Gloeiende, gloeiende stinkzooi, merde, shit, poep!

Zo dat is er uit, het moest even. Want wat ik niet verwacht had dat zou komen is toch gebeurd. Ik dacht dat ik de rioolleiding goed had  laten doorspuiten, een paar jaar geleden. Ik dacht dat ik daar nooit geen omkijken meer naar zou hebben. Ik kan zoveel denken.
Want wat gebeurt er?

(Samenspraakje): "go, ik heb het idee dat de wc ook niet meer goed doorspoeld". "Ja, ik dacht ook al zoiets, het zal toch niet zo zijn de de septictank alweer verstopt zit. Want die heb ik toen in orde laten maken door een bedrijf dat septictanks in orde maakt." "Nou, daar heb ik geen verstand van, zorg jij nu maar gewoon dat het weer in orde komt"

En daar sta je dan. Ik kwam er na heel veel slim denkwerk achter dat de andere wc's wel goed functioneerden en dat het dus gelukkig niet aan de septictank zou kunnen liggen.  Na enig moeizaam graafwerk ontdekte ik dat de enige oude rioolleiding die diep onder de beton ligt toch nog verstopt zat door resten van de wilgenwortels. En na nog veel meer moeizaam geworstel en gewroet heb ik dat er (hopelijk) helemaal uit gekregen. Mocht dat niet het geval zijn dan zal ik t.z.t. dat vanzelf wel merken.

Pechpad.

De dikke vette pad op de foto had een beetje pech. Hij is met zijn dikke lijf in de vijverpompput gevallen of gesprongen. En omdat het waterpeil in die ton nog wel eens wil dalen, zat hij hopeloos gevangen. De steile plastic wand was te glad om er uit te kunnen klimmen.
Gelukkig zag ik hem op tijd en zodoende kon hij, nadat ik het water bijgevuld had, een veilig heenkomen zoeken. Een verdronken pad, daar hebben we ook niks aan.
En nu moet ik maatregelen treffen om herhaling te voorkomen.

Warm.

Wat zullen ze het warm hebben gehad, die arme tourfietsers in de Pyreneeën. Maar wat nog erger is, ook wij hebben het warm gehad bij les Tamaris. Zo warm zelfs dat we het koelste plekje dat we vinden konden in gebruik genomen hebben. Uit de brandende zon en in het matige windje dat er nauwelijks waaide.
Maar verder hoor je mij niet klagen. Tenminste niet over het weer, wel over de computer die volledig lamgeslagen was. Misschien ook wel door de warmte. Maar ook dat is na lang klungelen mijnerzijds weer goed gekomen, geloof ik.

Pech.

Onze grootste pech vandaag was een lekke band bij de Twingo. Diny vond gisteravond, toen ze van het koor kwam, al dat de auto niet lekker liep. Hij bonkte ietwat. Bij controle vanmorgen bleek dat dit heel wel mogelijk was. Het rijdt niet lekker op een velg.
De plaatselijke garage was wel bereid om de band te repareren, zelfs na enig aandringen ook nog wel tout de suite. Hij plakte er aan de binnenkant een reparatiestukje in, net als bij een fietsband. Nog nooit eerder gezien, maar ik was desondanks wel weer 20 euro lichter.

Pittig.

Pittig is natuurlijk onze vloeiende samenwerking in de keuken. Dat is iets wat normaal niet voorkomt, daar houd ik mij in het algemeen verre van.

Maar die pittigheid slaat ook en vooral op de vele kersen die ik van hun pit mag ontdoen met een apparaatje van 6 euro bij de Lidl, waarna Diny korte metten maakt met het sappige vruchtvlees en het uiteindelijk gevangen zet achter glas. Ze lijkt mevrouw Hak wel.

Wonder boven wonder zit dit jaar deze kersenboom bomvol lekkere vruchten en dat leek er lange tijd echt niet op.  Het weer was te koud en te nat waardoor de onmisbare bijen en aanverwant ongedierte hun onmisbare taak volgens mij niet naar behoren hebben kunnen uitoefenen. Hoe mis kan ik het hebben?

Er zitten zoveel kersen aan die boom dat, nadat ik er morgen nog eens een paar emmers vol van af haal, er nog voldoende aan blijft zitten om een heel weeshuis te trakteren. Maar die zijn er niet hier in de buurt, volgens mij.

Zo maar.

Als er verder niet veel te vertellen valt kan ik altijd nog een plaatje laten zien van mijn vijvertje dat omzoomd is met bloemenpracht. Het bloemenzaadmengsel dat ik daar gezaaid heb geeft een erg mooi resultaat.
En verder kan ik vertellen dat het olifantjesgras op het land van de buren zich langzaam maar zeker een weg naar boven heeft geboord. Het duurt nog wel even voor dat het echt olifantsgras genoemd mag worden. Maar alles moet natuurlijk zijn tijd hebben.

Mooi.

Het is goed rusten na een hele morgen van hard werken. Op de inmiddels al vaker door mij genoemde en dus bekende oude Franse vroegere wijnboerderij, mocht ik weer eens mijn oude vak uit mijn jongelingsjaren uitoefenen. Hoewel het in die aloude prehistorische tijden nog geen dagelijks werk was om vaatwasmachines aan te sluiten. Die luxe kwam pas later en is nu ook doorgedrongen in de zuidfranse heuvels. Nog niet bij ons, trouwens.

Na een lichte onweersbui zitten we toch nog lekker buiten uitzending gemist te kijken.
De ondergaande zon geeft in het westen een prachtig plaatje.