Voorjaar in Esplas.

Nu is het dan ook echt voorjaar. De kuikens kruipen met veel moeite uit het ei want dat is hard werken voor die beestjes. Een eierschaal is niet zomaar doorbroken. Ze hebben wel een beetje pech want de kloek die ze had moeten uitbroeden laat het afweten. Toen ze één kuiken dat net was uitgekomen had platgetrapt, heb ik haar van haar taak ontheven en heb de broedmachine het werk laten doen. En nu gaan ze moede(r)loos onder de warme lamp. Op techniek kun je tenminste vertrouwen.

En de koeien van de buren mogen naar graziger weiden sloffen. Nu heeft Anka ook weer wat extra dieren om zich heen om af te blaffen.

En dat allemaal op een zondagmorgen in april.

Muisje.

Als de hond van huis is dansen de muizen. En het spreekwoord heeft gelijk maar daar is het ook een spreekwoord voor. Of was het de kat die weg was?

Hoe dan ook, toen we terug kwamen van onze reis was het een puinhoop in de provisiekast. De rijst, de koekjes en het broodmeel waren behoorlijk aangevreten.

Eén muis bleek ook nog trek te hebben gehad in oude kaas wat al maandenlang in een op scherp gezette muizenval had liggen uitdrogen. Fransen en blijkbaar dus ook franse muizen houden van kaas als dessert, ik weet niet waarom. Het heeft hem zijn leven gekost want de muizenval deed wat hij moest doen: dichtklappen.

Einde verhaal.

Nee, toch nog niet. Over de hond gesproken, vanmorgen zag ik in de schuur, waar Anka slaapt, twee aangevreten helften van een dood konijn liggen. Behoorlijk onsmakelijk. Vermoedelijk hebben die twee helften ooit één heel konijn gevormd. Nu is het maar de vraag, hoe komt dat kadaver in de schuur en vooral, heeft Anka dat konijn zelf vermoord? Zij kan onmogelijk een haas of een konijn laten lopen zonder er als een hazewindhond achteraan te rennen. Maar of zij ze ook om zeep helpt als ze de kans krijgt? Zo ja, dan is ons lieve hondje die geen vlieg kwaad doet, een moordend monster.
Maar het is natuurlijk erg aardig van haar dat ze ook nog stukken over laat voor de baas. Eet smakelijk!
 

Dentist.

Ik had recent enkele tand-en kiesvullingen verloren. En dan moet je, om problemen te voorkomen, eigenlijk direct een afspraak maken met de tandarts. Moedige mensen doen dat ook, maar ik ga bij wijze van spreken liever naar de kapper dan naar de tandarts, dus het was er nog niet van gekomen.

Maar één ervan begon toch wat pijn te doen en dus heb ik vanmorgen de stap genomen om te bellen. Wat schetst mijn verbazing en ontzetting: als ik er binnen 10 minuten zou zijn werd ik direct geholpen. Nu kan niemand binnen 10 minuten de 10 kilometer naar Saverdun overbruggen, maar ik zei dat ik er zou zijn. Sneller kun je toch niet geholpen worden, nietwaar?

Binnen 20 minuten stond ik daar op de stoep en de piepjonge tandarts en zijn even oude assistente stonden me al op te wachten. Ze hadden al wachtend in de computer gekeken maar ze konden geen dossier van mij vinden, terwijl ik toch gezegd had dat ik al eerder bij hun was geweest.

Maar we kwamen er overeen dat ik dan lang geleden bij zijn voorganger  moest zijn geweest waar hij de praktijk van had overgenomen en die had toen nog geen computer en dus ook geen elektronisch dossier over mij. De goede man was intussen met pensioen gegaan.

Om kort te gaan, de beste man heeft met enkele noodvullingen de ergste schade gerepareerd en met een afspraak voor volgende week voor de definitieve reparatie kon ik weer gaan.

En dat geintje koste me het luttele bedrag van 23 euro, welk bedrag ik volledig hoop terug te ontvangen van de verzekering. Dat is weer eens wat anders als ieder jaar duizenden euro’s bijbetalen voor de ziektekostenverzekering.

 En Diny? Diny is druk met de groentetuin.

Thuis.

En dan ben je zo maar weer heelhuids thuis. We hebben nog een deel van die vreselijk loodzware fietsroute comfortabel afgelegd met de camper. Man, man, wat een steile bulten!! Daarna waren we het zat en zijn we zo vlug mogelijk op huis aan gereden, evengoed nog meer dan 500 km.

Alles werd weer in goed staat aangetroffen. We moesten wel constateren dat het voorjaar in alle heftigheid had toegeslagen. De kersenbomen bloeien volop en het gras “broest” de grond uit. Waardoor het vandaag dus ook grasmaaidag was.

groene weg.

Wij vernamen van een zeer goede bekende dat hij van plan is de groene weg te fietsen. Een fietsroute van Zuid-Frankrijk naar NL. Een heel eind dus.
Omdat wij toch weer terug moeten naar dat zelfde Zuid-Frankrijk, meenden we er goed aan te doen om die route eens te inspecteren. Even onderzoeken of die zeer goede bekende van ons dat wel aan zou kunnen.
We zijn nu ongeveer aan het einde van kaart 1 en hebben de Eifelvariant gereden, de rest volgt de komende dagen. We zijn erg mooie en ook minder mooie streken door gekomen. En steile heuvels dat ze daar hebben!!

Op dit moment staan we geparkeerd aan de rivier de Saone, bij een jachthaven. Met gratis wifi, vandaar dit bericht.

eindelijk, maar toch.

Heel veel jaren geleden hebben wij, mijn broer Jan en ik, onze eerste wankele schreden op het noaberpad gezet. Nu na vele onderbrekingen omdat ik zo nodig naar Frankrijk moest verhuizen, is de route eindelijk helemaal afgerond. We hebben figuurlijk onze tenen in de Rijn gedompeld, het eindpunt van de lange reis.
We hebben het onderweg gevierd met een bordje poffertjes met warme kersen, vanille ijs en slagroom. Nooit eerder geproefd, maar lekker!!!!

Bericht van in leven zijn.

Weer terug, niet in Frankrijk maar in de lucht. Ik had problemen met het google wachtwoord en nu opeens niet meer. Wonderlijk.
Mijn geliefde lezers en lezeressen zullen wel gedacht hebben van waar blijft die vent met zijn verhaaltjes. Ik hoop dat jullie de moed niet opgegeven hebben en toch nog weer kijken.
We zijn dus onderweg in NL na een zwerftocht van drie dagen door FR. met erg mooi weer, ondanks de bittere kou. En zelfs in NL valt het allemaal hard mee. Mooi toch?