Terugblik.

Nog even terug naar de Pasen: een beeld van smullende medeburgers tijdens de repas.
Want verder is er niet zo veel te vertellen, alleen dat we druk bezig zijn geweest de camper schoon te maken, te repareren (ruitenwissers en een afgebroken kraan vervangen) en in te pakken.

En nu maar hopen op mooi weer, de vooruitzichten voor de komende dagen zijn niet zo geweldig. Maar we zijn wel wat gewend. Je moet je voorstellen dat ik me ook nog heb voorgenomen via de koudste plaats van Frankrijk te rijden: Aurillac. Bij het weerbericht wordt daar altijd de laagste temperatuur aangegeven.
Is dat moedig of niet?

Post-pasen.

Het was weer geweldig, tweede paasdag. Mooi weer om een meubelboulevard te bezoeken of om enkele belangrijke tuindingen te doen.
En dan is de keus niet zo moeilijk, meubels hebben we wel, niet erg veel maar wel genoeg.

Dan blijft de tuin over. De hoofdtaak was het snoeien van de halfbevroren klimop.
Gelukkig zie ik overal nieuwe blaadjes ontspruiten dus ik heb goede hoop dat die klimop weer de functie gaat vervullen waarvoor we hem laten staan. Namelijk het voorkomen van inkijk door de achterburen. Nu zijn die er wel bijna nooit, maar als ze er zijn kunnen ze ons niet voor het huis op het terras zien zitten.
Dat wil je niet hebben als je op het franse platteland woont.

ommelette de paque.

Inmiddels is het bijna 5 uur en het grote paasfeest is weer voorbij.
We raken steeds meer ingeburgerd: vandaag vroeg een lid van de feestcommissie voor het eerst hoe de voornaam van mijn vrouw luidt. Diny, dus. Van mij wist hij het al.
Kun je na gaan, na 12 jaar!

Ook werd ik door een buurvrouw aangeschoten om te vragen of ik een echte timmerman ben en of ik ook klantenwerk doe. De burgemeester had dat verteld. Ze hebben me zo vaak bezig gezien met het een of het ander, dat ik blijkbaar een naam heb opgebouwd als groot vakman.
Ze vroeg me of ik bereid was om een etagére voor haar te plaatsen. Een of ander wandmeubel, dus. En zoals ik al eerder schreef: ik ben nooit te beroerd om iemand te helpen, maar ik heb wel duidelijk gemaakt dat ik maar een simpele bricoleur ben. Opdat men niet teleurgesteld wordt.
We zien wel, we gaan binnenkort eerst een poosje naar NL. En dan zijn we alweer zo een maand verder.
En voor de rest was het wel lekker en ook leuk.

Pergola.

Het aanbouwsel dat in de zomer voor schaduw moet zorgen, is zo ongeveer klaar.
Nu is het wachten op het groter groeien van de klimplanten die het echte werk moeten doen.
Dat zal nog wel even duren, ben ik bang.

En nu is het bijna tijd om paasfeest te gaan vieren, samen met vele mede Esplassers. Dat wordt weer smullen geblazen, vooral met die suikerzoete ommelette de paque.

Maaien.

Terwijl nu momenteel de regen met bakken uit de lucht valt, hagelstenen, bijna zo groot als struisvogeleieren, op de grond kletteren en Anka in haar hok ligt te bibberen van angst voor het bijgaande onweer, kan ik schrijven dat we gisteren nog net een halve dag zon hebben gehad waardoor het gras mooi is opgedroogd.
Zodoende kon ik mijn nieuwe speeltje uit proberen.

Natuurlijk ging dat bijna perfect. Niet helemaal, want er moet toch altijd wat te mekkeren overblijven. Maar dat kan ook een kwestie van wennen zijn.

En die bui die er nu valt is wel erg welkom want het is droog en we kunnen nog veel water gebruiken. Alleen hoeft het wat mij betreft ook weer niet met zoveel geweld gepaard te gaan.

Gemak….....

.......dient den mensch.

We hebben wel een behoorlijk groot grasveldje voor en naast ons huis. Tenminste voor zo’n burgerhuisje als waar we nu wonen. Dat grasveldje moet soms gemaaid worden. Niet zo erg vaak als je het maar nooit bemest, maar soms moet het toch wel eens gebeuren.
Ik deed dat altijd met een maaier achter de aloude trekker en dat ging prima zolang er maar niet teveel bomen in stonden. En dat is nu wel het geval, ik heb er toch al gauw een stuk of 10 gepoot. Het is dan wel erg veel slalommen om die bomen niet te beschadigen. En je krijgt pijn in de nek van het voortdurend achterom kijken of alles wel goed gaat.

Vanaf nu moet dat makkelijker gaan is de verwachting. Want we hebben een echte zitmaaier aangeschaft, een splinternieuwe. Hiermee hoop ik op een makkelijke manier het gras in bedwang te houden.
Hij is gisteren afgeleverd en staat nu nog in een donker hoekje in de garage te wachten op droog weer.

Zo hebben we tevens weer een fikse bijdrage verleend aan de kwakkelende franse economie, aan ons heeft het niet gelegen als het land bankroet gaat.

Schaduw.

Moet je nagaan, zelfs in maart moeten we al schaduw zoeken omdat het te warm is. Dat komt ook doordat de mimosa is bevroren en er dus voorlopig niet meer staat. Hopelijk gaat hij nog wel weer groeien.

Daar moet ik wat aan doen. Daarom ben ik nu bezig met een soort pergola voor het terras, zodat de hete zomerzon ons daar niet meer weg zal branden.
We poten er een paar klimplanten (Lonicera periclymenum belgia en Trachelospernum jasminoides) bij voor de schaduw en dan komen wij de zomer wel door. Tenminste, als ze een beetje snel groeien.