortom een multifunctionele ruimte. Daar hadden we nu net gebrek aan.

Werken.

Het is net echt werken daar bij Terra Machina.
Loodsen bouwen, muren metselen, tegels zetten, er moet van alles gebeuren.

Zelfs diepe gaten graven voor de septictank en het bijbehorende vloeiveld moet ik daar zelf doen. Gelukkig hoeft dat niet met de schep maar kan ik dat doen met een grote graafmachine. Die staan daar toch in overvloed.

Het vergt wel weer het aanleren van een nieuwe handigheid. Het komt neer op een goede coördinatie van links en rechts. Maar dat is goed voor de hersens, zo moeten die ook nog weer eens nadenken.
Alhoewel, het moet een automatisme worden dat bedienen van de juiste handels, dan gaat het pas goed.