Et voila.

Klaar!

Wat zal ik nu eens gaan doen?

En de boer......

.....hij ploegde voort.
Wat er ook gebeurd, die boer schijnt altijd door te gaan.

Maar vlak ook de fanatieke knutselaars niet uit. Weer of geen weer, ook zij gaan door!

Nu is dat natuurlijk makkelijk als je een binnenklusje hebt, zoals het renoveren van dat toilet.
Maar toch, er komt schot in. Er is getegeld, er is geverfd en er is behangen.
De pot kan er al snel weer aangehangen worden.

Drukke zaterdag.

Man, man, wat een dag, gisteren.

Gisterenmorgen ben ik heel ijverig begonnen met het betegelen van de het wc-hok. Daarmee was ik om 12 uur tot over de helft gevorderd. Morgen kan ik verder met het meest bewerkelijke deel, het op maat snijden van een heleboel tegels voor de hoekjes en gaatjes.

Gisterenmiddag hebben we ons allebei van onze meest sociale en behulpzame kant laten zien.
Mocht ik weer eens helpen met het opzetten van de grote Esplasser feesttent, Diny ging, gewapend met een stevige huishoudschaar, met me mee om zich te voegen bij een grote schare vrouwen die feestversiering wilden knippen.
Want volgend weekend is het feest in Esplas.

Zo hadden we allebei wat nuttigs te doen, zo langzamerhand worden we nog echt onmisbare steunpilaren van de onze commune. Wie had dat ooit gedacht.

Daarna vonden we na al die drukte dat we onszelf wel eens mochten trakteren op een etentje en dus trokken we op naar, nee niet naar Jericho, maar naar Saverdun.

Het was prachtig zonnig weer en de temperatuur was ideaal om plaats te nemen op het terras van dat restaurant.

Dat ging goed, tot we aan het dessert toe waren. Ineens trok de lucht dicht en uit het niets ontstond er een enorme windvlaag die het terras schoonveegde.
De erg aardige, maar ietwat schriele restauranthouder van Aziatische afkomst probeerde met al zijn geringe gewicht een groot zonnescherm overeind te houden. Maar desondanks zag ik dat ding erg gevaarlijk onze kant over hellen, dus sprong ik op om die beste man te helpen en ons te behoeden voor ongelukken.
In mijn haast stootte ik ook nog een waterkaraf van tafel, die aan gruzelementen op de grond viel.

Maar het moet gezegd, alle gasten die op dat terras zaten hielpen ijverig mee om alle glazen, borden, tafels, stoelen en andere zonneschermen te bergen, zodat de schade uiteindelijk nog mee viel.

Daarna konden we binnen onze maaltijd in alle rust afronden.

Zo zie je maar weer, wij maken hier wat mee!

Luipaard op schoot.

Zo erg is het gelukkig nog niet. Maar ook een aanhankelijke hond kan je aardig storen tijdens de zo broodnodige siësta.

Geheel ongevraagd en vooral ongewenst kruipt ze dan stiekem op de ligstoel en eist ze haar plek op. En ze doet dan ook nog net of het de gewoonste zaak van de wereld is.

WC.

De volgende klus heeft zich al weer aangediend. De algehele renovatie van ut huusken, het gemak, oftewel: de plee.
De wc die origineel in het huis zat vonden we een beetje groezelig, niet helder. En we vonden dat er altijd een beetje vieze geur hing.

Dat moet anders kunnen en zo ben ik begonnen om de boel er uit te slopen.
De oude pot weg en al het behang van de muren af.

Het vervolg is het plaatsen van een nieuwerwetse hang-wc, zo één met een weggewerkte spoelbak.
Ook moet de boel betegeld, geverfd en behangen worden.

Daar ben ik dus weer een paar dagen zoet mee. Knutselen op de vierkante meter.

Prik.

Arme zij, het was weer zo ver. De dierenarts stuurde een kaartje dat het tijd was voor de jaarlijkse prik tegen weet ik veel wat voor hondenziektes.
Ze gaat graag met me mee, maar toen ik haar op de tafel tilde zag ze de bui al hangen en gingen de oren in de nek.

Maar ja, wat mot, dat mot.

Luxe.

Wat een luxe hebben wij ons cadeau gedaan!

Ik vond al langer dat ik niet makkelijk meer kon zitten op mijn oude troon en omdat ik dat van levensbelang vind, heb ik dus besloten een nieuwe fauteuil voor mijzelf te kopen.

Eén nieuwe fauteuil?
Dan had ik toch buiten de waard gerekend, in dit geval Diny. Ze gaf luid en duidelijk te kennen dat ook zij wel makkelijk en comfortabel wil zitten.
En dan zit er natuurlijk niks anders op dan er maar gelijk twee te kopen.

Ik moet ook niet alles alleen voor me zelf willen hebben.

En nu kunnen we natuurlijk haast niet wachten tot het koud weer wordt, zodat we binnen mogen zitten in die lekkere luie stoel bij de warme kachel.
Maar niet heus!