Airbus.

Airbus, de trots van Frankrijk en zeker de trots van het zuiden. En natuurlijk een grote werkgever. Ik was er nog nooit geweest, ondanks dat die mogelijkheid er al lang is.

En als je dan bezoek hebt ga je wat bedenken om ze mee naar toe te nemen, want bezoek mag zich natuurlijk geen ogenblik vervelen.
Dus zijn we met z’n drieën naar Toulouse getrokken om eens te kijken hoe groot die airbus 380 nu wel niet is.

En groot istie, zonder twijfel, maar om nu te zeggen man, man, wat imposant, nou nee.
Helaas kom je er niet dicht genoeg bij om de grootte af te meten aan de menselijke maat. Daarvoor moet je er naast of onder kunnen gaan staan.

En nu ik toch kritisch bezig ben, het viel allemaal wat tegen. De gidsdame vertelde haar verhaal alleen in heel rap Frans, waar Jan en Peter en nog vele andere Nederlanders niets en ik maar een deel van kon verstaan. Van zo’n internationaal bedrijf mag je toch verwachten dat ze met de moderne technieken iedere nationaliteit in de eigen taal uitleg kunnen geven.
Maar nee, dat is te veel gevraagd. En dat voor 14 euro per persoon!

En wat ons ook verbaasde was dat er 4 airbusjes 380 in de montagehal stonden en dat je bijna niemand bezig zal met het in elkaar zetten van die dingen. Terwijl er toch duidelijk verteld werd dat er elke maand 2 toestellen afgeleverd moeten worden. Daarvoor verwacht je dat het krioelt van bezige mensjes om die toestellen.

Maar je hebt het toch even gezien.

Hij kwam, hij fietste, hij overwon.

Hoezo ver, hoog of steil?
Die weg naar plateau de Beille is goed te doen op de fiets. Mits enthousiast ondersteund door een schare supporters!

Nee, het was geen fluitje van een cent, dat is te veel gezegd. Maar een platlander met een beetje fut in zijn donder en die een beetje training in de benen heeft kan het doen. Dat is wel gebleken.
Hoewel ik het voorlopig nog niet na doe.
Gelukkig was het prachtig mooi weer vandaag en dat helpt ook mee en dus hebben we er met z'n allen een gezellige dag van gemaakt.

Halverwege viel het even niet echt mee, zoals op bijgaand filmpje is te zien. Soms was het wel even behoorlijk op de tanden bijten.

En wat is er dan na afloop lekkerder dan een stapel pannenkoeken verorberen die gebakken is door een erkende pannenkoekbakspecialist?

Familie.

Ik heb het gisteren al aangekondigd, er was familie onderweg hier naar toe.
En het was ook zo, in een supersnelle tijd zijn ze België en Frankrijk door geracet om al vroeg op de avond hier aan te komen.

En dan zul je het net hebben, kl… weer de hele dag. Niet minder dan 9 mm water is er weer eens gevallen. Ik loop tot mijn ergernis alweer met een lange broek en een dikke trui aan. En dat pas halverwege september.

Maar dat kon Peter niet weerhouden om te doen waarvoor hij hier is, trainen voor de beklimming van het plateau de Beille.

Dapper voor een platlander.

Regen.

Wat een verschil met de voorbije periode. Niks geen gepuf van de hitte meer. Ik moest vanmorgen op pad voor het zondagmorgenrondje met de regenjas aan en de hoed op.

Het schijnt dat het de komende week toch wel weer wat beter wordt en dat moet ook, want broer Jan en neef Peter zijn onderweg hier naar toe en we vinden dat die beiden toch wel wat echt mooi zuidfrans weer verdiend hebben.
We zullen zien.

De regen is natuurlijk wel weer goed om de regenwaterton te vullen die ik een definitieve plek heb gegeven.
Het verrotte ondereind van de steunbalk is afgezaagd, een steunmuurtje en een watertonplateau gemetseld, een plantenbakje gecreëerd en het hout is geschilderd in mijn favoriete kleur rood.

Weer is een stukje creativiteit uit mijn handen ontsproten.

Oogsten.

Dat zouden we wel willen. En dat doen we ook wel een beetje.
Zoals deze tomaten, ze zijn mooi rood en dus zullen ze ook wel rijp zijn.
Maar het is allemaal zo “meeps”, zo magertjes, zo weinig.

Ik denk dat we voor het volgend jaar die tuingrond nog eens behoorlijk onder handen moeten nemen en nog beter moeten bemesten. Want dat kan veel beter.

Maar als excuses geldt dat we er vorig jaar ook niet veel tijd voor hebben gehad. Het had zo gezegd geen prioriteit.

Hoe dan ook, Diny heeft aangekondigd dat ze deze tomaten allemaal “te pletter” gaat koken om er tomatensaus van te maken.
En daar heb ik dan weer geen verstand van.

Vakantie voorbij.

Nou ja, vakantie?
2 nachtjes slapen en 3 daagjes zwerven in de camper kun je toch geen vakantie noemen.
Vakantie hebben we eigenlijk altijd.

Maar het is wel erg leuk en het mooiste is dat je na 2 dagen het idee hebt dat je al weken weg bent. Erg ontspannen.

Het was warm, erg warm deze dagen en ’s avonds konden we dan ook mooi lang buiten voor de camper zitten genieten van maan en sterren.

Aan de kust kun je tegenwoordig helaas nog maar op een paar vaste plaatsen terecht met de camper. Buiten die plekken is er nauwelijks parkeermogelijkheid voor voertuigen hoger dan 2.10 meter. En dat is wel weer jammer.

En het is ook onzin, in het naseizoen liggen uitgestrekte parkeervelden er bijna verlaten bij.

Maar in het binnenland hebben we zeeën van ruimte en daar is het ook mooi.

Raadsel.

Wat zou Diny aan het doen zijn?
Is bezig om meel tot beslag te roeren? Wil ze een schaal slagroom kloppen?

Nee, niets van dit alles. Ze is bezig om een mooie zuivere toon te ontlokken aan een klankschaal.
En die zuivere tonen schijnen genezend en helend te zijn.
En dat is weer mooi meegenomen natuurlijk.

Marcel heeft die schaal voor haar meegebracht uit Toulouse als dank voor de gastvrijheid.
Morgen gaan zij weer richting Ardennen en wij voor een paar dagen richting mediterranée.