Gisteren was het weer zo ver. Iedere vijf jaar moeten onze paspoorten worden vervangen. Veel te vaak, vind ik persoonlijk want het kost tijd en geld, maar ja wie ben ik.
We dachten met de trein naar Toulouse te gaan, we hadden net een kortingsbon van de sncf in de bus gekregen. Lekker makkelijk en goedkoop en daarbij geen gekloot met parkeren.
Laat nu uitgerekend op deze dag de spoorlui in staking zijn.
Dus toch maar met de auto, geeft niks want het is natuurlijk geen wereldstad. Wel zijn er behoorlijk wat straten opgebroken, wat de reis niet makkelijker maakt.
In de stad aangekomen moesten we eerst naar een door het consulaat aanbevolen fotograaf, die als enige pasfoto’s kan maken waar de kritische Nederlandse overheid genoegen mee neemt. Bril af en stijf recht naar het vogeltje kijken, je komt er tot ergernis van Diny altijd erg beroerd op te staan.
Maar je krijgt er wel 8 afdrukken van mee terwijl je er maar één nodig hebt voor de pas. De rest kan je zo weg gooien omdat ze te vreselijk zijn om te bewaren. Gelukkig kijkt niemand ooit naar onze passen, waar we ook heengaan.
In het consulaat was het een komen en gaan van Nederlanders die net als wij ook nieuwe passen nodig hadden en die we ook al eerder gezien hadden bij de fotograaf. Wij, expats, voegen zo toch wel een hoop toe aan de economische opleving van de stad, ook al omdat er natuurlijk ook gegeten en koffie gedronken moet worden.
Het bleek dat de formulieren die ik gedownload had van de site van buitenlandse zaken niet de juiste waren en dus mochten we ter plekke nieuwe invullen. En de vingerafdrukken laten scannen, dat was wat nieuws voor ons. Dat was 5 jaar geleden nog niet.
Over 5 jaar krijgen we een chipje geïnjecteerd? Voor onze veiligheid moet alles wijken.
Over veiligheid gesproken: toen we daar voor de balie zaten belde er iemand aan waar de consulaat dame niet blij mee was. Op een klein schermpje was te zien en te horen dat een bar slecht nederlands sprekend, licht getint individu probeerde binnen te komen zonder afspraak. Maar daar was geen denken aan. De man begreep er niets van en kwam een paar minuten later terug met een andere man, groot en gespierd, die iets beter Frans sprak. De dame hield voet bij stuk, zonder afspraak kom je er niet in. Eigenlijk was ze doodsbenauwd, want die man was er al eerder geweest.
Ik was benieuwd of ze zich zouden laten afpoeieren en of ze zich naar binnen zouden dringen zodra wij de deur uit zouden gaan. En wat zou ik als dapper manspersoon dan moeten? Heldhaftig een trouw en ijverig onderdaan van onze koningin verdedigen of toch vooral aan lijfsbehoud denken?
Gelukkig heb ik de keuze niet hoeven maken, ze waren weg.
En over een paar weken krijgen we de paspoorten per post toegestuurd.
